Filmde Josh Hartnett, Shannyn Sossamon, Paulo Costanzo, Adam Trese, Emmanuelle Vaugier, Lorin Heath ve Glenn Fitzgerald rol alıyorlar. Filmin yönetmeni Michael Lehmann.

Hemen söyleyelim film bildik romantik-komedi formülünü takip etmiyor. Aksine daha çok cinselliği ön planda tutarak bir seks komedisi olmaya çabalıyor ve yapıyor da. Hikayede, karşı cinse bir hayli düşkün birinin, yani Matt’in (Josh Hartnett) 40 gün boyunca cinsel perhiz yemini konu alınıyor. Bunu yapmasının sebebi onu terk eden sevgilisini bir türlü unutamamış olması. Öyle ki bu konuyla ilgili kabuslar bile görmeye başlamış. Tabii bu arada onu unutmak için her gün başka bir kızla gönül eğlendirme derdine düşüyor. Hıristiyanların büyük perhiz gününü fırsat bilen kahramanımız, 40 günlük bir cinsel perhiz yemini ediyor fakat bundan haberdar arkadaşları bu durum üzerine bahis oynamaya başlayınca Matt’in bu yemini gittikçe daha önemli bir hal almaya başlıyor…

Konusundan da anlaşıldığı üzere filmde bol bol cinsel gönderme var. Cinsellikle vakit kaybedildiğini düşünen Matt’in, günler ilerledikçe daha da zorlanan vaziyetini ve çevresine karşı verdiği tepkileri Josh Hartnett çok iyi oynamış. Matt’in çevresindeki zararsız ama çıkarcı arkadaş topluluğu da filme renk katıyor. İzleyen pek ciddiye alamasa da Matt’in yeminine sadık kalıp kalamayacağını da merak edebiliyor.

İlginç konusuyla genç izleyicilere hitap eden filmde, açıkçası gençlerin aradığı eğlenceli pek çok şeyi bulmak da mevcut. Bir filmde cinsellikle ilgili bol bol espiri arayanların da filmi mutlaka görmesi gerek.

Film olmayan bir Dor krallaığında geçmekte. Her yıl, bu krallıkta yapılan çorba, yöre sakinlerini oldukça mutlu etmekte. Zaten bu süreç, bir festival havasında kutlanıyor. Fakat bir gün, Roscuro adlı bir sıçan ortalığı karıştırınca, eşini kaybeden kral çorba yapımını yasaklıyor ve tüm farelerin ve sıçanların krallığınıda yaşamasına izin vermeyeceğini belirtiyor. Bu girişin ardından sevimli fare Despero’ya geçiyoruz. Despero, bazen kendisine paraşüt görevi gören kocaman kulaklarıyla, oldukça sevimli bir fare, fakat arkadaşlarına göre biraz asi kalıyor çünkü Despero, kedilerden veya insanlardan veya sıçanlardan pek korkmuyor. Bir gün meclisin aldığı bir kararla, yaşadığı yerden kovulan Despero, kendisini bekleyen tehlikelere karşı savaşmak zorunda kalıyor…

Filmin hikayesinde birçok kırılma ve yan unsur mevcut. Bu sebeple konu da bir süre sonra dallanıp budaklanıyor. Film, asıl gücünü bir iki gönderme veya hikayesiyle değil, Despero’nun sevimliliğinden alıyor. Despero’nun, özellikle sıçanlar arasındaki saf ve masum duruşu, Despero’yu izleyiciye de yakınlaştırıyor. Fakat film, takdire değer bir politik gönderme dışında, daha çok öğüt verici bir havada ilerliyor. Bu durum küçük izleyicilerin ilgisini çekebilir, ama yetişkin izleyici, Despero’nun sevimliliği dışında başka şeyler de görmek istiyorsa, pek tatmin olmayacaktır. Tabii “Gladyatör”ü anımsatan kısmı bunun dışında tutuyorum.

Bir animasyon efsanesi olamayacağı nerdeyse kesin olan film, yine de hoş bir boş zaman seyirliği olabilir.

Mizah ile dramayı karışık bir aile ortamında harmanlayan “The Royal Tenenbaums-Tenenbaum Ailesi”, kimi zaman güldürüp kimi zaman duygulandırsa da, genelinde insanı kendine çeken bir film de değil.

Filmde, genç görünümleriyle Billy Crystal ve Meg Ryan başrollerde yer alıyorlar. Carrie Fisher, Bruno Kirby, Steven Ford ve Lisa Jane Parskey de yan rollerde yer alıyorlar. Filmin yönetmeni Rob Reiner.

Film uzun yıllara yayılan bir hikaye anlatıyor. Sally (Meg Ryan) ve Harry (Billy Crystal) bir yolculuk sırasında tanışıyorlar. Bu iki üniversite öğrencisi yol boyunca ilişkiler hakkında konuşuyorlar. Yalnız Harry’nin söyledikleri ezber bozcak cinsten şeyler. Mesela bir kadınla erkeğin asla arkadaş olamayacağını, çünkü erkeğin tek amacının seks olduğunu söylüyor. Sally “Benim erkek arkadaşlarım var” dediğinde Harry’nin cevabı hazır: “Sen olduğunu sanıyorsun!”. Yani film daha ilk dakikalardan bol bol pembeye bulanmış aşk ve çeşitli romantik numaralar bekleyen seyirciyi ters köşeye yatırıyor. Harry ve Sally daha sonraları da tesadüfen karşılaşıyorlar. Son tahlilde ikisi de evliliği istemeyen ve ilişkilerden sıkılmış kişiler olduğundan beraber uzun soluklu ve hiçbir şeyin saklanmadığı bir arkadaşlığa yelken açıyorlar…

Film büyük bir kısmında tipik romantik-komedilerin aksine gerçekleri çekinmeden dile getiriyor. Sally’nin, Harry’nin söylediği pek çok şeye şaşırması ve sorunun Harry’de olduğunu düşünmesi pek çok şeyi özetliyor aslında: Harry, “çok fazla gerçek” konuştuğu için Sally’ye pek inandırıcı gelmiyor!

İlerleyen kısımlarında film bilindik bir sona doğru sürüklense de yine de arada çarpıcı gerçekleri dillendirmeye devam ediyor. Bazı sahnelerin arasına giren evli çiftlerin tanışma hikayeleri de filme yarıyor. Bilindik son geldiğinde ise yapım abartıya kaçmıyor ve ortaya büyük bir mutluluk tablosu koymuyor.

Bazı gediklerinden dolayı türdeşi “Annie Hall” gibi çok farklı bir noktaya yerleşemese de “Harry ile Sally Tanışınca” hoş ve akıcı bir film.

“Beter Böcek”in oyuncu kadrosunda, şimdi ortalıkta pek göremediğimiz isimler de mevcut. Örneğin; Catherine O’Hara. Kendisini “Home Alone” serisindeki unutkan anne olarak hatırlamanız mümkün. Filmin başrollerinde genç bir Alec Baldwin var. Şu an başrollerden bir hayli uzak olan Geena Davis ona eşlik ediyor. 90’larda oynadığı filmlerle, 2000’lerde yaptığı aşırılıklarla gündeme gelen Winona Ryder, Beetle Juice rolünde az görünen ama karakterinin getirdiği avantajla filme renk katan Michael Keaton, Maurice Page, Hugo Stanger ve Jeffrey Jones da  filmde yer alan oyuncular.

Filmde ölen bir çiftin, öldükten sonra evlerine yerleşen bir aileyi korkutarak gönderme çabaları yer alıyor. Tabii ölüm, söz konusu Tim Burton olunca renkli ve eğlenceli bir görünüme kavuşuyor. Filmin hemen başında Adam (Alec Baldwin) ve Barbara (Geena Davis) çiftinin tatil planlarını görüyoruz. İki hafta boyunca evde kalmanın planlarını yapan çift, bir araba kazası hayata gözlerini yumuyorlar ama bunun pek farkında oldukları söylenemez! Öldüklerini geç fark eden çift, ne yapacaklarını bilemez bir vaziyette evin içinde buldukları “yeni ölenler için el kitabı” ile kendilerine bir çıkış yolu arıyorlar. Evden dışarı adım attıklarında kendilerini büyük bir canavarın kol gezdiği bir çölde buluyorlar. Kitapla haşır neşir olan çift, bir yandan da ev sahiplerini korkutamazken, onların küçük kızı Lydia (Winona Ryder) ile tanışıyorlar. Lydia oldukça gotik bir kız. Bu sebeple evdeki bu hayaletlerden korkmayıp onlara yardımcı olmaya çalışıyor. Lydia’nın çabaları da yeterli olmayınca Adam ve Barbara çaresiz kaldıklarını düşünüp Beetle Juice (Michael Keaton) adlı bir ölüyü yardıma çağırıyorlar fakat Beetle Juice onlara yarardan çok zarar getirince çift bir yandan evlerininin yeni sahipleriyle uğraşırken bir yandan da Beetle Juice’u başlarından defetmeye uğraş veriyorlar…

Filmin yapım yılı 1988. Dolayısıyla filmde yer alan görsel efektler de görsel olarak çok zayıf. Tim Burton senaryosunu yazdığı “The Nightmare Before Christmas” filmindeki teknolojiden burada oldukça faydalanmış. Buradaki karakterler karikatür değil gerçek olduğu için de bu teknik, dekorlarda kullanılan plastikler vs. filmde çok sırıtıyor.

Yapım yılının getirdiği bu zayıflıkları görmezden gelirseniz eğer, filmin eğlenceli bir konusu olduğunu belirtmek mümkün. Burton, öbür dünyayı tasvir edişindeki ustalığıyla yine göz dolduruyor. Günümüz yaşantısına yaptığı göndermeler görülmeye değer. Şöyle ki; Beetle Juice tanıtımını bir reklam filmi ile yapmakta! Bunun yanında ölülerin ölmeden önceki halleriyle gözükmeleri filme büyük bir mizah katıyor. Halen ölmediğini sanan Amerikan futbolu oyuncularından tutun da, kömür benzeri bir görünüme sahip olup sigara içen biri Burton’ın akılcı diyalogları da kullanmasıyla seyir zevki yüksek sahnelere dönüşüyorlar. Ayrıca Beetle Juice’ın özellikle son kısımlarda “The Mask”a benzer bir atmosfer yarattığını görüyoruz. Bu da filme olumlu yönde yansıyor.

Dediğim gibi görüntü kalitesine ve efekt yetersizliğine! Sabır göstermek biraz güç gelebilir. Ama Tim Burton’ın eskiden ne türler işler yaptığını merak ediyorsanız “Beter Böcek”i mutlaka görmeniz gerek.

Filmin başrolünde, yıllardır medya dünyasına yaptığı göndermelerle konu edilen Okan Bayülgen var. Hakan Yılmaz,R asim Öztekin, Serhat Özcan, Hakkı Devrim, Aslıhan Gürbüz ve Erol Günaydın’ın yanı sıra televizyon dünyasından görmeye alıştığımız birçok isim de kadroda yer alıyorlar. Filmin yönetmeni, televizyona yaptığı işlerle bilinen Alper Mestçi.

Takip ettiyseniz hatırlayacaksınızdır film vizyona girdiğinde aldığı en büyük eleştiri şu yöndeydi: film televizyondaki programları eleştiriyor ama onlardan daha kaliteli değil! Film, Türk filmi enflasyonunun yaşandığı bu sezonda çok büyük gişe rakamlarına ulaşamasa da, belirli bir izleyiciye ulaşmıştı. Okan Bayülgen televizyondaki programında “Avatar”ı eleştirirken birçok köşe yazarı ve sinema eleştirmeni de “Senin oynadığın Kanal-i-zasyon ne ki?” yaklaşımında ısrar edince gelinen son nokta Bayülgen’in sinema yazarlarına “gerizekalı” yakıştırması yapması olmuştu. Filmi izleyip hangi tarafın haklı olduğuna karar vermek size kalmış.

Film, televizyonda izlediği tüm programlar reytinglerde üst sıralara yerleşen temizlik işçisi İmdat’ın (Okan Bayülgen) bu maharetinden dolayı Kanal İ’nin başına getirilmesini anlatıyor. Zeki olduğu söylenemeyecek olan İmdat, kendi seviyesine uygun programları ekrana koymaya başlayınca kanal büyük bir reyting patlaması yaşıyor. Elbette programlardaki düzey de yerlerde sürünüyor. İmdat’ın kapasitesine sahip insanlar, yani televizyon ileyicileri programları kendilerine yakın buluyorlar. Burada eleştirilen programlardan bazılarına değinirsek; tuvaletini en uzun süre tutmaya çalışan yarışmacıların boy gösterdiği “Tuvaletteyiz”, “Yemekteyiz”e bir gönderme. Yanlış cevabın tokatla cezalandırıldığı “Kim 500 tokat ister?”, “Kim 500 bin ister?”i hatırlatırken “Boş musun Dolu musun?” adlı yarışma da hem evlilik yarışmalarına hem de “Var mısın Yok musun?”a dokunduruyor.

Film ilk dakikalarında, asıl meselesinden uzakta iyi bir mizah yakalıyor. İmdat’ın kanalın başına getirilmesiyle tiye alınan programlar da arka arkaya geliyor. Filmin en büyük dezavantajı da bu zaten. Bu programlar hem çok yer kaplıyor, hem de ard arda geldiği için izleyeni de sıkıyor. Sonuna doğru finalini belli eden yapım, televizyona yaptığı sert bir göndermeyle neticeleniyor.

Film, Okan Bayülgen’in kötü oyunculuğuyla konuşulmuştu. Gerçek şu ki; Okan Bayülgen kötü bir oyunculuk segilemiyor, tam aksine üzerine düşeni layıkıyla yerine getiriyor. Ama İmdat karakteri, Bayülgen’in şivesini bile kendi programında çok sık taklit ettiği bir tip. Dolayısıyla izleyen de ilk başlarda Bayülgen’i geçip İmdat’ı göremeyebiliyor. Fakat bir süre sonra bu sorun da ortadan kalkınca, Bayülgen’in performansı da artıyor. Yan karakterlerin pek çoğu da başarılı. Zaten filmin belki de en büyük kozu tecrübeli oyuncuların oluşturduğu kadrosu.

Neticede “Kanal-i-zasyon” büyük şeyler söylemese de,derdini -belli bölümlerinde olsa da- anlatabiliyor.Birçok tartışmaya konu olduğuna ve güçlü oyuncu kadrosuna bakıldığında,ilgiye değer bir yapım olduğunu söyleyebiliriz.

“Groundhog Day-Bugün Aslında Dündü”nün oyuncu kadrosunda, son yıllarda başarılı bir grafikten yoksun olan Bill Murray, Andie MacDowell, Chris Elliott, Stephen Tobolwsky, Brian Doyle-Murray ve Angela Paton gibi isimler var. Andie MacDowell’in oyunculuğu yanında sevimliliğiyle de filme ayrı bir renk kattığını belirtelim.

Phil (Bill Murray) burnu havada bir hava durumu sunucusudur. Etrafındaki kimse öyle düşünmemesine rağmen kendini bir TV yıldızı mertebesinde görmektedir. Phil, prodüktörü Rita (Andie MacDowell) ve kameramanı ile ülke çapında yoğun ilgi gören bir festival için küçük bir kasabaya doğru yola koyulur. Phil, buradaki insanları da diğer insanlara yaptığı gibi küçük görmektedir. Ve bir an önce görevini tamamlayıp evine dönmeyi arzulamaktadır. Fakat çıkan kar fırtınası bu üçlüyü o bölgede mahsur bırakır. Ertesi sabah Phil, tıpkı dünkü gibi “Groundhog Day”e, yani aynı güne uyandığını fark eder…

Aslında burada anlatılan Phil’in başına gelenlerin ilginçliği değil, Phil’in kendini bulma serüveni. Phil’in nefret ettiği bir yerde, hiç hoşlanmadığı insanlarla beklenmedik bir fırtına aracılığıyla rehin kalması, Phil’in bir şeyleri değiştirmesi gerektiğine bir işaret. Kaldı ki Phil, tekrar tekrar yaşadığı günde ölmek istese bile ölemiyor. Yani o gereken değişimi yaşayana kadar bu işten kurtulamayacağı kesin. Phil başlangıçta bunu bir lanet olarak görse de, sonra bu tuhaflığın meyvelerini toplamak istiyor. Bir yandan civarda yaşayan herkesi daha yakından tanırkeni, bir yandan da kendini geliştirmeyi ihmal etmiyor. Filmin izleyici üzerindeki en geniş hakimiyeti, filmin de iskeletini oluşturan bu fikir sayesinde gerçekleşiyor. Yani filmi izlerken ister istemez “acaba ben aynı durumda olsam ne yapardım?” diye sormadan edemiyor insan. Filmin yönetmeni Harold Ramis, elindeki malzemeyi eğlenceli bir kalıba sokarak, beylik laflar etmeden seyircinin ilgisini çekebiliyor ve hikayeyi sulandırmadan keyifli bir yapıt izlettiriyor.

“Good Bye Lenin!”in başrolünde “Inglourious Basterds-Soysuzlar Çetesi”nden hatırlanabilecek olan Daniel Brühl var. Katrin SaB, Chulpan Khamatova, Maria Simon, Florian Lukas, Alexander Beyer ve Michael Gwisdek de kadroda yer alan isimler. Filmin yönetmeni Wolfgang Becker.

Film 1978 yılında start alıyor. Alexander Kerner (Daniel Brühl) hikayesini o yıllardan anlatmaya koyuluyor. Almanya’nın uzaya kozmonot gönderdiği ve Berlin Duvarı’nın henüz yıkılmadığı yıllarda Alexander ve ailesi bir kriz yaşıyorlar. Babaları evi terk edince, annesi de bir süre ruhsal sorunlarla boğuşuyor. Alex ve kız kardeşi de bu sebeplerden ötürü küçük yaşlarda, yaşlarının ötesinde bir sorunla karşı karşıya kalıyorlar. Bu giriş bölümünden sonra 1989 yılında açıyoruz gözümüzü. Almanya’da sosyalizmin hüküm sürdüğü yıllarda Alex’in annesi her zaman yaptığı gibi sosyalizmi daha çekici kılmak için uğraş verirken kalp krizi geçiriyor ve 8 ay komada kalıyor. Bu sırada Berlin Duvarı’nın yıkılmasıyla ülkede kapitalizm rüzgarları esiyor. Alex, annesi uyandığında çok az bir ömrü kaldığından ve annesinin kalan sayılı günlerini daha mutlu yaşamasını istediğinden kapitalizmin kazandığı hükümdarlığı sosyalist annesinden saklamak için büyük bir özveri göstermeye başlıyor…

Yapım, Almanya’da yaşanan değişim yıllarını fon alarak bir anne-oğul, daha doğrusu bir aile hikayesine el atıyor. Filmin güzel tarafı, her izleyicinin mutlaka kendinden bir parça bulabiliyor oluşu. Bu tarihi öyküde fedakarlık, dram, duygusallık, komedi ve hatta gerilim bile var. Filmin doruk noktasına ulaştığı yerler sırtını drama yasladığı anlar oluyor. Alex’in annesi için, çevresindeki herkese rağmen didinip durması yalın bir anlatımla konu ediliyor.

Hiçbir oyuncunun “sanal durmadığı” yapımda Almanlar’ın popüler yıldızı Daniel Brühl’ün oyunculuğuna özellikle dikkat edilmeli.

Filmin tarihi bir öykünün tüm detaylarına sahip olması, akıcılığı ve “göz yaşartacak dercede gerçek” bir öyküsü var. Hiçbir abartıya kaçmıyor, aksine var olanı gösterip tercihi izleyiciye bırakıyor.

Kısacası izlememiş sinemaseverlerin adını mutlaka bir yerlere not etmesi gereken bir film “Good Bye Lenin!”.

“Karamel”in oyuncu kadrosunda, aynı zamanda filmin yönetmeni de olan Nadine Labaki, Yasmine Al Masri, Joanna Moukarzel, Gisele Aouad, Siham Haddad, Aziza Seman, Fatme Safa, Fadia Stella ve Adel Karam gibi isimler bulunuyor.

Filmde, bir güzellik salonunda çalışan ve oraya müşteri olarak gelen kadınların sorunları, sevinçleri, üzüntüleri yani hayatları irdeleniyor. Kadınların günlük yaşamda karşılarına çıkan her problem işlenmiş. Ayrıca hayatın her kesiminden bir kadın görmek de mümkün. Öyle ki; evli bir erkekle birliktelik yaşayan bir kadın, düğün telaşı yaşarken bakire olmadığı için kendini suçlu hissedip çözüm arayan bir kadın, yaşlı ve akıl hastası annesine bakmak zorunda olduğu için yalnız kalmak zorunda olan bir kadın, güzellik salonuna gelen bir müşterisinden hoşlanan lezbiyen eğilimli bir kadın, yaşlılığını örtmek için çeşitli sahteliklere başvuran bir kadın, yani adeta 32 kısım tekmili birden! Anladığımız üzere, bir kadın filminde olması gereken neredeyse tüm unsurlar var. Bunu yanında bazı karakterler, gerçekten çok incelikle işlenmiş. Ama kadın filmlerinin genel sorunu burada da kendini gösteriyor, o da filmde zaten az olan erkeklerin çok yüzeysel kalması. Tabii aynı sorun erkek filmlerinde de kadınlar için söz konusu.

Filmin, bir erkek izleyici olama rağmen beni de etkileyen bölümlerine gelirsek; yaşlanmayı kendine yediremediği için bir kadının başvurduğu yol (ayrıntı vermiyorum çünkü filmin finalinde bu gerçek ortaya çıkıyor ve yürek burkuyor), bir annenin evlenmek üzere olan kızıyla yaptığı konuşma ve annesinin bakımıyla ilgilenmek zorunda olduğu için hoşlandığı erkekle görüşme ümidini yitiren orta yaşlı bir kadın. Bir erkek izleyiciyi, yani beni, etkiliyor olması da, bu tarz bir filmde önemli bir detaydır sanıyorum.

Film kadınların güzellik sevdasına ve kadın dünyasına bir kadın yönetmen vesilesiyle içeriden bir bakış atıyor. Bu sebeple güzellik salonu çok yerinde bir seçim olmuş. Yalnız, bir erkek izleyici olarak yorumluyorum, kadın davranışlarının nedenlerinin üzerine pek eğilmemiş Nadine Labaki. Neden kadınların güzellik takıntıları bu kadar ön planda olmak zorunda? Veya bir kadın için yaşlanmak neden bu kadar zor? Bu tip sorular hep cevapsız kalıyor. Yani Labaki neden ile değil sonuç ile ilgilenmeyi yeğliyor. Daha önceki bir röportajında, kadın davranışlarını anlamak isteyen erkeklerin filmi izlemesi gerektiğini belirten Labaki, maalesef bu cümlenin arkasında duracak bir iş çıkarmamış. Birçok sorunun yalnızca tozunu silkelemiş anlayacağınız.

Özellikle tecrübeli oyuncuların döktürdüğü film, muhtemelen bayan izleyicilerin gönlünü fethedecektir.

“Snatch”te çok değerli bir elmasın peşinde koşan “garip” mafya tiplemelerinin maceralarına tanık oluyoruz. Bir yandan yasadışı boks organizasyonu ile ilgilenen Turkish’in (Jason Statham) düştüğü oldukça berbat durumu, Ritchie’nin “anlayışı” sayesinde gülerek seyrediyoruz. Turkish’in isminin hikayesi de ilginç: Turkish’in annesi ve babası bir uçak kazasında tanışmışlar ve çocuklarına da uçağın ismini koymuşlar! Zaten Guy Ritchie’nin filmindeki kimsenin aklına hayaline gelmeyecek bu detaylar, filme her zaman ayrı bir renk katıyor. Bunun yanında karakterler arasındaki diyaloglar ve meydana gelen garip tesadüfler, Ritchie’nin filmlerinde sırıtmaktan ziyade, çok iyi duruyor. Ritchie benzer konuları ele aldığı her filminde olayları ayrıntılarla süsleyip, kendine büyük ve eğlenceli bir saha oluşturuyor ve seyircinin de buraya girmesine engel olmuyor. Filmde yaşanan beklenmedik gelişmeler de hikayenin iskeletinde önemli bir yer tutuyor.

Filmin oyuncu kadrosunda Jason Statham, Brad Pitt, Alan Ford, Benicio Del Toro, Stephen Graham, Dennis Farina, Vinnie Jones ve Jason Flemyng gibi isimler var. “Snatch”i sırtlayan isim ise Jason Statham oluyor, tabii Brad Pitt’in de yardımını alarak.

“Snatch” doğal tuhaf! Karakterleriyle, garip infaz yöntemleri olan organizatörleriyle, çingenelerin yaşam tarzını,konuşmalarını abartmadan irdeleyerek ortaya çıkardığı durumlarıyla… Kısacası her yönüyle eğlenceyi garanti eden bir yapım.Bu filmden hoşlananlar yönetmenin “Lock, Stock and Two Smoking Barrels-Ateşten Kalbe Akıldan Dumana” filmini de beğeneceklerdir. Yönetmenin son filmi “Sherlock Holmes”un yakın zamanda vizyona girdiğini ve büyük beğeni topladığını da hatırlatalım.

Las vegas hakkındaki yorumları ya da insanların kurdukları hayalleri bir çoğumuz bilir; hatta bir çok erkeğin belki de bir gün gitmek isteyecekleri yerlerin başında gelir… İşte, böyle bir yere Amerikan kültüründe hem de düğünden 2 gün önce sırf “bekarlığa veda partisi” yapmak için gitmek nasıl bir düşüncenin ürünüdür ve iki çiftin arasındaki güven nasıl bu kadar kalın bir ipliğe bağlıdır bilemiyorum ama; sonuçta ortaya “akıllı bir komedi” filmi çıktı diyebilirim.

Öncelikle filmin afişinde filmin konusunda çok önemli yere sahip bir oyuncu neden yok; bilmiyorum =) Fakat filmin başlangıcı ile sonunu saymassak hep bu 3 lüyü izledik – güldük…

Film çok komik değil ama adından da anlaşılacağı üzere “felekten bir gece” yaşayan 4 arkadaşın hikayesini izliyoruz… Düğün öncesi son birlikte yaşayacakları gece için Las Vegas’a giden arkadaşlar, uyandıklarında gece ne yaptıklarını bilmezler: evlerinde bir çocuk, birinin dişi yoktur, banyoda bir kaplan ve damat ortada görünmüyordur! Gece neler yaptıklarını sorgulamak için otelden ayrıldıktan sonra yavaş yavaş ipuçlarını takip ederler; tabii bu arada komik sözler/olaylar baş gösterir… Tabii neler yaptıklarını bilmediklerinden ve bizde de merak uyandırdığından film izlenir kılındı…

Fazla gülmedim… O kesin… Ama özellikle Zach Galifianakis (afişte gözlüklü olan) gerçekten çok basit ama enterasan bir oyunculuk sergiledi… Belki de sadece onun sözlerine ve yaptıklarına güldük diyebilirim =) Fakat, eğlendik ve filmi izlerken sıkılmadık…

Filmin bize anlatacağı tek şey; arkadaşının en mutlu günü öncesinde felekten bir gece geçirmek için elinden gelenin yapmaya çalışılması… Tabii bu işi abarttıklarından, bunu da anlatamadılar diyebilir miyiz? Aslına bakarsanız komedi filmi türünde olsa da film izlerken güldürmekten çok bizi düşündürmeye olayları çözmeye sefketti… Sıkıcı bir film değil kesinlikle; espriler ve yaşananlar daha çok amerikan kültürünün izlerini taşısa da boş vakit öldürmek için birebir bir film =)

Ben 6,5 puan verdim; düşük olsa bile boş vakitinizde izlemek isterseniz kaçırmayın! iyi seyirler…

Ata Demirer, bu film ile yönetmen Hakan Algül’den daha çok gündeme geldi. Böyle olması da normal çünkü ülkemizdeki önemli komedyenlerin arka arkaya film çıkardıkları ve amansız bir gişe yarışına girdikleri şu sıralarda herkes senaryosunda Ata Demirer imzası olan “Eyvah Eyvah”ı da merakla bekliyordu. Ata Demirer, hem tek kişilik şovlarında hem de verdiği röportajlarda Ege bölgesine ve bölgenin insanlarına olan hassasiyetini dile getiriyor. Filmde de Hüseyin Badem adlı bir karakterin babasını bulma hikayesini, Çanakkale’den İstanbul’a uzanan bir macerayla izliyoruz.

Hüseyin (Ata Demirer) hiç tanımadığı ve yıllar önce öldüğünü sandığı babasının aslında hayatta olduğunu öğreniyor. Bunun üzerine sevdiği kızı dahi geride bırakarak İstanbul’a, babasının izini sürmeye gidiyor. Ama Hüseyin yapısı gereği! her türlü belayı üzerine çekme potansiyeline sahip. Bu yüzden de babasını ararken başına gelmedik de kalmıyor…

Filmde Ata Demirer, Demet Akbağ, Özge Borak Şakrak, Salih Kalyon, Tanju Tuncel, Bican Günalan, Bülent Şakrak ve Meray Ülgen rol alıyorlar.

Film oldukça komik başlıyor. Hüseyin karakterinin günlük hayatını izliyoruz bir süre. Aşık olduğu Müjgan (Özge Borak Şakrak) karşısında gösterdiği çaresizlik, ninesinin (Tanju Tuncel) ve dedesinin (Salih Kalyon) doğal komikliği, arkadaşlarıyla konuşmaları gerçekten çok eğlenceli. Bu sırada popüler kültürün parçaları da (mesela Kurtlar Vadisi) karşımıza çıkıyor, mizahi bir dille. İlerleyen kısımlarında bu tempoyu biraz yitirse de gerektiği yerde hızlanan, gerektiği yerde durulan hikaye yapısı dikkatleri ayakta tutuyor. Bunun yanında filmin duygusal yoğunluğu da zaman zaman yükseliyor. Basit görülebilecek bir fikirden ortaya çıkan etkili duygusallık da dikkat çekici.

Ayrıca Ata Demirer’in, Hüseyin karakterinin sempatikliğini arttıran şivesi de bir sahne de bile sırıtmıyor. Salih Kalyon’un kısa ama öz performansı da görülmeye değer.

“Eyvah Eyvah” şu günlerde 1 milyon izleyiciye yaklaşmış durumda. Ata Demirer de devam filmi olduğu düşüncesini katıldığı bir programda açıklamıştı. Zaten finalde de hikayenin devamının gelebileceğini tahmin ediyoruz. Umarım Ata Demirer bu filmin devamıyla veya başka bir yapımla en kısa sürede karşımıza çıkar. Bizler de sanal reklamların olmadığı, daha doğrusu sırıtmadığı, sağlam bir senaryoyla nitelikli bir komedi filmi daha izleriz.

Neden böyle diyorum? Filme gitmeden önce ben de webden araştırma yaptım film hakkında, her ne kadar Cem Yılmaz’ın olması benim için yeterli sebep olsa da yine de baktım… Gidenler ne düşünüyor, neler yazmışlar, yorumlar nelerdir… Sonuçda 7,5 TL vercem değil mi =) Yorumlar içerisinde acımasızca yapılanlar da vardı ama bazıları o kadar abartmış ki filmi izledikten sonra “acaba farklı bir Yahşi Batı mı izledim ben? ” dedim kendi kendime…

Filme bir arkadaşımla gittim; Cem Yılmaz filmleri hakkında unuttuğum tek şey küfürlü olması idi… Bu filmden sonra bunu kulağıma küpe edip dikkat etmem gerekecek =)

Film dakka bir gol bir hesabı daha 1.dakikada küfür ile başlıyor. Ama bunun farkında olmak lazım yıllarca Cem Yılmaz’ın stand-up gösterilerini veya diğer videolarını internetten izledik Telsim hakkında bile küfürlü bir video yapmıştı yani bunlar bilmediğimiz şeyler değildi o yüzden ben şaşırmadım ama hala gidipte “çok küfürlü film” diyenlere kızıyorum bu noktada işte… Zaten film başlamadan +13 olduğu belirtildi ki küfürlü olduğunu eleştirenler bence yanlış eleştiriyorlar… Şöyle deseler daha mantıklı: “+18 olmalı” O zaman evet doğru bir düşünce olabilir diye düşünürdüm ben de…

Cem yılmaz oyunculuk dışında yapımcısı da olduğu filmde hollywood sinemasında daha çok gördüğümüz ” benzer oyuncu kadrosu ile film yapma ” özelliğini bu filmde de devam ettirdi. Daha önce bir çok filmde beraber oynadığı Ozan güven, Özkan Uğur, Zafer Özkan, Yılmaz Köksal gibi oyuncular bu filmde de yer aldılar ki bunların çoğu başrol oyuncuları idi.

Yönetmen koltuğunda 3 kişi vardı: Cem Yılmaz, Ömer Faruk Sorak, Ali Taner Baltacı. Fakat filmden önceki oyuncu tanıtımlarında sadece Ömer Faruk Sorak’ın ismi yazılmıştı, şaşırtıcı geldi bana bu… Ama bu yönetmenler de daha önceki Cem Yılmaz filmlerinden bildiğimiz kişiler zaten.

Kurguya gelince; sondan başlamak istiyorum: sonu bence anlamsız bitti. Devam filmi çekilebilir edasıyla bitirmek istemişler sanırım ama gereksizdi bana göre; fakat yeni film çekerler ise bunu nasıl devam ettirirler bilemiyorum. Artık İvedik üçlemesinden sonra alıştık komedi filmlerinin gereksiz uzamasına…

Filme gidenlerin çoğu gülmek konusunda sıkıntı çekmedi sanırım ben hem güldüm, hem eğlendim… Fakat benim komedi filmlerinden asıl beklentim, güldürürken düşündürmesidir. Yani İvedik filmlerinde evet daha fazla gülüyoruz ama hep sulu şakalar… Bu filmde o yoktu; mesela adamlara para verip kızıldereli elbisesi giydirdiği sahne… Ya da papaz efendiye para verip günahlarını bağışlandırması… Yani komedi konusunda eskiden beri bildiğimiz budur ve beklentimi bu filmde karşıladım diyebilirim.

Çok iyi bir film değildi, bunu ben de kabul ediyorum; hatta arog ve gora kadar bile değildi belki de ama daha anlamlı buldum. Giysi – kostüm konusunda gerçekten iyi çalışılmış yine… Zaten bunun için özel bir plato hazırlamışlar diye biliyorduk.

Gittim – gördüm – geldim. Memnunum =) Cem yılmaz hayranlarının özellikle izlemesi gerekir herhalde, boş zamanı olan ve gülerken eğlenmek isteyenler için de birebir…

Ve abuk subuk gereksiz yabancı filmlere haha huhu diye gülen ya da onlarca puan veren bizler lütfen türk filmlerini yerden yere vurmak yerine adam gibi izleyip adam gibi yorum yapalım…

Ben 7 puan verdim, iyi seyirler.

Filmde,beraber yaşayan iki kardeş Benny (Aidan Quinn) ve Joon’un (Mary Stuart Masterson) tesadüfen hayatlarına dahil olan Sam (Johnny Depp) ile değişen düzenleri konu alınıyor. Joon, hayatta kalan tek akrabası olan kardeşi Benny ile yaşamaktadır. Joon bir akıl hastası olduğundan, kardeşi Benny tüm zamanını ona göz kulak olarak harcamaktadır. Joon’un akli dengesizliğinden doğan takıntıları Benny’e ağır gelmese de, onu her geçen gün daha fazla bezdirmektedir. Bu iki kardeşin hayatı, Joon’un, Benny’nin arkadaşlarıyla, Benny orada yokken oynadığı bir kumar sonucu, Benny’nin arkadaşının kuzeni Sam’i evlerine almalarıyla değişir. Bir akıl hastalığı bulunmayan Sam yine de normal bir tip değildir ve zamanla Joon’la birbirlerinden hoşlanmaya başlarlar.

Romantik-komedi tarzında olan film, bu türden alışık olduğumuz bir finalle nihayete erse de ardında iyi bir izlenim bırakıyor. Kahkahayla gülebileceğiniz en fazla bir veya iki sahne bulunsa da,tüm filmi ufak bir tebessümle izlemeniz muhtemel. Sam ve Joon’un sevimlilikleri (özellikle Mary Stuart Masterson filme sevimliliğiyle çok şey katıyor) ve masumiyetleri filmin en büyük kozu. Bu tür filmlerden aşina olduğumuz bazı klişe sahnelerin filmin bazı kısımlarını işgal etmesi ve Benny’nin Ruthie (Julianne Moore) ile yürütmeye çabaladığı beraberliğin gereksiz yanları filmin en büyük dezavantajlarını oluşturuyorlar.

Tüm klasikliğine ve romantik-komedi olmasına rağmen film abartısız ve doğal. Özellikle türün takipçileri ve Depp hayranları filmden memnun kalacaktır.

11-21 Şubat, !f Bağımsız Filmler Festivali haberini alır almaz, sıkıca çalışıp birer liste oluşturan “abla” ile küçük kız kardeşi, cumartesi öğlen, gösterimlerin yapılacağı iki salonun bulunduğu Fitaş’ta buluşur, acı haberi alırlar; biletler, %10 indirimli mybilet satışı sonrası pazartesiden itibaren gişelerden alınabilecek… Tüm bir sabahı, asker kocasıyla internet bağlantısı kurup görüntülü konuşarak geçirirken, -bir mekik indirme operasyonu idare edercesine- bir elinde cep telefonu, diğer elinde ev telefonu ile kayınvalidesi ile ev halkını da görüşmelere katan teknoloji beceriklisi kızının tersine, “abla”nın, internetten bilet işine aklı yatmaz, yatsa da kredi kartı kullanmadığından faydası olmaz.

“Abla”nın kızının ilâvesiyle üç kişilik grup, B planına geçer; Hala‘nın, acısız şalgam suyu ile daha bir lezzetli Güneydoğu mutfağıyla karın doyurur, İstiklâl Caddesi’ne her gelişlerinde olduğu gibi, önceden işaretledikleri bir filmi izlemek üzere, rastladıkları arkadaşlarının da katılımıyla kalabalıklaşarak, cadde boyu onca salon arasında bir tek Yeni Rüya‘da oynayan Meryl Streep filmine girerler.

2009 ABD yapımı İlişki Durumu: Karmaşık filminin yönetmeni Nancy Meyers, oyuncular Meryl Streep, Steve Martin, Alec Baldwin… Bazı sahneleri bayağı komik film, yaşı ve cinsiyeti gereği, -kızı dışında- “abla”, kardeşi ve arkadaşına pek hitabeder nitelikte, tam bir kadın filmi.

The Deer Hunter (1978)’dan bu yana, her zaman muhteşem Meryl Streep, üç yetişkin çocuklu, şık bir pastanenin sahibi, aşçısı, boşanmanın enkazını ancak 10 yılda kaldırabilmiş Jane rolünde. Eski koca Alec Baldwin, yarı yaşında bir lâtin dilberi -ve onun, şefkate aç beş yaşındaki oğlu Pedro- ile evli, lâf cambazı, kaşarlanmış avukat Jake; sempatik koca gülüşlü Steve Martin ise, Jane’nin yeni mutfağının mimarı Adam rolünde, kendisi de eski bir evliliğin yıkımını onarmaya çalışmakla meşgul…

Çocuklardan biri evlilik hazırlığında, bir diğeri evden uzaklaşırken, sonuncunun diploma töreni nedeniyle Newyork’ta karşılaşan eski eşlerden Jake, genç karısının verdiği yorgunlukla güvenli, huzurlu limana, eski karısına yanaşır, ona yeniden tutulur. Öte yandan, mesleğinden gelen “uyanıklık”la olsa gerek, -kafası karışık, duyguları allak bullak Jane’in kararı belli olana dek-, “evdeki huzuru” da bozmama eğilimindedir. Bu, “ne serden, ne yardan vazgeçmeme…” döneminde, çocuk isteyen genç karısının girişimlerini, gizliden aldığı ilaçlarla sperm kalitesini düşürerek sabote etmekte sakınca görmez.

İki arada bir derede kalmış, ilgi ve cinsellikten memnun, gelişmelerden huzursuz Jane, kahveli kekle ziyaret edip net bir öneri beklediği terapistinin, “…en kötü ne olabilir ki?” yanıtı üzerine, -içine pek sinmese de- buluşmaya devam ettiği eski kocasının, “pilates yaramış!” (izleyici Jane’i, sadece bir kez, koşarken görmüştür), türünden iltifatına da mazhar olur.

Mimarın ilgisini farkeden Jake’in nihayet bir seçim yapıp, genç karısını terkederek eve dönmesi ve aynı akşam bilgisayar aracılığıyla yapılan Adam-Jane sohbetine farketmeden dahil olmasıyla yaşanan çok eğlenceli kriz sonunda, durumu anlayan ve henüz boşanmanın travması atlatamamış çocuklarının sorusu karşısında Jane’in tavrı netleşir.

Görüntülü bilgisayar sohbeti krizi, ilk buluşmada Jake’in, yerli yerinde, çok hoş “evim güzel evim!” esprisi, Jane’in arkadaş toplantıları, buluşmalardan birinin tanığı sempatik damadın otelde yaşanan krizi idare edişi, nişanlısının pijamasıyla ailenin doğal bir parçası güzel yumuşak oyunculuğu…

Yaşı ilerlemekte olan kadınların, daha genç olanlarca tedavülden kaldırılmalarının neredeyse doğal yaşandığı/karşılandığı, -tüp bebek merkezi bekleme salonundaki yaşlı bir adam, genç bir kadın kombinasyonu sahnesiyle muhteşem- tüketim toplumlarında, çocukların, ekonomik şartların… dayatmasıyla değil, beğeninin -elbette avukatın içten içe yaptığı, sağlıklı yaşamı, bakımı… içeren içten pazarlıklı yaklaşımının da- etkisiyle durumun, tamamiyle tersine dönüşünü anlatan film, “abla”ya kalırsa, -sanki sadece kadınlar arası bir meseleymiş de “hırsızın hiç suçu yokmuş”- erkeklerin, sonunda yeni bir bilinç düzeyine ulaşmakta olduklarının habercisi, müjdecisi gibidir.

Yönetmen Murat Şeker, futbol aşkıyla sevgiliye olan aşkı harmanladığı filmi “Aşk Tutulması”nda, fanatik Fenerbahçe’li Uğur’un (Tolgahan Sayışman) tesadüfler sonucu bir araya geldiği Pınar (Fahriye Evcen) ile başlayan aşklarının, Uğur’un Fenerbahçe sevgisi ile çakışması sonucu yaşananlar, nispeten komik bir dille anlatılıyor

Uğur, babasının onu Fenerbahçe maçına götürdüğünden beri Fenerbahçe’ye tutkuyla bağlanmış. Hatta zamanında “Fenerbahçe mi, ben mi?” diye soran kız arkadışına “Kendine hiç şans tanımıyorsun” cevabını yapıştırmış. İş için taktığı kravat bile sarı-lacivert. Bazen de “totem” yapıp, takımının kazanması için maçları izlemiyor. Pınar ise aşk meşk konularından, kendisini yarı yolda bırakan erkek arkadaşı yüzünden oldukça muzdarip. İş yerindeki Burç Bey (Tim Seyfi), bir yandan onun arkadaşıyla birlikteyken bir yandan Pınar’a asılıyor. Pınar ve Uğur, bu ahval ve şerait içinde aşklarını yaşamaya başladıklarında, karşılarına, başta Uğur’un futbol aşkı olmak üzere birçok engel çıkıyor…

Filmde Tolgahan Sayışman, Fahriye Evcen ,Tim Seyfi, Ayten Uncuoğlu, Suzan Aksoy, Ali Erkazan, Murat Akkoyunlu ve Yasemin Öztürk rol alıyorlar.

Murat Şeker, kendine has niteliklerini bu filmde de sergiliyor. Filmi fazla ciddiye almadığı bölümler var yine. Kendi filminin (2 Süper Film Birden) reklamını, filmdeki karakterlere yaptırıyor. Yine aynı filmde geçen bir repliği bu filme aktarıyor vs.

Ayrıca film, daha önce “2 Süper Film Birden”in yazısında değindiğim gibi Farrelly kardeşlerin 2005 yapımı filmi “Fever Pitch”i epey bir andırıyor. Her ne kadar orada beyzbol aşkı irdelendiyse de, içerikler birbirleriyle uyuşuyor! Tabii ki iki film birbirine benzeyebilir, ama ikinci filmi çekenin, filmini biraz daha özgünleştirmesi gerekir bence bu tip durumlarda.

Her şeye rağmen, yalnızca Fenerbahçe’lilerin değil tüm futbolseverlerin beğenebileceği bir film “Aşk tutulması”. Son olarak; “Fenerbahçelilikle” ilgili bir film çekip, yalnızca 400 bine yakın insanı salonlara çekebilmenin ayrı bir meziyet(!) olduğunu belirtmekte yarar var!