Heath Ledger’ın uzun süredir beklenen son filmi olarak adlandırılan “Dr. Parnassus” bir daha izleme imkanımızın olmadığı Heath Ledger’ı görmek için iyi bir fırsat. Oyuncu filmi tamamlayamadan hayatını kaybedince, Gilliam birkaç küçük numarayla Ledger’ın yerine Jude Law, Johnny Depp ve Colin Farrell’ı koyarak filmini tamamlamayı baÅŸarmıştı.

Filmde, Dr. Parnassus’un (Christopher Plummer) modası hayli geçmiÅŸ bir ÅŸovla ayakta kalmaya çalışmasını seyrediyoruz öncelikle. Aslında ÅŸov oldukça iyi. Bir aynadan geçenler Dr. Parnassus’un zihninde, düşledikleri dünyada yolculuk edebiliyorlar. Mesela ayakkabılara meraklı biri bu aynadan geçtiÄŸinde dev ayakkabılardan oluÅŸmuÅŸ bir evreni ziyaret ediyor. Ama bu aynayı filmin yaklaşık yarısında ön planda göremiyoruz. Bunun yerine Dr. Parnassus’un ölümsüzlük için ÅŸeytanla yaptığı anlaÅŸmayı izliyoruz. Dr. Parnassus yaptığı bir dizi anlaÅŸma sonucu Åžeytan’a kızını verme noktasına gelmiÅŸ. Bu sebeple bir çıkış yolu arıyor.Bu sırada da karşısına Tony (Heath Ledger) adlı biri çıkıyor. Tony hem Parnassus’un demode ÅŸovuna yardım ediyor hem de Parnassus’un kızını kurtarmak için mücadele veriyor…

Terry Gilliam daha çok masalsı sinema diliyle tanınıyor. Burada da durum pek deÄŸiÅŸik deÄŸil fakat Gilliam hayal dünyasının kapılarını uzun süre izleyiciyle paylaÅŸmıyor. Görsel anlamda harikalar yaratan “ayna arkasına” çok az uprayan Gilliam, asıl konuya girmek isterken uzun süre oyalanıyor. Bu sebeple izleyicinin bu kısımnlarda sıkılmaması zor. Gilliam, bu dünyayı kullanmaya baÅŸladığından itibaren bu sefer de karakterlere dayanmayı bırakıyor. Öyle ki filmde neredeyse iyi bir karakter yok. Sırf bahis uÄŸruna kızını riske eden Dr. Parnassus’u makul görmek çok zor. Bir iki yan karakter dışında iyi karakterin olmadığı yapımda, Tony karakterinin de foyası bir süre sonra ortaya çıkıyor. Filmin sonuna saklanan bu sır, en başından verilseymiÅŸ belki de çok daha iyi olurmuÅŸ.