Matrix serisinin izleyenler bilirler, bir çok akılda kalan sorular vardı; örneğin “Osiris gemisinden gelen son haberler” benzeri replikler özellikle makinelerin Zion’a saldırdıkları vakit duymuştuk. Kimdi bu Osiris? İşte bu sorunun cevabıyla başlıyor Animatrix… Fakat tabii ki ilk bölüm öncesi fragman tadında bir video ile karşı karşıya kaldık; Neo’nunda gemiye bindikten sonra yer aldığı programın içerisindeyiz =) Eğlenceliydi ve kesinlikle kaliteli bir animasyon… Sonrasında peşi sıra sorular cevaplanmaya devam etti: makineler ile insanlar arasında ki sorun nasıl başladı, nasıl devam etti, gökyüzü neden siyah, makine – insan savaşı nasıl oldu, matrix programı hakkında bilgiler ve kötü makinelerin iyi makineye dönüştürülmeleri nasıl oluyor gibi…

Bazen izlerken sıkılmadım diyemem… Çünkü başlangıçtan itibaren sıkıntının dozu arttı diyebilirim. Sonlara doğru Trinity’i arayan ajanlar hakkındaki bölüm biraz hareketliydi ama erken bitti. Onun dışında dediğim gibi baştan itibaren bölümler daha sıkıcı olmaya başladı..

Fakat şunu unutmayın: bu anime, Matrix konusunda bir rehber kitaptır bir anlamda… Matrix’teki bir çok sorunun cevabını içinde barındıran bir anime.. Tabii izledikten sonra sorular sormaya devam ediyoruz, o ayrı =) Yani film belki de matrix konusundaki soruları cevaplandırmak adına yapıldı ama izledikten sonra benimde kafamda yeni sorular oluştu; o kız kimdi mesela? (anlayacaksınız izleyince…)

sinemalar.com puanı 6.7 olan film için ben 7 puan verdim =)

iyi seyirler.

Cloverfield’in başrollerinde Mike Vogel, Michael Stahl-David, T. J. Miller, Jessica Lucas ve Lizzy Kaplan rol alıyorlar. Film, izleyeceklerimizin New York’daki felaketten sonra bulunan bir video kaset olduğunu gösteren bir açıklamayla başlıyor. Ve tüm film, yalnızca bir el kamerasının görüntülerinden oluşuyor. Başlangıçta, filmin iskeletini oluşturmayı amaçlayan basit bir aşk hikayesiyle karşılaşıyoruz. Tabii bunun koyulması gerek ki, izleyeceğimiz görüntüler, bu bilinmeyen canavarı daha yakından görmemizi sağlasın! Zaten film kısa bir girişin ardından hemen canavarla ilgilenmemizi sağlıyor.

Bu canavarın kökenine dair herhangi bir bilgi yok film boyunca. Öyle ki ;bu canavar bir “yoldan çıkan hükümet çalışmasının” eseri de olabilir, okyanusta yaşarken birden insanları “ziyeret etmek” isteyen bir varlık da olabilir. Tüm filmi, bu varlığın kökenini bilmeden izliyoruz. Filme, sahip olduğu gerçeklik hissini veren en önemli unsur ise tabii ki tüm olanları bir el kamerasından izliyor olmamız. Bu bilinçli seçim, filme çok yaramış.

Genç oyuncuların bir türlü “oynamayı bırakmaması” filmin başarısını baltalayan en büyük etmen. Belki oyuncu tercihleri daha farklı yapılsaymış, film hakkında olumsuz düşünenlerin fikirleri de, bugünkünden farklı olabilirmiş.

Yönetmenliğini Matt Reeves’in üstlendiği filmde belki de daha da önemli olan şey, yapımcı koltuğunda, dünyaca ünlü “Lost” dizisinin yaratıcılarından ve “Mission: Impossible 3-Görevimiz Tehlike 3″ün yönetmeni J. J. Abrams’ın oturuyor oluşu.

Film tüm çekiciliğine rağmen, öncelikle korku-gerilim türünü sevenlerin tercih etmesi gereken bir yapım.

Morgan Freeman ve Matt Damon filmdeki performanslarıyla bu yılki Oscar ödüllerine aday oldular. En iyi erkek oyuncu dalında Morgan Freeman ve En iyi yardımcı erkek oyuncu dalında Matt Damon ödül alırlarsa sinemaseverler için  bu hiç de sürpriz olmaz.

Clint Eastwood 89 yaşında olmasına rağmen her yıl en az 1 ‘kült’ film çekme başarısına ulaşıyor. Invictus Nelson Mandela’nın hapisten çıktıktan sonraki hayatından bir kesit sunarken bunu rugby sporu endeksinde yapıyor. Ve hikâye anlatmaktaki üstün performansını bu filmde üst düzeye çıkarıyor zira konu başka yerlere sapmadan gayet hedefe fok uslanmış şekilde, dramatik ve biyografik bir hal alıyor.

Bu film Francois Pieenar karakteriyle Matt Damon için kariyerinin  zirve noktası olarak görülebilir. Morgan Freeman ise oynamıyor! adeta Mandela oluyor ve büyük bir seyir zevki yaşatıyor izleyenlere…

Film Mandela’nın hapisten çıkması ve devlet başkanı olmasıyla başlıyor. İlk konuşmasında Mandela ‘Asla, asla ve asla bu ülkede insanlar bir daha satılmayacak! diyerek değişim sinyali veriyor… Ve Maldiva (Böyle denmesinden çok hoşlanırmış) ülkesinin birliği için rugby’i  bir araç olarak kullanıyor ve bunun uğruna siyasi kariyerini tehlikeye bile atıyor. (Japon delegelerle görüşmek yerine kulüple ilgileniyor vs.) “Ben yapmam gereken şeyi yapıyorum belkide bu beni yok edecek!” repliği Mandiva’nın felsefesini yeterince açıklıyor.

Mandela’nın desteğiyle takım başarılı oluyor ve son maçlarından önce takım kaptanı Francois Pieenar (Matt Damon) takımı Mandiva’nın 13 yıl hapis yattığı adaya götürüyor… Bu takım için büyük bir motivasyon, seyirci içinde duygusal anlara sebep oluyor tabii…

Filmde geçen bir şiir Mandiva’ya hapisteyken ilham olmuştur ve filmin sonunda bu şiiri dinleme fırsatı da buluyoruz: Ben kaderimin efendisiyim! Ruhumun kaptanıyım!

Gerçekçi düşünürsek film 89 yaşındaki yönetmenin son filmlerinden biri olabilir, belki de sonuncusu olacaktır. Genç neslin daha fazla Eastwood filmi izleyememesi çok acıklı bir durum olsada bu film bir çok filminin yerini tutacaktır Eastwood’un.

Filmin Güney Afrika’da düzenlenen dünya kupası öncesi çekilmesi biraz manidar ama ne de olsa Amerikalı bunlar !

Sonuç olarak seyir zevki yüksek ve sinematografik açıdan gayet doyurucu bir film Invictus!

Bir gece önce, kızkardeşleri ve kızının kardeşi ile, yüzlerinde kızının simlerle boyadığı 2, 0, 1, 0 ve !, boyunlarına doladıkları yanıp sönen pirinç lambalarla poz verdikleri laptop ekranı karşısında güle oynaya yeni yıla giren “abla” kadrosu, 2010′un ilk filmini, ince, hafif ve baş hareketiyle görüntü kaybı yaratmayan 3 Boyut gözlüklerle, izlemek üzere önceden yer ayırttıkları havadar alışveriş merkezine giderler.

Uzunca reklam faslı ardından, “abla”ya, okuduğunda çarpıldığı Lobsang Rampa‘nın Üçüncü Göz kitabında anlatılan, Tibet’te bir manastırda, Himalayalar’ın derinliklerine saklı mağaralara gizlenmiş, tarih öncesi mezarlarda yatan 4,5-5 metre uzunluktaki mumyalanmış bedenleri hatırlatan Na’vi halkının, James Churchward‘ın, Pasifik Okyanusu’ndaki Batık Kıta Mu‘nun kalıntıları olduğunu belirttiği, muhteşem Yeni Zelanda ormanlarında çekilmiş öyküsünü anlatan film başlar.

2009, ABD yapımı Avatar: Yönetmen James Cameron, görüntü yönetmeni Mauro Fiore, müzik James Horner, oyuncular Sam Worthington, Zoe Saldana, Sigourney Weaver, Giovanni Ribisi, Michelle Rodriguez, Laz Alonso…

Thea Alexander‘in, okuduğunda “abla”yı çok etkileyen kitabı M.S. 2150‘in, bacaklarını kullanamazken, uykusunda yolculuk ettiği boyutta bir başka bedende yaşayan kahramanını anımsatan, tekerlekli sandalyedeki asker Jake Sully, DNA’sının uyumlu olduğu biliminsanı erkek kardeşi için üretilen Na’vi bedeniyle, toprakları altındaki değerli madene ulaşmak üzere Pandora Gezegeni’ni işgale hazırlanan askerler için -başlangıçta- casusluk eder.

Dünya Kızılderili halklarını hatırlatır geleneklerle yaşayan Na’viler ile, Frank Herbert klasiklerindeki gibi tasarım dille anlaşan, avatar bedenlerdeki -başlarında Alien’den tanıdık Sigourney Weaver’in bulunduğu- biliminsanları, araştırmaları sırasında, ağaçlar arasında, Na’vilerin girip, atalarının deneyimlerinden yararlandıkları çok geniş bir iletişim/bilgi ağı olduğunu keşfederler. İncelikle tasarlanmış laboratuvarda, içine yattıkları kapsüller aracılığıyla transfer oldukları avatar bedende, kötürümlüğünden sıyrılan asker Jake Sully, Na’vi prensesinden öğrendiği şekilde, -akılalmaz zenginlikteki bitki, hayvan… çeşitliliğinde, Churchward‘ın, Batık Kıta Mu serisinde, “insanın, gelişimini tamamlamış biçimde Dünya’ya indiğini” belirttiği semboldeki, arka ayakları üzerinde yükselmiş geyik- geyiğe benzeyenini öldürür, kızılderili geleneğince, onun Eywa’ya ulaşacağını, bedeninin halkına karışacağını belirterek teşekkür ederken, kız askere, karşılıklı kültür alışverişi Amerikancasıyla “temiz işti!” der.

Jake Sully’nin, anlamlı biçimde Ağustos 2154 tarihli kayıtlarından birinde, “…onlarda olmayıp bizde olan, ne blucine ne kolaya ihtiyacı olmayan Na’viler, topraklarından asla vazgeçmeyecekler…” demesi üzerine, “yumuşamak”tan ödü kopan komutanın belirlediği üç ayın bitiminde, Dünya üzerinde olduğu gibi, “…zenginliklerine göz diktikleri halkların düşman ilân edildiği…” malûm stratejiyle, doğayla tam bir uyum içinde yaşayan naif halka, tüm güçleriyle saldırdıkları, güçlerin hiç de eşit görünmediği bir savaş başlar.

Uzun, ayrıntılı, izleyicinin kalbini kıran pek çok ölümden sonra, Toruk Macto Jack Sully’nin saçıyla, saçaklarıyla bağlantı kurduğu Ruh Ağacı aracılığıyla yardım istediği Eywa (Tanrı, Doğa…), kendi güçleriyle yardıma gelir. O arada, komutanın saldırısına uğrayan bedeninin bulunduğu kapsülde havasız kalan kötürüm asker eşini kurtaran prensesin, kucağındaki, yarısı boydaki askere sevgiyle bakarken gördüğü, bir yabancı-öteki-dan çok daha ötesidir. “Abla”, diğerini dış görünüşüne göre sınıflayan insanoğluna bakarak,“ben bir başka sen’im!” anlamında Maya selamı “In L’akesh!” örneğindeki gibi, sadece, derindekini görme becerisinin ne çok sorunu çözebileceğini düşünür.

En eski kültürlerde tabletlerde, egemenin gücü elde tutma çabasıyla kendi lehine bozduğu din kitaplarında sıkça sembolize edilen Hayat Ağacı’nın, yangın bombalarıyla, çok ölüme yol açan yıkılışı, yüzen kayalar, Ursula Le Guin kitaplarından tanıdık ejderler, yerlilerin “abla”nın Baraka filminde izlediği ritüelleri, melodileri… Son zamanların en yüksek bütçeli filmi, muhteşem görselliği yanında “abla”ya kalırsa, John Calleman‘ın, Maya Takvimi ve Bilincin Dönüşümü kitabında ayrıntılı biçimde, şemalarla açıkladığı bilinç değişimiyle sağlanacak kuantum sıçrayışını haberleyen, güçlü mistik bir mesaj…

“Next”in başrolünde,son yıllarda önüne gelen hiçbir oyunculuk fırsatını kaçırmayan! Nicolas Cage var. Jessice Biel, Julianne Moore, Thomas Kretschmann ve Nicolas Pajon’u da diğer rollerde görüyoruz.

Filmin, dışarıdan çok süslü görünse de pek matah olmayan konusu ise şöyle; Cris Johnson (Nicolas Cage), Frank Cadillac sahne ismiyle Las Vegas’ta bir sahne gösterisi düzenlemektedir. Johnson’ı diğer insanlardan ayıran özelliği ise iki dakika sonra olacakları önceden görebilmesi. Ve bu yeteneği, tahmin edileceği üzere FBI’ın yakın ilgisine maruz kalıyor. Yalnız Johnson, bu kabiliyete doğuştan sahip olsa da, FBI Johnson’ı ancak son iki yılda fark edebilmiş! Yani inanılmaz bir istihbarat ağına sahip olan FBI, bu adamdan daha önce hiçbir şekilde haberdar olamamış! Tam FBI’ın Johnson’la iletişime geçtiği sırada, Amerikalı masum insanları nükleer patlayıcı aracılığıyla yok etmek isteyen Ruslar,  bir yandan 8 milyon insanı yok etmek için hazırlıklarını sürdürürken, bir yandan da Johnson’ı etkisiz hale getireblmek için uğraş veriyor.

Zaten “nükleer başlık, Ruslar ve FBI” sözcüklerinin bir araya gelmesi, bir filmi izlememek için yeterli bir neden iken, senaryoda yer alan mantık hataları ve aşırı yapay görsel efektler de filmi iyice itici yapıyor. Filme ilave edilen aşk hikayesi de, yeterince klişe barındıran filmde basit bir obje olmaktan öteye gidemiyor. İzlerken toparlanmasını umut ettiğimiz film, finaline yaklaşırken gider ayak daha fazla saçmalamaya başlıyor. Durumu kurtarmak için sürpriz sona sığınınca, daha da absürd bir şekil alıyor.

Uzun lafın kısası, oyuncu kadrosundan hayranı olduğunuz bir isim yoksa, Yönetmen Lee Tamahori’nin bu çalışması, hiçbir şey vaat etmiyor/edemiyor.

“Titanic”, “Terminator”, “Terminator 2″ ve “Aliens” gibi popüler filmlerin yönetmeni James Cameron’ın aylardır beklenen filmi “Avatar” nihayet vizyonda. Cameron, filminin özellikle üç boyutlu izlenmesini istemiş, iki boyutlu salonlarda filmin vizyona sokulmaması için de stüdyoyla sıkı bir pazarlık yapmış. Ama filmin maliyetini karşılayamayacağı düşüncesiyle film normal sinema salonlarında da gösterime sokulmuş durumda. Cameron, bir daha yalnızca üç boyutlu salonlarda gösterilecek filmler yapacağı kararını da bu durum üzerine açıklamış. 14 yıl önce tasarlanan proje, o günün teknolojisi yeterli olmadığından ancak günümüzde vizyon şansı bulabilmiş durumda. Film 500 milyon dolar bütçeye sahip.

Ben filmi üç boyutlu izledim. Cameron’un söylediği kadar büyük bir etki olur mu bilemem ama sizlere de tavsiyem “Avatar” veya başka bir film olsun, üç boyutlu film fırsatı bulduğunuzda, bu fırsatı kaçırmamanız.

“Avatar” Pandora adlı bir gezegende insanların “yayılma” amaçlarını anlatan bir film. Pandora adlı bu gezegende Na’vi adında, kendine özgü yaşayış tarzları, dilleri olan bir ırk yaşamakta. İnsanoğlu bu gezegene göz dikmiş durumda çünkü buradaki değerli taşlar, dünyada oldukça para etmekte. Bunun için tüm askeri güçlerini kullanmaya hazırlar. Jake Sally adlı felçli bir asker, abisinin ölümü üzerine yarıda kalan bu “Avatar” projesine katılıyor ve teknik olanaklar dahilinde bu halkla iletişime geçiyor. Ancak Jake, bir süre sonra hangi halkın haklı olduğu konusunda bir kafa karışıklığı yaşamaya başlıyor…

“Avatar” birçok ayrıntı barındıran bir film. Bu yüzden yukarıda özetlemeye çalıştığım konuyu beğenmeseniz de ziyanı yok. Çünkü film, bu konudan çok daha fazlasını barındırıyor. Bazı şeyler anlatılmaz yaşanır ya, bu film de aynen öyle. Pandora gezegeninin “doğal” güzelliği insanı büyülüyor. Buradaki yaratıcılık da hayranlık uyandırıcı boyutlarda. Bu gezegende yer alan envayi çeşit böcekten tutun da vahşi hayvanlara kadar, tasarımların hepsi gerçekten müthiş. Kaldı ki 3D teknolojisi bir filmi etkileyici kılmak için yeterli bir varlık zaten.

Cameron elindeki teknolojiyi çok iyi kullanarak müthiş bir görsellik yaratıyor ve yaklaşık 3 saat boyunca seyircinin dikkatinin dağılmasını engelliyor. Ama Cameron bununla yetinmiyor ve hikayeyi de ayrıntılarla bezeyerek çok boyutlu bir anlatı sunuyor. Yani filmde ilgi çeken tek şey görsellik değil. Doğanın insana karşı direnişi, alt metinlerle doldurulmuş bir hikayeyle anlatılıyor. İnsanoğlunun gözünün bir türlü doymayışı, her durumda kendini haklı çıkarmaya çalışan bencilliği ve “rakibe” saygısızlığı filmde abartıya kaçmadan işlenmiş.

James Cameron,f ilmin sinema tarihinde yeni bir devri başlatacağını belirtmişti. Açıkçası ben bunun gerçekleşeceğini pek düşünmüyorum ama “Avatar”, gelecekte sinemanın “nasıl birşey” olacağıyla ilgili mühim ipuçları veriyor. Bu tür sinemanın ne kadar etkili olacağını da elbette zaman gösterecek.

İkinci filmin kadrosunda, ilk filme göre önemli bir değişiklik göze çarpmıyor. Shia LaBeouf ve Megan Fox yine başrollerde. Onlara Josh Duhamel, Tyrese Gibson, John Turturro ve Matthew Marsden eşlik ediyorlar.

İlk film, Autobot’ların Deception’lara karşı üstünlüğüyle sonuçlanmıştı. İkinci filmin girişinde, Deception’ların bazılarının halen dünyada olduğunu görüyoruz. Zaman zaman beklenmedik yerlerde ortaya çıkıyorlar ve çeşitli bahaneler sayesinde, bu robotların varlığı, insanlardan saklanıyor. Bir yandan da Dünya dışındaki Deception’lar intikam almak için fırsat kolluyorlar. Ve bir dizi “talihsiz tesadüf” sonucu, başlatmak için bekledikleri intikam planını harekete geçirebiliyorlar…

“Transformers: Revenge of the Fallen-Transformers: Yenilenlerin İntikamı” epey zorlama bir hikayeye sahip. Yönetmen Michael Bay, zaten pek sağlam olmayan bu hikayenin boşluklarını doldurmakla uğraşmayıp daha fazla aksiyon sahnesine yer verse, kimsenin bir itirazı olmazdı sanırım. Çünkü aksiyon sahneleri, ilk filmi aratmaktan ziyade onun bir adım önüne geçiyor.

Filmin büyük bir gişe başarısı kazandığına bakıldığında, ufukta bir devam filmi daha gözüktüğü söylenebilir. Zaten filmin finalinde de, bir devam filmi için yeterince açık bir kapı bırakılıyor. Yalnız Megan Fox, bu filmden sonra yönetmen Michael Bay’a nazi benzetmesi yapmış ve filmin berbat bir hikayeye sahip olduğunu söylemişti. Megan Fox’un olası bir devam filminde yer alması, bu şartlarda pek mümkün gözükmüyor. Tabii bunu zaman gösterecek.

Amerikan filmi olmanın getirdiği, filmde bolca yer alan “yüce Amerikalıların fedakarlıkları”nı dikkate almazsak, filmin görsel açıdan son derece etkileyici bir yapım olduğunu söyleyebiliriz.

“2012″de de Emmerich yine alışık olduğu bir tarza, bir felaket filmine el atıyor. Filmde, artık bir fenomen haline gelen ve birçok insanın inandığı Maya takvimine göre 2012′de Dünya’nın “kendi kendini yok etmesi”ni işliyor. Bunu yaparken de her zaman ki alışkanlıklarından da pek taviz vermiyor. Filmi bir aile üzerinden yürütüyor Emmerich. Biz de bu andan itibaren Dünya’da yaşamını yitiren insanlara üzülmeyi bırakıp,bu ailenin kurtulmasına odaklanıyoruz.Yani o kadar insanın ölümünün seyirci için önemli olmaması gerekiyor. Önemli olan bu sıcak  Amerikan ailesinin kurtulması! Tabii bir yandan Siyahi Amerikan Başkanı’nın ne kadar insancıl ve şefkatli olduğunu da izliyoruz.Öyle ki,Dünya’dan kurtulmaya hak kazanan sayılı insanlardan olduğu halde, bu hakkından feragat ediyor ve yerini Bilimadamları’na bırakıyor .Artık ölmek üzere olan Dünya’da kalıp, yaşlı insanlarla ilgileniyor ve arada da bol bol dua etmeyi de ihmal etmiyor kendileri. Tüm bunları perdeye aktarırken bir yandan siyasileri eleştirmeyi, onların bencilliklerini “gözler önüne sermeyi” de ihmal etmiyor. Yani “dengeci bir politika izliyor”.

Fimin görsel gücünün hakkını da vermek gerekiyor. Son teknoloji ürünü filmde yapım şirketi belli ki kesenin ağzını açmış ve hiçbir masraftan kaçınmamış. Bu da gösteriyor ki film tamamıyle gişeye oynayan bir film. Çünkü tüm o yıkım ve kargaşayı sinemada izlemek bir başka oluyor elbette ki.

Filmde John Cusack, Amanda Peet, Thandie Newton, Woody Harrelson ve Danny Glover başlıca rolleri paylaşan oyuncular. İçlerinde en iyisi ise “komplo teoricisi” rolüyle Harrelson oluyor.

Sinemada görsellik arayanların, bunun dışında hiçbir şeye önem vermeyenlerin hoşuna gidecek bir çalışma “2012″. Yani görsellik dışında herhangi bir şeye önem vermeniz, filme gitmemek için yeterli bir neden!

“Battle Royale”in oyuncu kadrosunda Tatsuya Fujiwara, Aki Maeda, Taro Yamamoto, Masanobu Ando ve Kou Shibasaki gibi, meraklısı olmayanın pek tanıyamayacağı oyuncular var. Filmin konusu bir hayli ilginç: 2000′li yıllarda gençler, iyiden iyiye kendilerini kaybeden bir sınıfa dönüşüp, yaşlılar ve büyükleri için tehlike olmaya başlamışlardır. Bunun üzerine hükümet, BR adlı bir yasa çıkarır. Bu yasaya göre, lise öğrencilerinin bulunduğu, ülkedeki, herhangi bir okuldaki herhangi bir sınıf kurayla belirlenir ve gözetim altında tutulan ıssız bir adaya sevk edilirler. Burada oynayacakları oyunda, üç gün sonunda, hayatta kalan tek kişi oyunu kazanacaktır. Yani öğrencilerden, birbirlerini öldürmeleri ve ne pahasına olursa olsun hayatta kalan tek kişi olmaları bekleniyor. Bunun için her öğrenciye, içlerinde farklı özellikte silahlar bulunan çantalar veriliyor. Boyunlarına takılan metal bir halka ile takip ediliyorlar. Bu halka, zorlamaya karşı patlayıcı özelliğe sahip. Üç gün sonunda, kalan kişi birden fazla olursa, kalan herkes ölüyor…

Filmde, öğrencilerin neden bu oyuna katılmak zorunda oldukları fikrinin altı biraz boş kalıyor. Yalnızca “büyüklerini dinlememeleri”, bu oyun için yeterli bir sebep değil elbette. Film bu fikirle pek ilgilenmeyip, oyunun sıradışılığına yaslanıyor. Öğrencilerden, intihar edenlerinden tutun da, birlik olup oyuna karşı çıkmayı amaçlayan, bunun yanında zevk için insanları öldüren bile var. 42 farklı karakteri içeriyor olmasını, film için bir avantaja çeviriyor Yönetmen Kinji Fukasaku. Tüm öğrencilerin istemeden içine düştüğü bu zor durumu ve psikolojik baskıyı çok iyi anlıyoruz. Ayrıca enteresan konusu nedeniyle, her an bir sürprizle de karşılaşabiliyoruz. Kimi öğrencilerin “normal hayatta” nasıl olduklarını da izleyip, oyun sırasında barındırdıkları merhamet veya gaddarlık duygularını da, nedenleriyle idrak edebiliyoruz.

2000 yılında Japonya’dan çıkan film, tüm sinemaseverlerin ve sinefillerin ilgi ve alakasını hak ediyor.

2009, Yeni Zelanda-ABD yapımı Yasak Bölge 9‘un yönetmeni Neill Blomkamp, -”abla” hiç üşenmez, arar tarar bir fotoğraf bulur- bir beyaz! Filmin, 1948′den başlayarak uzun yıllar Apartheid acısı yaşamış topraklarda, Johannesburg’da geçen öyküsünü “en iyi bir siyah anlatabilir” diye düşünen “abla”, uzun saçlı, yakışıklı, neşeli bir beyazla karşılaşınca şaşırmadan edemez.

Gençlik yıllarında gördüğü, ırkçı-ayrılıkçı rejim karşıtı Steven Biko‘nun işkenceyle sona erdirilen yaşamının anlatıldığı, Richard Attenborough‘nun yönettiği, Denzel Washington, Kevin Kline‘ın oynadığı Cry Freedom filmi ile yüreğinde, bu ülkenin insanları için bir acı kompartımanı açılan “abla”nın, Joan Baez‘in Biko’ya adadığı şarkıyı, her dinleyişinde içi kanar. Trajedinin başlangıcından 40 yıl sonra, ailenin seyahat gurusu küçük kız kardeş Güney Afrika’ya gidip, acılı tarihin müzesini gezer. Dönüşünde izlenimlerini anlatırken, insanların geçmişe ilişkin tavırlarının, -”abla”ya hediye getirdiği t-shirt’ün üstünde yazılı şekliyle- “Hakuna matata!” olduğunu söyler, yani “takma kafana!”

Günümüzün 50 yıl sonrasında geçen filmde, Güney Afrika Cumhuriyeti’nin başkenti Johannesburg üzerinde uzun süre hareketsiz duran koca gemiye ulaşan beyazlar, siyahlar üzerinde yıllar boyu edindikleri engin deneyimle, “karides” dedikleri, -bir nedenle çaptan düşmüş- uzaylıları tecrit ederler. Yıllar içinde aynı dili konuşup çatpat anlaşabilseler de, bu, karideslerin yaşam kalitelerini artırmaz. Bir zaman sonra fazla kalabalıklaştıkları gerekçesiyle bir başka kampa aktarılmaları gündeme gelir. Bu arada çıkan olaylarda, bir itiş kakış sırasında DNA’sı etkilenen ve hızla bir dönüşüm içine giren, işine, eşine âşık Wikus, anında, onu uyuşturmadan kesip sırrına ulaşmak isteyen bilim adamlarının ardına gizlenmiş paragözlerin hedefi haline gelir.

“Abla”, filmde, kırmızısı bol bilgisayar oyunlarına düşkün yeniyetme hevesiyle yüklenmiş, aksiyon denilen, akıl almaz şiddet, vahşet, dehşetle, gürültü patırdıyı 1979′lu yönetmenin gençliğine verir. Kamptaki bir başka “uzaylı” grup Nijeryalılar, onlarla karideslerin karaborsa kedi maması ağırlıklı  ticaret ilişkileri, beyazlar arasında dönen dolaplar, derinde, toprak altında 20 yıldır incelikle, sabırla damıtılagelen yakıt, DNA’ya uyumlu uzaylı silahları, finalde sevgili eşinin kapısına, çöplükten topladığı ıvırzıvırla yaptığı küçük çiçeği bırakan Wikus’un hüznü…

Tüm sertliği altında, bir o kadar komik film, “abla”nın beğenisini, hayranlığını bileğinin hakkıyla hakeder…

“5. Element”in oyuncu kadrosunda Bruce Willis, Gary Oldman, Ian Holm, Milla Jovovich ve Chris Tucker gibi isimler var.    2259 yılında geçen filmde,artık filmi izlemeyenin bile, konu üzerinde yeterince bilgi sahibi olduğu üzere, insanlığı büyük bir kötülükten koruma çabaları anlatılıyor. Bu öyle bir kötülük ki, dünyanın yok olmasına sebebiyet verebilecek derecede “kötü”.  Tabii fantastik bir film olduğu için, işin içine başka gezegenlerden varlıklar da giriyor. Bu varlıklarla, hikayeye biraz mizah unsuru katılmak istenmiş. En nihayetinde de, hikaye bir şekilde “5 elemente” bağlanıyor.

Filmin görsel efektlerine diyecek yok. Uçan arabalar, geleceğin şehir manzaraları vs. görsel olarak etkileyici.   Ama filmi 2009 yılında izleyince,belki hikaye de iyice “eskidiğinden” olacak,karşınızda “eğlencelik” bir film olduğunu görüyorsunuz. Yani filmi, ilk kez izleyen kişi, oldukça eğlenceli vakit geçirebilir ama daha önce seyrettiyseniz, tekrar seyretmemenizde fayda var. Luc Besson da, belli ki filmin görselliğine güvenmiş. Yoksa filmde yer alan o “büyük kötülük” öyle ucu açık bırakılmazdı. Besson’un derdi hikayede değil, hikayeye serpiştirilen espirilerde ve aksiyonda. Bu tip bir gelecek yerine, daha karanlık bir gelecek yorumu yapsaymış, çok daha iyi olurmuş. Böyle yapmayıp, filmin mizahi yönünü klişelere yaslayınca, tekrar tekrar seyredilebilecek bir film çıkmıyor ortaya.

Gary Oldman’ın oyunculuğuyla yıldızlaştığı film, ilk defa izleyecek olanlara tavsiye edilir!

Yukarıda konusunu kısaca özetlediğimiz filmin yönetmeni, adını 1995 yapımı Protesto – Nefret (La Haine) isimli filmle duyuran ve daha sonra çektiği Nehirler Kızıl Akacak (Les Riviéres Pourpres) ve Gothika ile de ününü perçinleyen Mathieu Kassovitz. Filmin başrol oyuncusu Vin Diesel. Kendisine Kaplan ve Ejderha (Crouching Tiger, Hidden Dragon) filminin başrol oyuncusu Michelle Yeoh eşlik ediyor. Bir diğer önemli rolü Fransız aktris Mélanie Thierry üstlenmiş. Bir de küçük bir rolde Gerard Depardieu’yu görüyoruz.

Film, tarih olarak 2017 sonrası bir zaman dilimi içerisinde geçiyor. Bu yönüyle bir bilim-kurgu. Sadece tarih sebebiyle değil, 2017’de Avrupa ve Rusya büyük bir yıkım geçirmiş, merkezi idareler iktidarlarını kaybetmiş ve tamamen bir kaos ortamı hüküm sürmektedir. Ama öte yanda Amerika kıtası ise medeni havasından hiçbir şey yitirmemiş ve ayakta kalabilmeyi başarmıştır. Filmin ilk yarısı boyunca insan hayatının hiçbir değer ifade etmediği, türlü sıkıntıların yaşandığı, yanmış, yıkılmış Asya ve Avrupa’nın içler acısı hali bir yol hikâyesi şeklinde aktarılıyor. Filmin ikinci yarısı ile Amerika’daki düzen, nizam ve intizam senaryo açısından ciddi bir çelişki gibi görünüyor. Filmde biraz Aurora kimliği üzerinden yönetmenliğini Alfonso Cuaron’un yaptığı Son Umut (Children of Men) havası verilmek istenmiş. Kargo teslimatı da akıllara Taşıyıcı (Transporter) isimli filmi getiriyor. İki filmi karıştırın, karakterleri de hem görünümleri hem de davranışları açısından 6. Element (Fifth Element)’den klonlayıp aynı tencereye atın, kısık ateşte 5 dk. pişirin, tuzunu, salçasını ilave edin, böyle bir film ortaya çıksın.

Zaten filmin yönetmeni de, yaptığı işi beğenmemiş olacak ki, yapımcı Fox şirketi ile sorunlarını dile getirip “Film için hiç mutlu değilim. Bir sahne bile isteğime göre çekilmedi. Senaryoya uyan hiçbir sahne yok. Kötü yapımcılar, kötü bir deneyim. Fox pg-13 tarzı bir çocuk filmi yapmak istedi. Onlarla kavgaya hazırım ancak umurlarında değil.” demiş. Filmin Amerikan versiyonu 90 dk., Fransız versiyonu 101 dk. ve Director’s Cut ise 161 dk. Böyle olunca da film de konu olarak neden bir yere varamadığımızı biraz olsun anlıyoruz. 71 dakika kesilmiş filmden :).

Oyunculuk açısından ise, Vin Diesel her zaman bildiğimiz standartlarında bir oyunculuk sergilemiş. Ya da şöyle diyeyim, Riddick’ten iyi değil. Kendisine eşlik eden Michelle Yeoh ise dövüş sahnelerindeki performansı ile durumu biraz olsun kurtarıyor, ama bu senaryo ile ancak bu kadar dedirtiyor. Melanie Thierry ise vasat bir oyunculuk sergiliyor.

Konu sonuca bağlanmadan bir anda bitiverince filmde pek çok şey yerli yerine oturmuyor, havada kalıyor. Sanki bir devam filmi gelecekmiş havası var, ancak ben bunun küçük bir ihtimal olduğunu düşünüyorum. İlk başlangıcıyla izleyiciyi sarıveren, normal düşünce kalıplarının dışına çıkaran (bilim kurgu filmlerini bu yüzden severim), ikinci bölümü ve finaliyle izleyicilerini fazla memnun edemiyor. Böyle olunca da izlesem de olur, izlemesem de tarzında bir film ortaya çıkıyor.

[imdb]0364970[/imdb]

Yönetmenin ifadesine göre kendisine ilham veren fikir, Japonya gezisi sırasında oğluyla oyuncak satan dükkânları gezerken adeta Japonların milli canavarı olan Godzilla figürlü oyuncakların çokluğunu görünce “neden bizim (Amerikalıların) bir canavarı yok? Bizim sinema dünyasına sunabildiğimiz tek canavar figürü King Kong” tezinden yola çıkarak yaratılmış bir ürün. Bu düşünceden yola çıkarak önce nereden geldiği ve ne şekilde var olduğu belli olmayan dünyadaki hayvan türlerinden hiç birine benzemeyen belki biraz dış görünüşü dinozorları andıran bir figür yaratması için animasyon sanatçılarıyla irtibata geçer. 100 metre boyunda, bir darbe ile ABD’nin sembolü olan Özgürlük Anıtının kafasını koparabilecek güçte, insanoğlunun sahip olduğu silahlardan etkilenmeyen bir anatomiye sahip canavar sipariş edilir.

Canavarımız normal yaşantılarına devam eden insanların arasına bir anda çıkıverir ve pek çok insanın ölmesine, birçok da binanın yıkılmasına sebep olur. Hikâyemiz de bir veda partisi için toplanmış kahramanlarımızın hatıra kalması amacıyla amatör bir video kaydı çektikleri bir sırada başlar. Kamera olaylar sırasında hiç kapanmadan çekime devam eder. Canavarın icrayı faaliyet gösterdiği ve askerlerinde müdahale ettiği bölgede esas oğlanın kız arkadaşı yaralı bir vaziyette mahsur kalmıştır. O halde ne pahasına olursa olsun esas kız kurtarılmalıdır.

Hikâyemize, güçlü bir gerçeklik duygusu oluşturulması için parkta bulunan, Amerikan devletinin gizli belgeleri arasına dâhil edilmiş ve olayların başlangıcından itibaren amatör bir kameraman tarafından çekilmiş video kaydedicideki kayıtlar kaynaklık etmektedir. Kaydı yapanların kaydedicide unuttukları bir kasette zaman zaman devreye girmekte ve kahramanlarımız hakkında geçmişe giderek birbirleri arasındaki bağ vurgulanmaktadır. Anlatım tekniği açısından aynen “Blair Cadısı” filminde olduğu gibi çekimi yapan kurbanların akıbetlerinin ne olduğu bilinmemektedir. Büyük ilgi gören filmin yüksek bir ihtimalle devam filminin çekileceğini tahmin ediyoruz.

Konu olarak “War of the Worlds” (Dünyalar Savaşı) ile benzerlikler arz etse de anlatım olarak farklı ve başarılı bir yapım olduğunu söyleyebiliriz. İki filmi birbiri ile karşılaştırırsak;

• War of the Worlds’da dünya dışından gelen yaratıklar tarafından saldırı gerçekleştiriliyor. Cloverfield’da ise saldırıyı gerçekleştiren yaratığın dış dünyadan mı, yoksa bu dünyadan mı olduğu konusunda bir şey belli değil.
• War of the Worlds’da da Cloverfield’da da saldırıya uğradıktan sonra kaçış hikâyeleri işleniyor.
• Görsel efektler ve bilgisayar animasyonları her iki filmde de başarı ile uygulanmış.

Başrol oyuncuları daha çok televizyon dizilerinde rol almış oyunculardan seçilmişler. Zaten filmin yapımcısı olan J.J. Abrams aynı zamanda sevilen diziler “Lost” ve “Alias”ında yapımcısı olduğunu düşünürsek, filmin kaliteli olabileceği hakkında bir kanıya varabiliriz.

Filmin konusu, içerdiği sahneler ve özenle seçilmiş cümleler aklınızdan uzun zaman çıkmayacak. “Remember, remember, the fifth of November” cümleleriyle başlayan film, 400 yıl önce Guy Fawkes tarafından yapılan Barut komplosu adıyla bilinen İngiliz Parlamento binasının havaya uçurulması girişimine atıflarla başlıyor ki kahramanımız V’yi de onun maskesiyle görmekteyiz. Film boyunca altı çizilmesi, üzerinde uzun uzun düşünülmesi ve konuşulması gereken öyle replikler var ki bazen film izlediğinizi dahi unutuyor, olayın geçtiği 2020’li yılları bırakıp günümüz ortamında yansılarını aramadan kendinizi alamıyorsunuz. Aksiyon sahneleri ve müzikleri de filmin başarısı ile aynı oranda başarılı. V for Vendetta İngiliz&Alman ortak yapımı bir film, filmdeki enfes repliklerden zaten Amerikan işi olmadığı hemen belli oluyor, belki de bu nedenle bu film hak ettiği ilgiyi ve yankıyı bulamıyor.

Başroldeki maskenin altında Matrix filmindeki Ajan Smith rolünden dolayı suratını hiçbir zaman unutmayacağımız Hugo Weaving var. Evey rolündeki Natalie Portman’ın aksanıyla ve oyunculuğuyla parmak ısırtıyor, o güzelim saçlarına da üzülmeden edemiyoruz. Başbakan rolündeki John Hurt ise rolünün hakkını çok iyi vermiş, aslında biraz makyajla bu adama Hitler rolü de gidermiş ya konumuz o değil. Sözün özü Wachowski kardeşler çok iyi bir iş çıkarmışlar ortaya, izlememezlik yapmayın.

Gerçek oyuncularla çekilen sahnelere özel bir efekt bindirilmesiyle oluşturulan animasyon tekniği, alışılagelmişin dışında olması nedeniyle rahatsız edici olabiliyor. Bununla beraber, yönetmenin ilk olarak Waking Life‘da kullandığı teknik anlatım gücüne kattığı olumlu etki ile öne çıkıyor. Teknik; bir romanın sinemaya uyarlanması sırasında kaçınılmaz olan kayıpların, daha aza indirgenmesinde fayda sağlıyor. Ögeler arasındaki soyut ve pastel renkler/çizgiler izleyicinin hayal gücüne daha geniş bir alan kalmasına olanak tanıyor.

Philip K. Dick‘in kendi deneyimlerinden yola çıkarak, -yüzeysel olarak- uyuşturucuya karşı verilen mücadele üzerine yazdığı romanından uyarlandığından, bir mesajı belirgin bir şekilde vermesini beklediğim bir filmdi. Bunun yerine çok katmanlı ve karmaşık bir yapıya sahip, içice geçmiş mesajlardan oluşan bir film çıktı karşıma.

Farklı bir deneyimse aradığınız, bunu bulacağınız bir film A Scanner Darkley.