Lars Von Trier seveni olduğu kadar sevmeyeni de bulunan bir yönetmen.  Sevenleri, Trier’e toz kondurmazken yönetmeni beğenmeyenler de kendisini bir hayli kötü anmaktalar. Lars Von Trier bu saatten sonra kendi sinema kalıplarının dışına çıkmayacaktır. Yarattığı Dogma akımı da yalnızca belirli yazarların arada bir hatırlatarak ayakta tutmaya çalıştığı bir tarz. Diyeceğim o ki; Lars Von Trier’in herhangi bir filmini izleyip beğenmediyseniz başka bir filmine göz atmanıza gerek yok. Tam tersi bir durum söz konusu ise de tüm filmlerini izlemenizde yarar var. Takip de ediyorsunuzdur zaten.

Filmde popüler filmlerde olduğu kadar özgün çalışmalarda da sık sık gördüğümüz Willem Dafoe başrolde yer alıyor. Charlotte Gainsbourg da ona eşlik eden isim. Filmin neredeyse tamamında bu iki ismi izliyoruz. İkili iyi bir kimya yakalayarak filmin oyunculuk yönünden eğreti durmasını engelliyorlar.

Filmde görünmez bir kaza sonucu çocuklarını kaybeden bir çiftin hikayesini izliyoruz. Evladını kaybeden kadın yas sürecini kolay atlatamayınca bu konularda tecrübeli olan kocası ile birlikte ormandaki bir eve gidiyor. Fakat burada her ikisi için de fiziksel ve zihinsel olarak zor bir süreç başlıyor…

Film giriş kısmında pornografik bir sahneye yer veriyor. Henüz başında, hassas izleyiciler için zor bir film olduğunu anlıyoruz bu sayede. Trier filmin tamamında yakalayamadığı görsel başarıyı burada elde ediyor. Daha sonra onu takip eden 5 bölüm daha geliyor. Burada ortaya çıkan sürprizler mevcut ama hikaye Trier’e yabancı olan seyirci için bir hayli yavan kalıyor. Filmde yer alan sanatsal alt metinlerle uğraşmak istemeyen izleyicinin dikkati kolaylıkla dağılabilir. Yine de Trier’in bu taviz vermeyen yapısını takdir etmek gerek.

Filmin ilerleyen kısımlarında yine izleyiciyi zorlayan sahneler mevcut. Finalin kısmen tatmin edici olduğu söylenebilir.

Yine de “Antichrist” Trier’le yanışmak için iyi bir fırsat olabilir. Filmi korku filmi niyetiyle izleyenler hayal kırıklığına uğrayacaktır.

“Hayatın Tuzu”nun geniş bir oyuncu kadrosu var. Levent Ülgen, Görkem Kanbolat, Güzin Çorağan, Erol Demiröz, Bülent Düzgünoğu, Nihal Yalçın, Asiye Dinçsoy ve Nedim Salman filmde rol alan isimlerden bazıları. Filmin yönetmeni Murat Düzgünoğlu.

Öncelikle şunu söylemek gerek ki film Bitlis’in kendine has dokusunu, ne küçük ne de büyük şehir gibi duran yapısını isyerek veya istemeyerek oldukça çekici anlatmış. Şehir manzaraları insanda Bitlis’e gitme isteği uyandırıyor. Filmin bu açıdan aksamadığını belirtelim.

Şehri anlatma konusunda sınıfı geçen film asıl konuda ne yazık ki çakıyor. İstanbul’da yapamayıp şehre geri dönen Harun’u görüyoruz öncelikle. Yani filmin onun hikayesini olduğunu düşünüyoruz ama gerçek bu değil. Hikayenin Harun’un imamlık yapan kardeşiyle de, bir fabrikada çalışan ve dükkan açma hayalleri kuran diğer kardeşiyle de ilgisi yok. Film tüm bu hayatları sadece biraz eşeliyor o kadar. İmam Şehsuvar’ın neden o kadar kızgın ve takıntılı olduğunu bilemiyoruz örneğin. Sebebi halen kendine bir eş bulamaması da olabilir, şehri sevmemesi de, önceden yaşadığı bir hayal kırıklığı da ya da kardeşlerine olan gereksiz öfkesi de. Yorum tamamen izleyenin hayal gücüne kalmış. Aynı şekilde Harun’un kararsızlığı, 6 yıl sonra döndüğü şehrine tahammül edememesi ve bir an önce yeniden İstanbul’a dönme isteği de havada kalıyor. Kocasından dayak yiyen bir kadının, neden evliliğini sürdürdüğü, daha önce kimi arzulayıp onunla kavuşamadığı da keskin çizgilerle çizilmiyor… Filmde buna benzer pek çok karakter mümkün. Bu tip bir film için normal gözükebilir bu tercih fakat bu filmde, karakterler haddinden fazla bilinmez kalıyor. Arada bir giren ve “keşke daha fazla kullanılsaymış” dedirten müzik de aynı şekilde filme güç katamıyor.

Son zamanlarda çekilen ve buram buram -sözüm ona- liberalizm kokan filmlerin aksine “Hayatın Tuzu”, filmde kast edildiği anlamıyla “gurur”, net bir siyasi görüşten de uzak. Belki de bu tavrı bile, liberal! filmlerin aksine bir görüş taşıdığını gösteriyordur.

Neticede “Hayatın Tuzu” her ne kadar iyi niyetli olsa da hedefe varamayan ama yine de görülebilecek bir çalışma.

Filmde Tobin Bell, Shawnee Smith, Betsy Russell, Costas Mandylor, Karen Cliche ve Tanedra Howard yer alıyorlar. Filmin yönetmeni Kevin Greutert.

Film kaldığı yerden yani 5. filmin sonundan başlıyor. “Saw” serisinde filmler arasına oldukça zaman girdiği için ve izleyen de tuzakların büyüsüne kapıldığından artık hikayeyle ilgili dişe dokunur bir durum da yok ortada. Yani tahminin çok az kişi bu filmde artık neyin ne olduğunun farkındadır. Öyküyle ilgili söyleyebileceğim tek şey sonunun ucunun açık olduğu. Yani bir devam filmi daha yolda. Sinema tarhinin en özgün filminin popüler kültüre böylece teslim olması ve daha fazla ilgi çekmek uğruna ilk filmin de yapısının bozulması insanı üzüyor elbette. Kimilerini korkutan kimilerini pek etkilemeyen “Paranormal Activity” de bu tip bir yola girmiş gözüküyor. Ne diyelim, hayırlı olsun!

Filmin en enteresan yanı sigorta şirketlerine ve sağlık sisteminin çarpıklığına el atması. Jigsaw yeni kurbanını bir sigorta şirketinden seçiyor. Sağlık sistemi o kadar kokuşmuş ki, kimin yaşayıp kimin öleceğine sadece sigorta şirketleri karar veriyor. Amerika’daki sağlık sistemiyle ilgili daha fazla bilgi edinmek isterseniz Michael Moore’un “Sicko”sunu görmenizi tavsiye ederim.

Hikayede bir yandan bu tip bir alt metine rastlarken bir yandan da çeşitli tutarsızlıklar görmek mümkün. Örneğin seçilen kurbanlardan birinin kusuru şu: kalp ve tansiyon hastası fakat halen sigara içiyor! Bu demektir ki milyonlarca insan artık bu tuzakların potansiyel oyuncuları konumunda. Çok fazla kişiye ihtiyaç olduğundan oyuncu seçmede böyle cömert davranılması da normal geliyor tabii.

Hikayedeki kopukluk ayan beyan ortada olduğundan yapılan yeni yeni flashbackler de pek çekici gelmiyor.

Sonuç olarak “Saw 6″ bazı zekice sahneleri barındıran fakat nihayetinde albenisi olmayan bir film.

Filmin başrolünde sinemaseverlerin daha çok “Matchstick Men”den hatırlayabileceği fakat irili ufaklı pek çok popüler yapımda yer alan Alison Lohman var. Lorna Raver, Justin Long, Dileep Rao ve Adriana Barraza da filmin diğer oyuncuları.

Film, son dönemlerde pek görmediğimiz türden, hızlı bir giriş yapıyor. İlerleyen dakikalarda baş karaktere musallat olacak kötü ruhun marifetlerini ilk dakikalarda görüyoruz. Bu hızlı girişten sonra asıl konuya yavaş yavaş geliyoruz. Filmin baş karakteri Christine’yi (Alison Lohman) tanıyoruz. Kendisi bir bankada çalışıyor ve o sıralarda boş olan bir konuma yükselmek için çabalıyor. Bunun için de ev kredisiyle ilgili bir sorun için gelen ve uzatma almadığı taktirde evinden atılacağını beyan eden bir kadına, terfi isteğinin getirdiği hırsla hayır diyen Christine, kadının ona öfkelenmesi ve akabinde onu lanetlemesi sonucu bela bir ruhla mücadele etmeye başlıyor.

Bir filmin yönetmeninin, film üzerinde ne kadar etkili olduğunu ispatlayan bir yapım olmuş “Drag Me to Hell”. Sam Raimi konuya hakim olduğu hissini filmin her karesinde izleyene yansıtıyor. Raimi filmde seyirciyi tedirgin etmek ve Christine karakterinin ruh halini gösterebilmek için olmadık anlarda Christine’yi berbat bir duruma sokuveriyor. Çok iyi bir atmosfer yakalayan yönetmen, korku filmlerinin klişe unsurunun aksine karakterini gündüz vakti de rahatsız edebiliyor. Yani Christine, her an tetikte olmak durumunda çünkü hayaller şeklinde gelen bu lanetin nerede ne zaman çıkacağı belli değil. Kimi zaman mizahi unsurları kullanmaktan çekinmeyen yönetmen Raimi, buna rağmen filmini kesinlikle bir karikatüre dönüştürmüyor. Bir süre sonra Raimi’nin başarısı sayesinde izleyen de her durumdan şüphe etmeye başlayabiliyor. Yani izleyen kendini Christine’nin yerine pekala koyabilir. Müzik kullanımının da şahane olduğu yapımda, finalden biraz önce Raimi, baş karakteri kısa bir süre için de olsa bir ikileme düşürüyor ve iyilik-kötülük kavramına, insan her durumda “iyi” biri olabilir mi?” gibi sorulara da az da olsa yer veriyor.

Finalden önce izleyicisini hikayeden koparmayan Raimi, finale gelmeden seyirciyi, yer verdiği hareketli bir sahneyle hazırlıyor ve bu tarz filmlerin aksine ders niteliğinde bir finale imza atıyor yönetmen.

Filmin başrolünde, yıllardır medya dünyasına yaptığı göndermelerle konu edilen Okan Bayülgen var. Hakan Yılmaz,R asim Öztekin, Serhat Özcan, Hakkı Devrim, Aslıhan Gürbüz ve Erol Günaydın’ın yanı sıra televizyon dünyasından görmeye alıştığımız birçok isim de kadroda yer alıyorlar. Filmin yönetmeni, televizyona yaptığı işlerle bilinen Alper Mestçi.

Takip ettiyseniz hatırlayacaksınızdır film vizyona girdiğinde aldığı en büyük eleştiri şu yöndeydi: film televizyondaki programları eleştiriyor ama onlardan daha kaliteli değil! Film, Türk filmi enflasyonunun yaşandığı bu sezonda çok büyük gişe rakamlarına ulaşamasa da, belirli bir izleyiciye ulaşmıştı. Okan Bayülgen televizyondaki programında “Avatar”ı eleştirirken birçok köşe yazarı ve sinema eleştirmeni de “Senin oynadığın Kanal-i-zasyon ne ki?” yaklaşımında ısrar edince gelinen son nokta Bayülgen’in sinema yazarlarına “gerizekalı” yakıştırması yapması olmuştu. Filmi izleyip hangi tarafın haklı olduğuna karar vermek size kalmış.

Film, televizyonda izlediği tüm programlar reytinglerde üst sıralara yerleşen temizlik işçisi İmdat’ın (Okan Bayülgen) bu maharetinden dolayı Kanal İ’nin başına getirilmesini anlatıyor. Zeki olduğu söylenemeyecek olan İmdat, kendi seviyesine uygun programları ekrana koymaya başlayınca kanal büyük bir reyting patlaması yaşıyor. Elbette programlardaki düzey de yerlerde sürünüyor. İmdat’ın kapasitesine sahip insanlar, yani televizyon ileyicileri programları kendilerine yakın buluyorlar. Burada eleştirilen programlardan bazılarına değinirsek; tuvaletini en uzun süre tutmaya çalışan yarışmacıların boy gösterdiği “Tuvaletteyiz”, “Yemekteyiz”e bir gönderme. Yanlış cevabın tokatla cezalandırıldığı “Kim 500 tokat ister?”, “Kim 500 bin ister?”i hatırlatırken “Boş musun Dolu musun?” adlı yarışma da hem evlilik yarışmalarına hem de “Var mısın Yok musun?”a dokunduruyor.

Film ilk dakikalarında, asıl meselesinden uzakta iyi bir mizah yakalıyor. İmdat’ın kanalın başına getirilmesiyle tiye alınan programlar da arka arkaya geliyor. Filmin en büyük dezavantajı da bu zaten. Bu programlar hem çok yer kaplıyor, hem de ard arda geldiği için izleyeni de sıkıyor. Sonuna doğru finalini belli eden yapım, televizyona yaptığı sert bir göndermeyle neticeleniyor.

Film, Okan Bayülgen’in kötü oyunculuğuyla konuşulmuştu. Gerçek şu ki; Okan Bayülgen kötü bir oyunculuk segilemiyor, tam aksine üzerine düşeni layıkıyla yerine getiriyor. Ama İmdat karakteri, Bayülgen’in şivesini bile kendi programında çok sık taklit ettiği bir tip. Dolayısıyla izleyen de ilk başlarda Bayülgen’i geçip İmdat’ı göremeyebiliyor. Fakat bir süre sonra bu sorun da ortadan kalkınca, Bayülgen’in performansı da artıyor. Yan karakterlerin pek çoğu da başarılı. Zaten filmin belki de en büyük kozu tecrübeli oyuncuların oluşturduğu kadrosu.

Neticede “Kanal-i-zasyon” büyük şeyler söylemese de,derdini -belli bölümlerinde olsa da- anlatabiliyor.Birçok tartışmaya konu olduğuna ve güçlü oyuncu kadrosuna bakıldığında,ilgiye değer bir yapım olduğunu söyleyebiliriz.

Filmde başrolde görmeye pek alışık olmadığımız Peter Saarsgaard, Carey Mulligan, Emma Thompson, Rosamund Pike, Olivia Williams, Alfred Molina ve Dominic Cooper rol alıyorlar. Filmin yönetmeni  Lone Scherfig. Senaryoda ise Nick Hornby ve Lynn Barber’ın imzaları var.

Film 1960’ların İngiltere’sinde geçmekte. Jenny (Carey Mulligan) henüz 16 yaşında ve kabuğunu kırmak isteyen bir genç kız. Ailesiyle beraber Oxford’a gidebilmek için seferber olmuş durumdalar. Çekingen erkek arkadaşını ailesine bir türlü sevdirememekte. Aslında onu kendisinin de sevmediği söylenebilir pekala. Henüz 16 yaşında bir kızın partner bulma çabalarından, dönemin İngiltere’sini de yavaş yavaş tanıyoruz. Gençlerin tüm yaşamı evlenme temelleri üzerine inşa edilmiş durumda. Tamam bir yandan okumak istiyorlar fakat bir yandan da genç yaşlarında aile kurmanın özlemini duyuyorlar. Jenny içine sindiremediği erkek arkadaşıyla uzun vadeli bir plan yapma girişimine de kalkmıyor aslında. Hayalinde Fransa var. Fransız şarkıları dinleyip Fransız filmleri izlemek istiyor. Konuştuğu zaman da konuşmasının  bir kısmını muhakkak Fransızca kelimlerle süslüyor. Fakat ailesi bu Fransız hayranlığından mutlu değil çünkü “Fransızlar İngilizleri sevmez!”. Jenny’nin günleri belli kalıplar içinde geçerken birden karşısına kendisinden biraz yaşlı fakat etkileyici ve ne istediğini bilen bir erkek olan David (Peter Sarsgaard) çıkıveriyor. David yaşı itibariyle de bir genç kıza nasıl davranılması gerektiğinin farkında. Jenny’ye de oldukça yakınlık gösteriyor. Jenny’nin ailesiyle tanışıp onlarından da gönlüne taht kurmayı başarıyor. Jenny’yi, ailesinin de izinleriyle, çok sevdiği konserlere götürüyor, merak ettiği yerleri görmesine olanak tanıyor vs. David’in en büyük muamması ise, hakkında konuşmayı fazla sevmediği işleri. David, iş söz konusu olduğunda kimseyi tanımıyor adeta. Zaten Jenny’le de tartışmaları daha çok bu sebeplerden oluyor. Jenny ve David’in hayatı ikisinin de düşlediği şekilde ilerlerken Jenny bir süre sonra okula devam etmekle David arasında bir karar vermesi gerektiğinin farkına varıyor.

Filmin henüz açılışında, oyuncuların ismi geçerken arka planda çeşitli formüller ve moleküller göze çarpıyor. Fakat filmin eğitimle ilgili söylediği fazla bir şey de yok, en azından büyük bölümünde. Film Jenny’nin gelişimine, müzik zevkine, müzayedeler olan merakına, yani doğrudan Jenny’e odaklanıyor. Jenny David’le samimiyetini ilerletirken bir yandan da okuldan kopmaya başlıyor. Daha doğrusu hayali olan Oxford’a Jenny’nin adım adım uzaklaştığını görüyoruz. Bu sırada Jenny’nin okulu istememesinin haklı sebeplerini de onun ağzından işitiyoruz. Film, eğitim sistemini sevmeyen bir yapıda ilerlerken birden çark ediyor ve eğitimin iyiliğini, güzelliğini ve bu fırsatın kaçırılmaması gerektiğini söylemeye başlıyor. Bunun izleyicide bir kafa karışıklığı yaratması da muhtemel. Jenny’nin eğitime yeniden sıcak bakmasındaki sebep de milyonda bir görülebilecek cinsten bir olay. Bu sebeple film istediği mesajı da yeterince iyi gönderememiş bana kalırsa.

En iyi film oscarına aday olan yapımın, ödül töreni öncesinde adı “sürpriz yapabilir” diye bile anılmamıştı. Sürpriz de olmadı zaten, film en iyi film oscarını kazanamadı. Bunun yanında filmde, dönemin şimdikinden çok farklı sosyal yapısını görmek bir hayli ilginç. Öyle ki filme baktığımızda tüm insanlar evlilik kurumunu yaşatabilmek için seferber olmuş durumdalar. Şimdiki eğilim ise bundan oldukça uzak göründüğü kadarıyla.

Sonlarına doğru bir bilinmezliğe sürüklenen yapım, dramatik yönünü de ön plana çıkarıyor. Fakat dramasını göstermekte biraz da gecikiyor. O yüzden bu kısımlarda yakaladığı etkileyicilik de “kaçırılmış bir fırsattan” öteye gidemiyor.

Alfred Molina’nın bir yan karakterde parladığı film, romantik dram tarzında ama bu türün hakkını da veremiyor.

Filmde, bu tarz popüler filmlerin aranan isimlerinden Nicolas Cage başrolde yer alıyor. Chandler Canterbury, Lara Robinson, Rose Byrne ve D. G. Maloney’yi de filmin kadrosunda görmek mümkün.

“Knowing” başlangıçta çok şey vaat eden bir film. Filmin henüz başında, korku filmlerinden görmeye alışık olduğumuz “küçük kız” imgesiyle karşılaşıyoruz. Bu küçük kız, bakışlarıyla, duruşuyla ve tavırlarıyla izleyiciyi gerilimli bir hikayenin beklediğini müjdeliyor adeta. Bu kızın sayesinde, okuduğu okulda, kendisinin tasarladığı bir projeyle sınıftaki çocukların çizdikleri resimler -1959′da- saklanıyor. 2009′un öğrencileri okulun kuruluş yıldönümünde bu kağıtları sırayla alıyorlar. Küçük kızın yazdığı ve anlamsız rakamlardan ibaret görünen kağıt, bir şekilde Prof. Jonathan’ın (Nicolas Cage) eline geçiyor. Jonathan, kağıdı bir süre inceleyince rakamların tarihi felaketleri haber verdiği bilgisine ulaşıyor…

Filmde büyük bir felsefeye dayanmayan bu olayın nasıl oluştuğunu uzunca bir süre öğrenemiyoruz. Bunun yanında Jonathan ve oğlunun çevresinde dolanan tuhaf görünümülü siyah giyinen adamlar da başka bir merak konusu oluyor izleyen için. Yer yer aksayan senaryoyu bile görmezden gelmek mümkün. Asıl sorun finalde kendini gösteriyor. Öyle basit bir final izliyoruz ki, bir çuval incir berbat oluyor. Herkesin aklına gelebilecek ve mantıkla uzaktan yakından ilgisi olmayan bu final uzadıkça izleyenin siniri de daha çok bozuluyor. Böyle özgün bir fikri alıp da darmadağın eden senaryo yazarlarını da ayrıca tebrik etmek gerek! Çok sık gördüğümüz kopuk baba-oğul ilişkisi, küçük ama “olgun” gösteren çocuklar da bu finalle beraber karikatürize birer tip olup çıkıyorlar. Etrafta dolaşan siyah giyimlilerin fazlasıyla “Lost” esintili olması da cabası oluyor.

Çok boş vaktiniz varsa veya Nicolas Cage’yi tekrar tekrar görmekten bıkmadıysanız “Knowing”ten memnun kalacaksınız.B ilimkurgu şaheseri duran senaryosuna, film boyunca aldanmamanız gerektiğini unutmayın!

Las vegas hakkındaki yorumları ya da insanların kurdukları hayalleri bir çoğumuz bilir; hatta bir çok erkeğin belki de bir gün gitmek isteyecekleri yerlerin başında gelir… İşte, böyle bir yere Amerikan kültüründe hem de düğünden 2 gün önce sırf “bekarlığa veda partisi” yapmak için gitmek nasıl bir düşüncenin ürünüdür ve iki çiftin arasındaki güven nasıl bu kadar kalın bir ipliğe bağlıdır bilemiyorum ama; sonuçta ortaya “akıllı bir komedi” filmi çıktı diyebilirim.

Öncelikle filmin afişinde filmin konusunda çok önemli yere sahip bir oyuncu neden yok; bilmiyorum =) Fakat filmin başlangıcı ile sonunu saymassak hep bu 3 lüyü izledik – güldük…

Film çok komik değil ama adından da anlaşılacağı üzere “felekten bir gece” yaşayan 4 arkadaşın hikayesini izliyoruz… Düğün öncesi son birlikte yaşayacakları gece için Las Vegas’a giden arkadaşlar, uyandıklarında gece ne yaptıklarını bilmezler: evlerinde bir çocuk, birinin dişi yoktur, banyoda bir kaplan ve damat ortada görünmüyordur! Gece neler yaptıklarını sorgulamak için otelden ayrıldıktan sonra yavaş yavaş ipuçlarını takip ederler; tabii bu arada komik sözler/olaylar baş gösterir… Tabii neler yaptıklarını bilmediklerinden ve bizde de merak uyandırdığından film izlenir kılındı…

Fazla gülmedim… O kesin… Ama özellikle Zach Galifianakis (afişte gözlüklü olan) gerçekten çok basit ama enterasan bir oyunculuk sergiledi… Belki de sadece onun sözlerine ve yaptıklarına güldük diyebilirim =) Fakat, eğlendik ve filmi izlerken sıkılmadık…

Filmin bize anlatacağı tek şey; arkadaşının en mutlu günü öncesinde felekten bir gece geçirmek için elinden gelenin yapmaya çalışılması… Tabii bu işi abarttıklarından, bunu da anlatamadılar diyebilir miyiz? Aslına bakarsanız komedi filmi türünde olsa da film izlerken güldürmekten çok bizi düşündürmeye olayları çözmeye sefketti… Sıkıcı bir film değil kesinlikle; espriler ve yaşananlar daha çok amerikan kültürünün izlerini taşısa da boş vakit öldürmek için birebir bir film =)

Ben 6,5 puan verdim; düşük olsa bile boş vakitinizde izlemek isterseniz kaçırmayın! iyi seyirler…

“Coraline-Koralin ve Gizli Dünya” bu hengamenin içinde eski modaya uyuyor. Filmde “bilgisayar izi”ne rastlamak pek mümkün değil.

Film daha çok küçüklere hitap etse de, etkili anlatımı sayesinde yetişkin izleyicinin dikkatini çekebilecek cinsten. Coraline, yeni taşındıkları ihtişamlı ama bir o kadar da sıkıcı evlerinde, anne ve babasının ilgisizliğinden dolayı oldukça mutsuzdur. Anne ve babası, işleri sebebiyle Coraline’a vakit ayıramamaktadırlar. Kendine uygun olmayan komşularıyla da zaman geçirmekten haz etmeyen Coraline, bir gün evde küçük bir kapıya rastlar. Gece uyanıp kapıdan geçer. Karşısında ise “yeni” anne ve babasını görür. Yeni annesi ve babası, Coraline’a epey vakit ayırabilmektedir. Yaşamları bir lunaparkta gibi eğlenceli ve renkli geçmektedir. Yeni ailesinde herkesin gözlerinin yerinde düğmeler bulunmaktadır. Başlangıçta Coraline bu durumu garipsese de bir süre sonra bunu umursamaz ve yeni dünyasına gittikçe ısınır. Fakat yeni ailesi Coraline’a kabul edemeyeceği bir istekle gelince, Coraline keşfettiği bu dünyanın göründüğünden farklı olduğunu anlamaya başlar.

“Coraline”ın orijinal seslendirme kadrosunda Dakota Fanning, Teri Hatcher, Jennifer Saunders, Dawn French ve Ian McShane var. Filmin yönetmeni “The Nightmare Before Christmas-Noel Gecesi Kabusu”ndan hatırlanabilecek Henry Selick. Selick filmi Neil Gaiman’ın aynı adlı romanından uyarlamış.

Her ne kadar küçüklere hitap ettiğini söylesek de, özellikle finaline yaklaştığında çok iyi bir tempo yakalıyor film. İlk kısımlarında günümüzün işkolik evebeynlerini yansıtmadaki başarısı, Coraline’ın yeni dünyasında yakalanan görsellik görülmeye değer. Yeni dünyanın foyasının su yüzüne çıkmasından itibaren adeta korku-gerilim tarzında bir yapıya bürünüyor. Coraline’ın düştüğü çıkmaz, müthiş bir gerilimle yansıtılmış. Bir çocuk filminden beklenecek “pembelikte” biten yapım, finaline ulaşırken biraz topallasa da, geç de olsa iyi bir nokta koyuyor hikayesine.

Kısacası film çocukları hedeflese de, hikaye anlatımındaki ustalıkla büyükleri de kendine çekecektir.

Neden böyle diyorum? Filme gitmeden önce ben de webden araştırma yaptım film hakkında, her ne kadar Cem Yılmaz’ın olması benim için yeterli sebep olsa da yine de baktım… Gidenler ne düşünüyor, neler yazmışlar, yorumlar nelerdir… Sonuçda 7,5 TL vercem değil mi =) Yorumlar içerisinde acımasızca yapılanlar da vardı ama bazıları o kadar abartmış ki filmi izledikten sonra “acaba farklı bir Yahşi Batı mı izledim ben? ” dedim kendi kendime…

Filme bir arkadaşımla gittim; Cem Yılmaz filmleri hakkında unuttuğum tek şey küfürlü olması idi… Bu filmden sonra bunu kulağıma küpe edip dikkat etmem gerekecek =)

Film dakka bir gol bir hesabı daha 1.dakikada küfür ile başlıyor. Ama bunun farkında olmak lazım yıllarca Cem Yılmaz’ın stand-up gösterilerini veya diğer videolarını internetten izledik Telsim hakkında bile küfürlü bir video yapmıştı yani bunlar bilmediğimiz şeyler değildi o yüzden ben şaşırmadım ama hala gidipte “çok küfürlü film” diyenlere kızıyorum bu noktada işte… Zaten film başlamadan +13 olduğu belirtildi ki küfürlü olduğunu eleştirenler bence yanlış eleştiriyorlar… Şöyle deseler daha mantıklı: “+18 olmalı” O zaman evet doğru bir düşünce olabilir diye düşünürdüm ben de…

Cem yılmaz oyunculuk dışında yapımcısı da olduğu filmde hollywood sinemasında daha çok gördüğümüz ” benzer oyuncu kadrosu ile film yapma ” özelliğini bu filmde de devam ettirdi. Daha önce bir çok filmde beraber oynadığı Ozan güven, Özkan Uğur, Zafer Özkan, Yılmaz Köksal gibi oyuncular bu filmde de yer aldılar ki bunların çoğu başrol oyuncuları idi.

Yönetmen koltuğunda 3 kişi vardı: Cem Yılmaz, Ömer Faruk Sorak, Ali Taner Baltacı. Fakat filmden önceki oyuncu tanıtımlarında sadece Ömer Faruk Sorak’ın ismi yazılmıştı, şaşırtıcı geldi bana bu… Ama bu yönetmenler de daha önceki Cem Yılmaz filmlerinden bildiğimiz kişiler zaten.

Kurguya gelince; sondan başlamak istiyorum: sonu bence anlamsız bitti. Devam filmi çekilebilir edasıyla bitirmek istemişler sanırım ama gereksizdi bana göre; fakat yeni film çekerler ise bunu nasıl devam ettirirler bilemiyorum. Artık İvedik üçlemesinden sonra alıştık komedi filmlerinin gereksiz uzamasına…

Filme gidenlerin çoğu gülmek konusunda sıkıntı çekmedi sanırım ben hem güldüm, hem eğlendim… Fakat benim komedi filmlerinden asıl beklentim, güldürürken düşündürmesidir. Yani İvedik filmlerinde evet daha fazla gülüyoruz ama hep sulu şakalar… Bu filmde o yoktu; mesela adamlara para verip kızıldereli elbisesi giydirdiği sahne… Ya da papaz efendiye para verip günahlarını bağışlandırması… Yani komedi konusunda eskiden beri bildiğimiz budur ve beklentimi bu filmde karşıladım diyebilirim.

Çok iyi bir film değildi, bunu ben de kabul ediyorum; hatta arog ve gora kadar bile değildi belki de ama daha anlamlı buldum. Giysi – kostüm konusunda gerçekten iyi çalışılmış yine… Zaten bunun için özel bir plato hazırlamışlar diye biliyorduk.

Gittim – gördüm – geldim. Memnunum =) Cem yılmaz hayranlarının özellikle izlemesi gerekir herhalde, boş zamanı olan ve gülerken eğlenmek isteyenler için de birebir…

Ve abuk subuk gereksiz yabancı filmlere haha huhu diye gülen ya da onlarca puan veren bizler lütfen türk filmlerini yerden yere vurmak yerine adam gibi izleyip adam gibi yorum yapalım…

Ben 7 puan verdim, iyi seyirler.

Oscar ödül töreni yine geldi çattı. Ben bu yazıyı yazdığım sırada ödül törenine yaklaşık dokuz saat var. “The Hurt Locker” beklendiği üzere iş yapar mı bilemem ama umarım yapmaz.

Bunun sebeplerine geçmeden önce Oscar ödüllerinin yapısına bakmamız yerinde olacaktır. Oscar ödüllerinde, aslında daha çok Hollywood’ta, her sene çok iyi filmler çıkmıyor bildiğiniz üzere. Fakat bu durum Oscarların şatafatını pek etkilemiyor. Çünkü Oscar ödül töreninin felsefesi şu: elimizde çok iyi bir film yoksa, iyilerin arasından bazılarını yüceltelim! Üzülerek görüyorum ki, biz de her sene bu dolmayı bir güzel yutuyoruz. Bunu şuradan anlamak da mümkün: Oscar ödüllerinde en iyi filme aday 10 film var. Peki kaç tanesi ülkemizde gösterime girmiş durumda? Yalnızca birkaç tanesi. Bu duruma rağmen her yıl, popüler kültür pompalamakla meşhur bazı internet siteleri ve TV kanalları seyircilerden Oscar tahmini yapmalarını istiyor. Tüm sinema ve magazin yazarları da sıralanıp tahminler yürütüyor. İyi de siz bu filmleri nerede izlediniz. Muhtemelen bir kısmının Amerika’da henüz DVD’si bile çıkmış değil. Genelde bir film vizyona girdikten 17 hafta sonra DVD’si piyasaya çıkıyor. Peki siz bu filmi izlemek için Amerika’ya mı gittiniz? Yoksa internetten illegal yollarla mı filmi izlediniz! Gerçekten nasıl filmler hakkında bilgi sahibi oluyorlar merak ediyorum. Birçoğunun en iyi film olarak “Avatar”ı görmesi de bu sebepten midir acaba? Tabii ki bilemeyiz. Bu yazarlar bir şekilde filmlere ulaşıyor olsalar bile, film izlemek için yurt dışına çıkamayacak izleyicilere Oscar tahmini yaptırmanın bir faydası var mı? Yok. Ama halen “ödülleri doğru bilin, şu hediyeyi kazanın” tarzında kampanyalar yapılıyor maalesef.

Asıl konuya dönersek, örneğin, benim de çok sevdiğim “Slumdog Millionare” en iyi film oscarını hak eden bir yapım değildi bana göre. Ama Oscarlarda 8 ödülü kapınca, film tüm dünyada büyük bir infial yarattı. Bu sene de komite akıllı davrandı ve tüm dünyada hasılat rekoru kıran, yani zaten meşhur olan bir filmin karşısına başka bir film çıkararak bir dualite yarattı. O film de “The Hurt Locker” oldu. Yönetmenlerin eski eşler olmasından da büyük pay çıkaran dünya basını da, ödül törenini bir çeşit düello havasına soktu. 8 Mart Dünya Kadınlar Gününde “The Hurt Locker”ın ödülleri toplaması da, olasılıkla “kadınların zaferi” olarak lanse edilecek. Sanki kaybedince kadınlar da kaybedecekmiş gibi.

“The Hurt Locker”a geçersek, film Irak’ta görevli bir bomba imha birliğinin Irak’ta geçirdiği 40 güne odaklanıyor. Girişte yazan “savaş uyuşturucudur” yazısı sizi fazla ümitlendirmesin. Çünkü filmin türdeşlerinden ayrılan bir tarafı yok.

Henüz girişte filmin atmosferine çok iyi bir şekilde giriyoruz aslında. Toz duman olmuş Irak’tan insan manzaraları eşliğinde, bomba imhasıyla uğraşan ekibimiz acı bir kayıp veriyor. Burada şöyle bir olay var: filmin genelinde Amerikan askerleri çok gergin anlar yaşıyorlar zira civarda görünen her Irak’lı muhtemel bir terörist aynı zamanda. Yani demokrasi düşmanı! Bu şartlarda çevresine bakan bir asker, elinde telefonla bir Irak’lıyı görüyor ve terörist olduğundan şüpheleniyor. Çok ayrıntı vermeyeyim, normalde esaslı bir savaş ve Amerikan eleştirisinde bu adamın ölüp, masum olması beklenebilir. Ama adamımız suçlu. Amerika askerleri de herkese potansiyel terörist muamelesi yapmakta çok haklı anlayacağınız!

Henüz başından pek çok şeyin aynı olduğu hissini veren film,  bundan sonra da aynı çerçevede yolculuğunu sürdürüyor.Irak’ın zorlu şartlarında askerler oldukça güçlük çekiyor, psikolojik çıkmazlara giriyorlar, trajik kayıplar veriyorlar. Peki genel olarak savaşı eleştiren film, savaşı çıkaranları eleştiriyor mu? Ne yazık ki hayır. Bunun yerine film “ağlak Full Metal Jacket” görünümünden bir türlü sıyrılamıyor.

Filmde Jeremy Renner, Anthony Mackie, Brian Geraghty başlıca rollerde karşımıza çıkıyorlar. Guy Pearce, Ralph Fiennes ve David Morse gibi isimleri görmek de mümkün.Yönetmen ise Kathryn Bigelow.

Filmin övgüye değer yanlarını biraz irdelemeye çalışırsak, elbette kadın bir yönetmenin bir savaş filmi çekmesindeki cesaret bile başlı başına övgüye layık. Bazı patlama sahnelerindeki estetikten de filmde “kadın eli” olduğunu anlayabiliyoruz. Ayrıca hareketli kamera, viraneye dönmüş sokaklar yani çeşitli yönetmenlik becerileri de görmek mümkün.

Bu geceki Oscar töreninde kim ne yapar bilmiyorum. Ama savaş filmlerinde savaşı çıkaran ülkelerini eleştirmeyen yapımlardan haz etmediğim, hatta gittikçe soğuduğum içi bu filmin ödülleri toplamasını da istemiyorum. Sanırım Amerika’nın artık elini taşın altına koyması gerek.Filmi her şeye rağmen izlemek isterseniz de filmin suya sabuna dokunmadığını bir kez daha hatırlatayım. Filmi “Hollywood’un son balonu” olarak isimlendirmek bile mümkün bana göre.

Sherlock Holmes, aslında bir kitap uyarlaması filmi… Hollywood’un son zamanlarda başvurduğu yöntemlerden biri ama çok başarılı bir uyarlama diyebilirim.

Sherlock Holmes, polisiye roman dünyasının en tanınmış kişilerinden kuşkusuz; hatta Wikipedia’da hayat hikayesine bile rastlayabilirsiniz (doğum tarihi vs.). Hakkında “nasıl göründüğüne dair ” resimler çizilmiş ve bunlar gazetelerde bile basılmıştı… Sir Arthur Conan Doyle tarafından kurgulanan bu polisiye roman (ki kendisi polisiye roman konusunda usta bir yazardır; adalet konusunda çalışmaları olduğu gibi çevresindeki olayları kitaplarına katmayı büyük bir ustalıkla gerçekleştirmiştir.) zamanında en çok okunan yazılardan biriydi; çünkü ilk başta sadece gazetelerde yayınlanan bu yazılar polisiye roman türünün gelişmesine katkıda bulunmuştu.

Sevilmesinin bir nedeni de herhalde filmde her unsurdan bulunması idi:  Aksiyon,  Dram,  Gerilim,  Gizem,  Macera,  Polisiye,  Romantik,  Suç,  Tarih… Tarih kısmı belki yazılmayabilir, çünkü yazarın kendi dönemini anlatmasından dolayı bunu gözardı edebiliriz, ama 21. yüzyıl insanları olarak 19. yüzyılda yaşananları film aracılığıyla izlerken o dönemden izleride görüyoruz. Ki filmde dönemin şartları, evleri, nehirleri, gemileri, insanları aklınıza gelebilecek her şey çok güzel yansıtılmış diyebilirim; ki hollywood sinemasının bu huyunu seviyorum!

Film, sanayi devrimi sonrasını konu alıyor sanırım; daha önce Sherlock Holmes konusunda filmler çekildi hatta bir ara Sherlock Holmes’i canlandıran karaktere İngiltere nişanı verildiğini öğrendim de şaşırdım; demek ki konu olarak çok dikkat çekici bir film ve ülkeler arasında da sorunlara neden olmuş. Fakat şunu biliyorum, kitabın yazarı özellikle İngiltere’de adaletin gelişmesine çok büyük katkılar yaptı. Adalette yaşanan haksızlıkları çok iyi gözlemledi ve Sherlock Holmes karakteri ile de olsa hepsini çözmesi; kanun koyucuların daha dikkatli olmasına neden olmuştur herhalde, kim bilir.

Film oyuncu kadrosu gerçekten izlemeye değerdi; Jude Law, Robert Downey Jr. ikilisi gerçekten birbirlerine uyan çok iyi arkadaş gibi idiler, ama yönetmen aralarındaki ilişkiyi öyle bir noktaya getirdi ki bir ara “Holmes’in gay olabileceğini ima ediyor sanki” diye düşünmedim değil. =)

Kostümler harika, dönemin şartları; evleri, yolları, binaları, nehirleri, gemileri ve aklınıza gelebilecek tüm ayrıntılar -bilgisayar efektleri yardımıyla da olsa- çok güzel yansıtıldı. Bu bence en önemlisi idi. Polisiye filmlerinde yer alan kurgu -ince ayrıntılar- filmin işleyişi ve ayrıntılar arasındaki bağ bu filmde çok zekice kurgulandı. Bizim bile bazen gözden kaçırdığımız ayrıntılar “aaa evet” dedirten türden zamanla karşımıza çıktı ve Holmes ile beraber bizde olayı çözmeye çalıştık.

Film heyecanlıydı, çünkü çok aksiyon sahneleri vardı diyebilirim; özellikle dövüş sahnelerinde önce Holmes’in kendi kafasında olayın ayrıntılarını bir bütün haline gelecek şekilde sırayla düşünmesi ve bunların bize yavaş halde gösterilmesi ile peşi sıra her şeyin tekrar hızlı bir şekilde yansıtılması çok güzel düşünülmüş bir şeydi… Zaten Holmes’in en büyük özelliği sanırım ipuçlarını teker teker değerlendirmek yerine tüm ipuçlarını elde edip bir bütün halinde düşünmesi idi sanırım. Film eğlenceliydi, çünkü diyaloglar gerçekten çok güzel yazılmıştı. Konuşmalar, mimikler, hareketler hepsi gerçekten çok tutarlıydı. Sıkıcı değildi film, çünkü kopukluk yoktu. “ne oluyor yahu” demiyorsun izlerken, kopamıyorsun… Düşündürücü idi film; Ejder filmindeki kadar az ipucu yoktu; ipuçları daha derindi ve olayı çözmek için bilimsel verilerden tutun her şeyi değerlendirmeleri gerekmişti. Zekiceydi, çünkü filmi izlerken bir ara ben de “sihir’e” nerdeyse inanacaktım diyebilirim =)

Filmi izlerken diğer filmler aklınıza gelebilir belki de; mesela tarihi mekanları görüntülerken ya da tarikatları izlerken aklınıza Melekler ve Şeytanlar filmi gelebilir… Ya da Robert Downey Jr. Holmes karakteri ile espritürel kişiliğini oynarken bir an Iron Man filmi aklınıza gelebilir… Hatta 1 saatten fazla büyü ile haşır neşir olduktan sonra filmin sonunu görünce kendinizi Scooby Doo filminde sanabilirsiniz =) Fakat yönetmen Guy Ritchie gerçekten başarılı bir iş çıkardı; ayrıntılar somurtmadı ve işte bu! dedirtecek türden bir film çıktı ortaya…

Lord Blackwood’un idam ediliş sahnesini izlerken aklıma nedense Saddam Hüseyin’in idam edilme sahnesi geldi; hepimiz o videoyu izlemişizdir herhalde… Ve sonrasında gelen komplo teorileri: aslında öldürülmedi gibisinden… Bu idam sahnesini ve sonrasında yaşananları filmde izleyenler ne demek istediğimi anlamışlardır diye düşünüyorum… Ayrıca, “korku” politikası uygulaması son dönemde ülkemizde sıkça duyduğumuz “darbe planlarının” ana temasını teşkil ediyor, değil mi? Korkut – kaos oluştur – ele geçir…

Tabii ki bu filmin tutacağından emin olan kalabalık bir senaryo ekibi ile yapımcı kadrosu; devam filmi için de tarih belirlediler: 2011. Bu filmde belki de Lord Blackwood’dan kurtulduk ama baştan sona ne olduğunu göremediğimiz Profesör Moriarty ile Holmes’in macerasını devam filminde izleyebileceğiz.

Bu yılın en iddaalı filmlerden biridir diyebilirim Sherlock Holmes için.. Siz de eğlenmek, izlediğiniz filmden zevk almak istiyorsanız ve sonunda bir yabancı filmde kötülemeden “Türkiye ve hatta karadeniz bölgesi” cümlesini 1 kaç saniye de olsa duymak istiyorsanız; seçeneğiniz film bu olsa gerek =)

8,5 puan verdim.

İyi seyirler.

Bilindik bir konuyu işleyen daha çok bilgisayar efektleri katılmış eski ninja filmlerine benziyor desem, yalan olmaz… Konusu itibariyle; suikastçı yetiştiren 1000 yıllık bir klanın öğrencilerinden biri, sevdiği kızı kaybetmesinden sonra, artık bu caniliğe “dur” demek için kendi klanına savaş açar ve onları teker teker bulmaya çalışır… Fakat bu sırada klanda boş durmamaktadır: klana ihanet eden bu öğrenciyi bulup öldürmek istemektedir. Bu sırada olaya karışan interpol yardımıyla iki düşman birbirlerini bulurlar ve sonrasında gelen bol aksiyonlu, dövüş sahneleri ve mutlu son…

Film çok kısa sürdü diyebilirim; çok fazla da sahne yok aslında fragmandaki sahneler dışında… Onun dışında konuyu öğreniyoruz film boyunca… Yani bence ha fragman, ha film… farketmez; zaman dışında… fakat sonuna kadar izletti sıkılmadan, onu da belirteyim.

Oyuncu kadrosu Asya sinema endüstrisinin en iyi genç oyuncularından oluşuyor, tabii Amerika kökenli oyuncularda var. Fakat film Amerika – Almanya ortak yapımı… Film değişik ülkelerde geçiyor fakat o ülkelere ait isimler dışında pek bir şey göremiyoruz, zaten film genellikle karanlık ortamlarda çekildi. Oyuncu kadrosunda korenin ünlü pop şarkıcısı ve dizi oyuncusu Rain var; aslına bakarsanız bu dövüş sahnelerini yapmakta zorlanmadı sanırım: çünkü kendisi aynı zamanda çok iyi dans eden biri; videolarını izleyin ne demek istediğimi anlarsınız. Hayran sayısı da hayli fazla… Yönetmen koltuğunda ise V for Vendetta filmininde yönetmeni olan James Mcteigue gibi biri var, zaten filmin bilgisayar efektleri güzel ama bazı sahneler hoşuma gitmedi – gereksizdi diyebilirim.

Örnek vermek gerekirse; ninjanın elini kesip sonra birden yaranın iyileşmesi.. mistik bir olay katmış olaya… final sahnesindeki ortadan kaybolma numarası… her şey normal – olası şekilde giderken böyle bir artisliğe gerek yoktu bence =) Ve kanlar: çok abartılmıştı ve aşırı kırmızıydı =) Boya hissini ha safhada veriyordu.

Bu arada filmde Türklerden de bahsedildi =) Bu klanların ilkini ziyaret edip klanlar hakkında yazı yazan bir Türk bilgininden bahsedildi. Bu da hoşuma gitti doğrusu…

İzlenmesi gereken bir film mi? bana göre hayır, çünkü benzerleri çok var ve bu filmin pek farkı yok… İzlenebilirliği ne kadar derseniz eğer, fragmandan aldığım sinezevki filmden de aynı oranda aldım. değişen bir şey olmadı. İzlenebilecek türden bir film ama izlemeseniz de bir şey kaybetmezsiniz; fragmanı izledikten sonra insan daha fazla şeyler bekliyor: aynı şeyleri değil…

Benim puanım 10 üzerinden 6 oldu; zaten sinemalar.com puanı da buna yakın.

İyi seyirler.

Filmin yönetmeni Uğur Yücel. Senaryo Kubilay Tat’a ait. Uğur Yücel, Kenan İmirzalıoğlu, Berrak Tüzünataç, Ceyda Düvenci, Nejat İşler, İlker Aksum, Ozan Güven, Ezgi Mola, Hakan Boyav ve Ahmet Mümtaz Taylan filmin dikkat çeken oyuncuları.

Filmde İstanbul’da işlenen bir seri cinayet davası, soruşturmayı irdeleyen polislerin gözünden anlatılıyor. Bu seri cinayetlerdeki tüm hedefler çocuk tacizcileri. Hepsi af ile hapisten kurtulmuş. Cinayetler çocuk tacizcilerine olunca halk da cinayetlere destek veriyor. Abbas (Uğur Yücel) ve Akrep Celal (Kenan İmirzalıoğlu) cinayetleri araştırırken kardeşi tecavüze uğrayıp intihar eden Ensar (Nejat İşler) isminden şüphelenmeye başlıyorlar. Ama onlar Ensar’ı ararken cinayetler işlenmeye devam ediyor…

Filmin aslında eleştirilebilecek oldukça fazla yanı var. Hikayenin bir türlü ilerleyememesi, karakterlerin tüm çabalara rağmen yüzeysel kalması gibi. Polisiye filmlerin olmazsa olmazlarından aksiyonu ihmal eden senaryosuna değinmiyorum bile. Ayrıca öyle diyaloglar var ki, karakterleri git gide itici yapıyor. Yan karakterlerin tutarsız davranışları da buna eklenince seyircinin “ben neredeyim?” sorusunu sorması kaçınılmaz oluyor sinemadayken.

Ama tüm bunların yanında filmin geneline bakıldığında kesinlikle beklenmeyecek başarısı da yine senaryosunda yatıyor. Sürpriz finali gerçekten şaşırtıcı. Bu şaşırmanın asıl sebebi ise böyle bir filmin hiç beklenmedik bir şekilde bu tip bir finale imza atmasında yatıyor kuşkusuz.

Filmin konusu görüldüğü üzere pek yeni değil. Daha önce pek çok yabancı yapımda bu tip konuları görsek de, ülkemizde pek el değmemiş bir alan yine de. Bu yüzden konunun sıradanlığına bakıp filmden uzak kalmamakta yarar var.

“Ejder Kapanı” belki Uğur Yücel’in en iyi filmi değil. Hatta genel olarak iyi bir film de değil belki. Ama vizyona şu sıralarda giren filmlere baktığınızda “Ejder Kapanı” ilgiyi hak eden bir film olup çıkıyor. Öncelikle polisiye severlerin ilgi göstermesi gereken filmde, iyi bir makyaj çalışması da göze çarpıyor.