(4 oy, ortalama: 6,00)

 Loading ...

“Abla”, sesli film tarihinde bundan daha “sesli” bir film olmadığından emindir!

Kasım’ın altıncı günü: Havran’dan sonra, yaz boyu emdiÄŸi günışığını saçan çınarların, sisler içinden ışıdığı sakin bir yolculukla Bursa’ya ulaÅŸan “abla” ile ortanca kız kardeÅŸin birbirlerine sarılıp hasret gidermelerinden sonraki ilk eylemleri, Bursa Sinema Rehberi’ni taramak olur: Amaçları Üç Maymun’u görmek!

Uygun bir seans iÅŸaretleyip ÅŸehre inerler. Yıllar önce reklam kampanyasında çalıştığı ve -Ä°stanbul’da ilk açılanlardan birinin- “yeni yaÅŸam merkeziniz” gibi bir sloganla tanıtılmasına, “abla”nın büyük tepki duyup, “alışveriÅŸin yaÅŸam biçimi olarak” dayatılmasını ahlâka aykırı bulduÄŸu, zamanla -pratik kaygılarla- uyum saÄŸlayıp daha ılımlı yaklaÅŸtığı bir alışveriÅŸ merkezindeki sinemanın geniÅŸ aralıklı rahat koltuklarına gömülüp izlemeye baÅŸladıkları film, ilk anından baÅŸlayarak özel bir film!

Nuri Bilge Ceylan‘ı, ilk filmlerinden ailesini, kendine özgü sinemasını tanıyan ve seven “abla” ile ortanca kız kardeÅŸi, yüksek kontrastlı yanık kahve renklerde, çevre seslerini sürüyerek akan filmi çok beÄŸenirler.

2007, Türkiye, Fransa, Ä°talya yapımı; senaryosunu Nuri Bilge Ceylan, Ebru Ceylan ve Ercan Kesal’ın yazdığı, ödüllü filmin oyuncuları, Yavuz Bingöl, Hatice Aslan, Ahmet Rifat Sungar, Ercan Kesal…

Çıkışta, vizyona girer girmez görüp çok beÄŸendiÄŸini söyleyen küçük kız kardeÅŸlerinin telefon konuÅŸmalarında belirttiÄŸi filmin “…senaryodaki açıkları…” üzerine konuÅŸurken, ortanca, kadının, kocasının suçunu üzerine aldığı adama -neredeyse hastalıklı biçimde- baÄŸlanışının gerekçesini yufka bulduÄŸunu söyler. “Abla”nın aklı, ailenin diÄŸer fertleri üzerindeki etkisi hâla sürmekte olan ikinci çocuÄŸun kaybının, anne üzerinde hiç etkisinin görülmeyiÅŸinde! Ortanca, “annenin tüm duygusallığıyla acı olayı tamamıyla örtüp yaÅŸanmamış saydığı” açıklamasını getirirken “abla”, duvarda asılı, babalarıyla iki çocuÄŸun göründüğü fotoÄŸrafta, annenin olmayışının bir baÅŸka “sabıka”yla baÄŸlantılı olabileceÄŸini düşünür ve “o zaman” der, “ikinci çocuÄŸun kaybı, o ara yaÅŸanan sabıkayla baÄŸlantılıysa, anne için suçluluk kaldırılamaycak kadar ağır olduÄŸundan kadın olayı/kaybı yaÅŸanmamış sayar”… Yine de, birbirlerine kıyamazlar; mutfakta tezgâh üzerindeki bıçak eyleme hazır biçimde titreÅŸir, oÄŸlan annesine kıyamaz, koca ne yapacağını bilmez, atleti üzerine geçirdiÄŸi ceketiyle dolanır, döner, terasın pervazından atlamasını beklediÄŸi karısına kıyamaz, adam uÄŸruna hapis yattığı “kirli” paradan vazgeçer, son öğrendiÄŸi yaÅŸam dersini/kalıbını kahveci çırağına önerir, oÄŸluna kıyamaz.

Görmezden gelebilecekleri kadar görmezler, zorunluluk dışında konuÅŸmazlar, duymak istemediklerini duymazlar; onların yerine şıpırdayan sularda yürüyen hayalet ayaklar, gıcırdayan zeminde sürünen, ayaklara yapışıp ayrılan terlikler, soluklar, taÅŸlar, yapraklar, deniz… konuÅŸur. Ve “abla”, sesli film tarihinde bundan daha sesli bir film olmadığından emindir!