(7 oy, ortalama: 7,71)

 Loading ...

25th Hours ve Troy filmlerinin senaristi David Benioff ile Finding Neverland‘ın yönetmeni Marc Forster, beyaz tuvali kaldırıp yerine beyaz perdeyi yerleÅŸtirerek soyut bir resim yapmışlar. Bu resim bana, Naomi Watts’ın da etkisiyle David Lynch‘in Mullholland Drive‘ını anımsattı.

Her ne kadar kalite ve içerik yönünden birbirinden uzak görülebilirseler de, yönetmenin ulaşmak istediği sonuçtan çok, izleyicinin ulaştığı/ulaşmak istediği sonucun önemli olması, filmlerin ortak özelliklerinden biri gibi duruyor.

Aslında iki ucu açık filmler olarak da tanımlayabileceğim bu iki yapım, uçlarını sizin bağlamanıza imkan sağlıyor. Yani işi sizin zekanıza ve hayal gücünüze bırakıyor. Zekanın esas fonksiyonu da bu değil midir zaten?

Sahneler arasındaki geçişlerin başarısı filme ayrı bir hava katarken, kesilmiş saniyelerden oluşan sahne içi atlamalar ise -zaten ağır olan filme- gereksiz bir yük yüklemiş gibi.

Filmde, Ewan McGregor ve -hakettiÄŸi yerde olmadığını düşündüğüm oyunculardan biri olan- Naomi Watts ile birlikte Believer ve Notebook‘daki performanslarını takdir ettiÄŸim Ryan Gosling‘i izliyoruz.

Yönetmen de filmle ilgili ÅŸunları söylemiÅŸ: “Ä°zleyenler için ÅŸunun açık ve seçik belli olmasını istedim. Ä°lk dakikadan son dakikaya kadar bu hikaye aslında gerçek deÄŸil… Ana karakterlerin bu sürreal hikaye içinde dolaÅŸmalarını saÄŸlayarak hayal ettiÄŸimiz gerçeklik konusunda manipulasyon yapmadan hikayeye katılmalarını istedim…”