Filmde Josh Hartnett, Shannyn Sossamon, Paulo Costanzo, Adam Trese, Emmanuelle Vaugier, Lorin Heath ve Glenn Fitzgerald rol alıyorlar. Filmin yönetmeni Michael Lehmann.

Hemen söyleyelim film bildik romantik-komedi formülünü takip etmiyor. Aksine daha çok cinselliği ön planda tutarak bir seks komedisi olmaya çabalıyor ve yapıyor da. Hikayede, karşı cinse bir hayli düşkün birinin, yani Matt’in (Josh Hartnett) 40 gün boyunca cinsel perhiz yemini konu alınıyor. Bunu yapmasının sebebi onu terk eden sevgilisini bir türlü unutamamış olması. Öyle ki bu konuyla ilgili kabuslar bile görmeye başlamış. Tabii bu arada onu unutmak için her gün başka bir kızla gönül eğlendirme derdine düşüyor. Hıristiyanların büyük perhiz gününü fırsat bilen kahramanımız, 40 günlük bir cinsel perhiz yemini ediyor fakat bundan haberdar arkadaşları bu durum üzerine bahis oynamaya başlayınca Matt’in bu yemini gittikçe daha önemli bir hal almaya başlıyor…

Konusundan da anlaşıldığı üzere filmde bol bol cinsel gönderme var. Cinsellikle vakit kaybedildiğini düşünen Matt’in, günler ilerledikçe daha da zorlanan vaziyetini ve çevresine karşı verdiği tepkileri Josh Hartnett çok iyi oynamış. Matt’in çevresindeki zararsız ama çıkarcı arkadaş topluluğu da filme renk katıyor. İzleyen pek ciddiye alamasa da Matt’in yeminine sadık kalıp kalamayacağını da merak edebiliyor.

İlginç konusuyla genç izleyicilere hitap eden filmde, açıkçası gençlerin aradığı eğlenceli pek çok şeyi bulmak da mevcut. Bir filmde cinsellikle ilgili bol bol espiri arayanların da filmi mutlaka görmesi gerek.

“The Emperor’s Club – İmparatorlar Kulübü”nün başrolünde Kevin Kline var. Emile Hirsch, Rob Morrow, Embeth Davidtz ve Edward Herrmann da filmde yer alan oyuncuların bir kısmı. Son yılların gözde oyuncularından Emile Hirsch’in “genç” halini görmek de oldukça ilginç.

Filmde, disiplinli uygulamalarıyla dikkat çeken bir lisede, William Hundert adlı bir profesörün öğrencileriyle ilişkisi anlatılıyor. Öğrencileriyle başarılı bir ilişki kurmuş durumda William Hundert. Fakat bir süre sonra bir senatörün oğlu olan Sedgewick Bell (Emile Hirsch) okula gelir. Disiplinsiz tavırlarıyla diğer öğrencileri de etkisi altına alan Bell, Bay Hundert’ın öğrencileriyle arasındaki ilişkiyi bozmaya başlar…

“Okul filmleri” diye bir alt türden bahsedersek eğer, bu türe ait en iyi örnek sanırım “Dead Poets Society – Ölü Ozanlar Derneği” olacaktır. Bir diğer iyi örnek de “Les Choristes – Koro” olarak gösterilebilir. Bu tarz filmlerde idealist öğretmenlerin, öğrencileri -bir şekilde- “yola getirmesi” anlatılmaktadır. Burada ise durum biraz daha farklı. Burada, öğrenciler en başında, okulun gelecekleri için öneminin farkındalar! Başka bir öğrencinin müdahalesiyle işler bozuluyor. Profesör Hundert’ın bu öğrenciyle arasındaki ilişkiye odaklanıyor film. Benzerlerinden farklı olmak için çabalıyor. Farklı da oluyor ama bu kez de çekici bir yanı kalmıyor.

Filmin finaline doğru, hikayenin genel gidişatına bakıldığında, beklenmedik bir gelişmenin olduğunu da söylemek mümkün. Sürpriz final getiren bir gelişme değil bu, sadece tahmin edilmedik bir olay. Bu olmasa da pek birşey değişmeyecek gibi görünüyor zaten. Yani, filmin finaline doğru öyküde yapılan bir manevra, memnuniyetinizde bir artma sağlamak için yetersiz kalıyor.

Kısacası, tüm iyi niyetine rağmen film, bir boş zaman seyirliğinden öteye geçemiyor.

“Uzak”ta iş bulmak için İstanbul’a gelen Yusuf’un, memleketlisi Mahmut’a geçici bir süre misafir olması ve bu sırada Mahmut’un Yusuf’tan yavaş yavaş rahatsızlık duyması anlatılmakta. Zaten bu iki karakter de birbirlerinden oldukça farklı hayat tarzlarına sahipler. Mahmut tek başına yaşamakta, yıllar önce eşinden boşanmış, boşanmalarının üzerinden uzun süre geçmesine rağmen eşine hala içini dökememiş. Fotoğrafçılık yapıyor ama gördüğü eşsiz bir manzara karşısında bile “üşenen” bir tip. İdeallerinden uzaklaşmış, kendine, içinde kendinden başka kimsenin olmadığı bir dünya kurmuş. Ve bu dünyanın bozulmasına tahammülü yok. Yusuf’la anlaşmazlığa düşmesi de bu yüzden oluyor.

Mahmut, Yusuf gelir gelmez ona kaç gün kalacağını soruyor, hemen evin kurallarını belirtiyor. Yusuf ise Mahmut’a göre daha rahat biri. Bir odadan çıktığında, ışığın açık olup olmadığına bile bakmıyor. Ayakkabılarını evin içinde açıkta bırakabiliyor. Daha da önemlisi, bu tip basit şeylerle Mahmut’un düzenini yavaş yavaş etkiliyor. Böyle olunca da Yusuf, bir süre sonra istenmeyen adam konumunda buluyor kendini.

Aslında Nuri Bilge Ceylan, Yusuf’la Mahmut arasındaki iletişimsizlik üzerinden bir köylü-şehirli çatışmasını gösteriyor bizlere. Yusuf köyünden “kaçmış” ve köyüne bir daha dönmemek için İstanbul’a “kapağı atmaya” çalışıyor. Büyük bir şehirde, her şeyin daha kolay ve daha iyi olacağını düşünüyor .Ama şehir yaşamının insanı nasıl bir hale getirebileceğini Mahmut’a bakarak idrak etmesi kolay olmuyor. Mesela Mahmut, telefonda annesinin hastaneye kaldırıldığını duyduğunda bile tepki vermeyecek kadar duyarsızlaşmış durumda. Bu özellikleriyle Mahmut’un aslında “durumundan” kendisinin de çok da memnun olmadığı, belki de bir “şehirli olmamaya” özlem duyduğu, filmin finalinde iyice ortaya çıkıyor. Filmin ismi olan “Uzak” da, bu iki karakterin ve belki de bu iki karakter üzerinden köy ile şehir arasındaki “mesafenin” bir işaretidir belki de.

Nuri Bilge Ceylan’ın kendine has bir tarzı olduğunu, filmin minimalist tarzda çekilen bir film olduğunu unutmamak kaydıyla izlendiğinde, ilgi çekici bir film “Uzak”. Başrol oyuncularının başarısı da gözden kaçmayacak cinsten. Yusuf’u oynayan Mehmet Emin Toprak, 2002 yılında bir trafik kazasında aramızdan ayrılmıştı.

Güney Kore sinemasının karakteristik bir özelliği olan orjinal, tahmin edilemez ve beklenmedik bakış açılarıyla sunulan, topluma ve insanlara duyarlı senaryolarından bir örnek sunuluyor filmde. Sistem/toplum tarafından engellenmiş olan bu iki insanın aşkına yine enteresan, acıtıcı ve –belki- rahatsız edici bir bakış açısıyla yaklaşarak, anlamak isteyenler için anlamalarına imkan verecek bir film ortaya koyuyor.

Mesaj vermek gayretkeşliğiyle izleyicinin zekasına saygı gösterme hususunda da hataya düşmüyor. Gerçekten yaşama ve insana olan duyarlılığını perdeye taşıdığını hissettiriyor.

Belki sadece Güney Kore sineması için değil, Uzak Doğu sineması için benzer şeyler söylemek mümkün; 1 Litre Gözyaşı serisinde ‘omurilik soğanı dejenerasyonu’ hastalığına yakalanmış 15 yaşındaki bir kızın günlüklerinden yola çıkarak, yaşamını gözlerimiz önüne seren Japon sineması da insan zihninin bazen anlamakta/algılamakta engellerle karşılaşacağı olayları, aynı duyarlılığı göstererek perdeye taşıyor.

Belki filmler boyunca, öteki(!)ni anlamak adına zihnimizdeki engelleri aşmaya çalışıyoruz. Zaten engelli kelimesinin mahiyetini ihtiva eden şeyler, önyargılarımızın ve sistemin oluşturduğu engeller olsa gerek. [imdb]0320193[/imdb]

Last ailesinin arka bahçelerinde esen rüzgar muhtemel ki Justine’in içinde de esmektedir ve herşeyin yönünü değiştirmektedir.

Justine hayatın sunduğu kalıp içerisinde bir beklentisi olmadan yaşamaya devam etmek ile bilinmezliğin hüküm sürdüğü bir yola girmek arasındaki seçimin eşiğine gelecektir. Good girl ya da good man olabilmek için hayatın sunduğu kalıbı seçmek mi gerekmektedir ya da bizi işaret edecek zamirin başına getirilmesi muhtemel bir takım olumsuz sıfatları kabullenmeyi göze alarak bilinmezliğe giden yol mu tercih edilecektir.

Filmin beni içine çeken en önemli vasfı, cevaplardan özge sorulara kapı aralamasıdır.

Böylesine depresif karakterlerin yeraldığı bir film insanı “dipteyim sondayım depresyondayım” moduna sokabilecekken, Bubba isimli karakterin bakış açısıyla kişinin olumlu yönlerini su yüzüne çıkararak kendini daha iyi hissetmesine de olanak tanıyabilir.

Filmdeki en olumsuz nokta ise senaristin filmde yeralmasıdır ki, senaryonun derinlikli niteliğine ters düşen Corny karakteri gözümün önüne her gelişinde, beni o noktadan uzaklaştırıp su yüzüne çıkarıyor.

Filmin türleri arasında her ne kadar komedi etiketi yer alsa da -kara mizah kapsamında dahi değerlendirsek- komedi unsuru taşıdığını söylemek pek doğru olmaz.

Son dönemde ülkemizde pekçok filmi gösterilen Jake Gyllenhaal‘in sürekli benzer rollerde yeralması şeklindeki söylemlere katılmaktan kendimi alamayacağım. Jennifer Aniston ise bu filmle birlikte nezdimde bir kademe daha yükseldi. Rumor Has It…‘ten sonra izlediğim en iyi performansıydı.