“Ip Man”in oyuncu kadrosunda Donni Yen, Simon Yam, Ka Tung Lam, Siu-Wong Fan ve Yu Xing yer alıyorlar. Filmin yönetmeni Wilson Yip.

Lafı uzatmadan önce Bruce Lee’nin Ip Man’le bağlantısını söylersek, Ip Man Bruce Lee’nin hocası! Daha doğrusu Bruce Lee’nin temel aldığı dövüş tekniğinin tarzı ona ait. Film, Ip Man’in hayatını irdeleyen bir biyografi örneği olduğundan, bu ilişkiye de haliyle girmiyor ve bu bilgiye yalnızca filmin sonunda yer veriyor. Başroldeki Donni Yen’in Ip Man karakterine büyük bir sempati kattığını ve çok başarılı bir iş çıkardığını da belirtelim.

Film 1935 yılında başlıyor. Çin’deki küçük bir bölgede, dövüş sanatı öğretimi veren pek çok okul aynı sınırlar içinde faaliyetini sürdürüyor. Bölgenin dövüş sanatı becerisi konusundaki yegane lideri Ip Man ise hiçbir öğrenciye eğitim vermiyor. Karısı ve tek çocuğu ile mütevazı bir hayat sürüyor. Mütevazılığını bu sanattaki ustalığında da sergiliyor. Kendisine meydan okuyan bir grubu, yaptığı az abartılı ve şiirsel bir pataklamanın ardından gelen övgülere “şanslıydım” cevabını veren biri Ip Man. Hem bu özelliklerinden, çevreyle ilişkilerinden ve hem de güler yüzlü yapısından dolayı etrafta oldukça seviliyor.

Ip Man’in hayatı Japonya’nın Çin’i işgal etmesiyle alt üst oluyor. Daha önce herhangi bir işte çalışmamış olan Ip Man, Japon kuvvetlerinin kapılarına dayanmasıyla evini terk edip çalışmaya başlıyor. Aslında film bu bölümlerinde Ron Howard’ın “Cinderella Man”ini oldukça anımsatıyor. Yani iki yaşam arasında hatırı sayılır bir paralellik var. Bu anlarda bir aile olmanın getirdiği zorlukla Ip Man bazı tavizler vermek durumunda kalıyor ve karısı da buna sadakat ile karşılık veriyor. Tabii yönetmen koltuğunda Sam Mendes veya Noah Baumbach gibi bir isim olsaydı bu anlar oldukça trajik olabilirdi ama burada aksi yönde bir işleyiş söz konusu. Buradan itibaren dönemin zor şartlarını fon alan yapım, Ip Man ile bir Japon generalin çekişmesini yansıtıyor. Aslında malum olan sonun gelmesi konusunda izleyen de bu sahnelerden itibaren biraz ısrarcı olabilir. Ama film yine de sonunu bir şekilde merak ettiriyor.

Dövüş sahnelerindeki inandırıcılık ve estetik filmi büyük oranda cazip kılıyor. Bazı sahnelerde yerçekimine meydan okunduğu gözükse de, belirli bir tarzı bünyesinde eriten bu kısımların normal bir dövüş filmine göre az olması da haliyle izleyeni daha da istekli yapabiliyor.

Kısacası kimi zaman ağırlaşan, kimi zaman yüksek bir ivme kazanan “Ip Man”, öncelikle dövüş sanatı meraklılarına ve biyografik öyküleri sevenlere sesleniyor. Bu filmden hoşlananlar, Jet Li’nin başrolünde oynadığı ve döktürdüğü “Fearless-Korkusuz”  filmini de sevecektir.

Filmde, bu türün son dönemde dikkat çeken isimlerinden olan Paul Walker başrolde. Laurence Fishburne, Olivia Wilde, Jason Flemyng, Michael Bowen ve sinema izleyicilerinin daha çok “Desperado”dan hatırladığı Joaquim de Almeida da yan rollerde yer alıyorlar.

Filmde Tim Kearney (Paul Walker) adlı, sabıka dosyası kabarık bir tutuklunun başka birinin yerine geçerek kurtulma şansı doğuyor. Yerine geçeceği isim,uyuşturucu satıcısı Bobby Z.Polisler Tim Kearney’yi bir polis karşılığında Bobby Z olarak sunacaklar çünkü gerçek Bobby Z ölmüş. Fakat takas sırasında bir takım aksaklıklar çıkıyor ve daha sonra Bobby Z, yani Tim Kearney kendini bir kovalamacanın içinde buluyor…

Film büyük bölümünde sırtını aksiyona yaslamaktan ziyade,konuya odaklanıyor.Ayrıca sonunda beklenmedik iki sürprizle çıkıyor izleyicinin karşısına.Bunun yanında yine de finalinin biraz klasik olduğunu belirtelim.Oyunculuk adına büyük bir gövde gösterisi falan da yok.Aksiyonun yanında dövüş sanatlarının konuştuğu bazı sahneler görmek de mümkün.

Yaklaşık doksan dakikalık bir süreye sahip olan film, bu süresini elinden geldiğince doldurmaya çalışıyor. Ne yazık ki klişeler filmin tüm cazibesini yerle bir ediyor kimi zaman.

Bugüne kadar bolca çekilen, halen de çekilmekte olan kaygısız aksiyon filmlerinin bir ürünü “Bobby Z”. Filmi izleyecekseniz, bunu bilmenizde fayda var.

“Krallık”ın oyuncu kadrosunda karşımıza Jamie Foxx, Chris Cooper, Jennifer Garner, Jason Bateman gibi tanınmış oyuncuların yanı sıra yan rollerdeki becerileriyle dikkat çeken Ashraf Barhom, Ali Suliman ve Danny Huston gibi isimler çıkıyor. Filmin yönetmeni son dönemde yönetmenliğe iyice alışan Peter Berg.

Film Suudi Arabistan’daki Amerikalıların yaşadığı bir bölgede meydana gelen birden fazla gösterişli patlama sahnesiyle, oldukça hızlı bir başlangıç yapıyor. Bunun üzerine FBI, deneyimli bir ekip oluşturarak, olayı enine boyuna araştırması için bu ekibi bölgeye göndermek istiyor. Bu ekipte Ronald (Jamie Foxx), Grant (Chris Cooper), Janet (Jennifer Garner) ve Adam (Jason Bateman) var. Diplomatik açıdan yeterli şartlar sağlanamasa da ekip, Arabistan’a gidiyor ve neredeyse hiç tanımadıkları bir coğrafyada, hiç tanımadıkları ve de kendilerine zorluk çıkarıp duran Arap yetkililere karşın, olayın içyüzünü ortaya çıkarmaya uğraş veriyorlar.

Michael Mann’in yapımcıların arasında yer almasıyla da dikkat çeken film, politik konularda pek suya sabuna dokunmayıp, gücünü filmin finalinde tavan yapan çatışma sahnelerinden almakta. Filmin en büyük eksiği de, politik bir söyleminin bulunmaması zaten. Öyle ki, diğer Hollywood yapımları gibi Amerikan hükümetinin dış siyasetini ucundan kıyısından bile eleştirmiyor. Hikayede de klişelerden sıyrılamayınca, gözde bir yapım olma ihitmalini de ortadan kaldırıyor.

Yine de yan karakterlerin oyunculukta Hollywood yıldızlarına adeta ders vermesiyle film bir nebze de olsa çekicilik kazanıyor. Eğer merak ediyorsanız “Krallık”ın “yeni” bir yapım olmadığını belirtmekte yarar var. Bu filmi beğenirseniz, Ridley Scoot’un “Body of Lies-Yalanlar Üstüne” adlı yapıtına izlemediyseniz, göz atın derim.

Matrix serisinin izleyenler bilirler, bir çok akılda kalan sorular vardı; örneğin “Osiris gemisinden gelen son haberler” benzeri replikler özellikle makinelerin Zion’a saldırdıkları vakit duymuştuk. Kimdi bu Osiris? İşte bu sorunun cevabıyla başlıyor Animatrix… Fakat tabii ki ilk bölüm öncesi fragman tadında bir video ile karşı karşıya kaldık; Neo’nunda gemiye bindikten sonra yer aldığı programın içerisindeyiz =) Eğlenceliydi ve kesinlikle kaliteli bir animasyon… Sonrasında peşi sıra sorular cevaplanmaya devam etti: makineler ile insanlar arasında ki sorun nasıl başladı, nasıl devam etti, gökyüzü neden siyah, makine – insan savaşı nasıl oldu, matrix programı hakkında bilgiler ve kötü makinelerin iyi makineye dönüştürülmeleri nasıl oluyor gibi…

Bazen izlerken sıkılmadım diyemem… Çünkü başlangıçtan itibaren sıkıntının dozu arttı diyebilirim. Sonlara doğru Trinity’i arayan ajanlar hakkındaki bölüm biraz hareketliydi ama erken bitti. Onun dışında dediğim gibi baştan itibaren bölümler daha sıkıcı olmaya başladı..

Fakat şunu unutmayın: bu anime, Matrix konusunda bir rehber kitaptır bir anlamda… Matrix’teki bir çok sorunun cevabını içinde barındıran bir anime.. Tabii izledikten sonra sorular sormaya devam ediyoruz, o ayrı =) Yani film belki de matrix konusundaki soruları cevaplandırmak adına yapıldı ama izledikten sonra benimde kafamda yeni sorular oluştu; o kız kimdi mesela? (anlayacaksınız izleyince…)

sinemalar.com puanı 6.7 olan film için ben 7 puan verdim =)

iyi seyirler.

“Mr. and Mrs. Smith-Bay ve Bayan Smith” zekasını fazla zorlamayan ve süresi ilerledikçe ilk anlardaki dinamizmini kaybeden, eğlencelik bir film.

Kızıl uçurum filmi asya sinema endüstrisinin en pahalı filmlerinden biri oldu, hem de kendi kaynaklarını kullanarak… 80 milyon dolarlık dev bütçesinin yardımıyla bilgisayar efektli bir çok sahne kullanan film, beraberinde bir çok sorun ve beklenti getirdi fakat bütün bunlara değdi mi derseniz: sadece hollywood bu tür filmleri yapabilir kanısını yenecek güçte bir film oldu diyebilirim.

Film, Çin tarihinin en ünlü ve en kanlı savaşlarından olan Kızıl Uçurum adlı savaşı konu alıyor ve aslına bakarsanız o zamanlarda yazılmış bir kitabın senaryolaştırılmasıyla oluşuyor. M.S. 208 yılında geçen savaşa Türklerin herhangi bir katkısı veya ilişkisi oldu mu bilmiyoruz çünkü o tarihlerde o bölgede bir Türk hanedanının olduğunu zannetmiyorum; ki iyi ki olmamış diyebilirim: bu kadar büyük bir savaşa karışmalarını istemezdim doğrusu!.

Tarihsel bir konuyu ele aldığından bu konuda bazı varsayımlarda bulunmak istiyorum: mesela, filmde o savaşta 1 milyon askerin öldüğü söyleniyor; bu rakam yabana atılacak bir rakam değil.. Şu anda nüfusleri milyarı geçmiş bulunan Çin halkının o savaşı yapmasaydı herhalde nüfusu bir kaç milyar daha fazla olurdu diye komplo teorisi yapsam; herhalde yanılmam!. Ayrıca, bu savaştan sonra Türk devletleri ortaya çıkmış ki karşısında zayıf bir Çin ülkesi olunca…. Kader diyelim!

Film Çin Han Hanedanı’nın son demlerini yaşadğı bir tarihte Han Hanedanı kralını etkisi altına alan divan başkanının kendi otoritesini kurması adına isyancıları yok etmesi peşi sıra karşısına çıkan son -kendi deyimiyle- hainlerle savaşmak için ülkenin güneyine gidip son düşman olarak gördüğü güney krallığı ve müttefiklerine saldırmasını işliyor diyebilirdim; ama ortada bir kadın var! Ve görünen o ki; savaşın asıl kaynağı o idi…

Çin kadınlarının sadece bizim Türk İmparatorluklarını yıkmadığını öğrenmiş olmaktan mutluluk duyuyorum =) Bu filmde öğreniyoruz ki tarihin en büyük hanedanlarından olan Çin Han Hanedanı’nın yıkılıp yerine “üç krallığın” kurulmasına vesile olan bu savaşın sebebi, evet: bir kadın! Hem de çok güzel bir kadın!… (Ama bu kadının farkı herhalde hem savaşa sebebiyet vermesi, hem de sonuçlandırmasına katkıda bulunması olsa gerek…)

Filmin Çin yani Uzakdoğu filmi olduğunu ilk duyan her sinemasever, ilk olarak bu filmde de abartılı bir şekilde dövüş sanatlarının yansıtıldığını düşünebilir; fakat izledikten sonra yanılacaklarına eminim. Çünkü filmde gerçek savaş taktikleri öyle güzel anlatıldı ki, savaş – kılıç sahneleri bazı abartılı sahneler dışında (Burada şunu vurgulamak istiyorum: kendi sinema endüstrisimize çok kaba davranıyoruz… Kara Murat filmlerinde evet çok saçma sahneler var ama yabancı filmlerde de var bu!. Bir mızrağı kendisine doğru gelirken eliyle tutup durdurması herhalde saçma! ve bu her filmde olduğu gibi bu filmde de var!) gerçekten çok gerçekçi çekildi bana göre… ama en kötü hatayı bilgisayar efektleri sahnelerinde yaşadılar diyebilirim; çünkü ben hiç beğenmedim. 80 milyon dolarlık bir bütçe ile daha iyi çekilebilirdi diyeceğim ama burada da aklıma şu geliyor: filmde çok figür kullanıldı sanki… Tüm para onlara mı gitti dersiniz?

Filmde savaş sahnelerinden çok savaş taktikleri üzerinde durulması yerinde bir karar oldu bana göre; sıkmadan akıllıca ilerledi film… Savaş taktikleri iki tarafın (saldıran ve savunan) gözünden bizlere anlatıldı ki ilahi takdirin bir savaşa nasıl etki edebileceğini de ayrıca gördük… Ve tabii ki doğanın böyle bir savaşa nasıl ortak edildiğini de…

Filmin uzun bir bölümü savaşa hazırlık olarak geçse de sıkılmadım diyebilirim; 80 milyon dolarlık bu filmin kendini amorti ettiğini düşünüyorum fakat çok abartılı bir film mi acaba? Hayır, değil… Ama bu tip filmlerin Hollywood dışında bir sinema endüstrisi tarafından çekilmesi bana göre umut verici. (gerçi yönetmen daha önce Hollywood’da görev almış bir yönetmen ama olsun…)

İzlenmeli mi? Bence Çin halkının kesinlikle izlemesi gereken bir film; çünkü filmde tamamen onların yaşamlarından izler var… Özellikle onların kendi çalgılarının yansıtıldığı sahneler “biraz önce geçse de filme devam etsek” cinsindendi, ki bu benim fikrim tabii. =) Fakat, tarihi filmleri sevenler bana göre kaçırmasın derim…

Heyecan var…
Kan var…
Kurgu süper…
Oyunculuklar süper… (özellikle Kara Murat vari komutanların sürekli ön planda tutulması ve ilginç hareketler – dövüşler yapması güzeldi; heyt be Yeşilçam’ım!)

Benim oyum 7,5 oldu film için..

İyi seyirler.

Oscar ödül töreni yine geldi çattı. Ben bu yazıyı yazdığım sırada ödül törenine yaklaşık dokuz saat var. “The Hurt Locker” beklendiği üzere iş yapar mı bilemem ama umarım yapmaz.

Bunun sebeplerine geçmeden önce Oscar ödüllerinin yapısına bakmamız yerinde olacaktır. Oscar ödüllerinde, aslında daha çok Hollywood’ta, her sene çok iyi filmler çıkmıyor bildiğiniz üzere. Fakat bu durum Oscarların şatafatını pek etkilemiyor. Çünkü Oscar ödül töreninin felsefesi şu: elimizde çok iyi bir film yoksa, iyilerin arasından bazılarını yüceltelim! Üzülerek görüyorum ki, biz de her sene bu dolmayı bir güzel yutuyoruz. Bunu şuradan anlamak da mümkün: Oscar ödüllerinde en iyi filme aday 10 film var. Peki kaç tanesi ülkemizde gösterime girmiş durumda? Yalnızca birkaç tanesi. Bu duruma rağmen her yıl, popüler kültür pompalamakla meşhur bazı internet siteleri ve TV kanalları seyircilerden Oscar tahmini yapmalarını istiyor. Tüm sinema ve magazin yazarları da sıralanıp tahminler yürütüyor. İyi de siz bu filmleri nerede izlediniz. Muhtemelen bir kısmının Amerika’da henüz DVD’si bile çıkmış değil. Genelde bir film vizyona girdikten 17 hafta sonra DVD’si piyasaya çıkıyor. Peki siz bu filmi izlemek için Amerika’ya mı gittiniz? Yoksa internetten illegal yollarla mı filmi izlediniz! Gerçekten nasıl filmler hakkında bilgi sahibi oluyorlar merak ediyorum. Birçoğunun en iyi film olarak “Avatar”ı görmesi de bu sebepten midir acaba? Tabii ki bilemeyiz. Bu yazarlar bir şekilde filmlere ulaşıyor olsalar bile, film izlemek için yurt dışına çıkamayacak izleyicilere Oscar tahmini yaptırmanın bir faydası var mı? Yok. Ama halen “ödülleri doğru bilin, şu hediyeyi kazanın” tarzında kampanyalar yapılıyor maalesef.

Asıl konuya dönersek, örneğin, benim de çok sevdiğim “Slumdog Millionare” en iyi film oscarını hak eden bir yapım değildi bana göre. Ama Oscarlarda 8 ödülü kapınca, film tüm dünyada büyük bir infial yarattı. Bu sene de komite akıllı davrandı ve tüm dünyada hasılat rekoru kıran, yani zaten meşhur olan bir filmin karşısına başka bir film çıkararak bir dualite yarattı. O film de “The Hurt Locker” oldu. Yönetmenlerin eski eşler olmasından da büyük pay çıkaran dünya basını da, ödül törenini bir çeşit düello havasına soktu. 8 Mart Dünya Kadınlar Gününde “The Hurt Locker”ın ödülleri toplaması da, olasılıkla “kadınların zaferi” olarak lanse edilecek. Sanki kaybedince kadınlar da kaybedecekmiş gibi.

“The Hurt Locker”a geçersek, film Irak’ta görevli bir bomba imha birliğinin Irak’ta geçirdiği 40 güne odaklanıyor. Girişte yazan “savaş uyuşturucudur” yazısı sizi fazla ümitlendirmesin. Çünkü filmin türdeşlerinden ayrılan bir tarafı yok.

Henüz girişte filmin atmosferine çok iyi bir şekilde giriyoruz aslında. Toz duman olmuş Irak’tan insan manzaraları eşliğinde, bomba imhasıyla uğraşan ekibimiz acı bir kayıp veriyor. Burada şöyle bir olay var: filmin genelinde Amerikan askerleri çok gergin anlar yaşıyorlar zira civarda görünen her Irak’lı muhtemel bir terörist aynı zamanda. Yani demokrasi düşmanı! Bu şartlarda çevresine bakan bir asker, elinde telefonla bir Irak’lıyı görüyor ve terörist olduğundan şüpheleniyor. Çok ayrıntı vermeyeyim, normalde esaslı bir savaş ve Amerikan eleştirisinde bu adamın ölüp, masum olması beklenebilir. Ama adamımız suçlu. Amerika askerleri de herkese potansiyel terörist muamelesi yapmakta çok haklı anlayacağınız!

Henüz başından pek çok şeyin aynı olduğu hissini veren film,  bundan sonra da aynı çerçevede yolculuğunu sürdürüyor.Irak’ın zorlu şartlarında askerler oldukça güçlük çekiyor, psikolojik çıkmazlara giriyorlar, trajik kayıplar veriyorlar. Peki genel olarak savaşı eleştiren film, savaşı çıkaranları eleştiriyor mu? Ne yazık ki hayır. Bunun yerine film “ağlak Full Metal Jacket” görünümünden bir türlü sıyrılamıyor.

Filmde Jeremy Renner, Anthony Mackie, Brian Geraghty başlıca rollerde karşımıza çıkıyorlar. Guy Pearce, Ralph Fiennes ve David Morse gibi isimleri görmek de mümkün.Yönetmen ise Kathryn Bigelow.

Filmin övgüye değer yanlarını biraz irdelemeye çalışırsak, elbette kadın bir yönetmenin bir savaş filmi çekmesindeki cesaret bile başlı başına övgüye layık. Bazı patlama sahnelerindeki estetikten de filmde “kadın eli” olduğunu anlayabiliyoruz. Ayrıca hareketli kamera, viraneye dönmüş sokaklar yani çeşitli yönetmenlik becerileri de görmek mümkün.

Bu geceki Oscar töreninde kim ne yapar bilmiyorum. Ama savaş filmlerinde savaşı çıkaran ülkelerini eleştirmeyen yapımlardan haz etmediğim, hatta gittikçe soğuduğum içi bu filmin ödülleri toplamasını da istemiyorum. Sanırım Amerika’nın artık elini taşın altına koyması gerek.Filmi her şeye rağmen izlemek isterseniz de filmin suya sabuna dokunmadığını bir kez daha hatırlatayım. Filmi “Hollywood’un son balonu” olarak isimlendirmek bile mümkün bana göre.

Ki ülkemizde adam öldüren 2-3 yılda çıkarken baklava çalan çocuk 23 yıl ceza alabiliyor; bu mu adalet? Değil… Ama biz ne yapıyoruz bu durumda?. Hiç bir şey!

Filme dönecek olursak 22 ocak tarihli bu filmi ben de ilk günden izleme fırsatı buldum arkadaşım sayesinde… Aynı gün gösterimde olan başka filmlerde olsa hatta Kutsal Damacana 2 gibi bir başka tercih edilebilecek film olsa da yine de Ejder Kapanı niyetiyle sinemaya gittiğim için bu filmi seyrettik, eh memnunuz biz!

Filmin konusunu uzun süredir filmi merak edenler internetten okumuştur: kızkardeşi tecavüze uğrayan Ensar’ın üzerinden polis teşkilatının yaşanan cinayetleri çözmek için sürdürdükleri çaba ve şaşırtıcı bir son!.

Filmi izlerken sizde şu tespitime katılacaksınız: filmin ilk molası verildiğinde sinema salonunda o an yer alan herkes aynı şeyi tekrarlıyordu “sonu belli oldu daha 5. dakikada, film hiç iyi ilerlemiyor.” Evet, cidden o ana kadar çok sıradan gidiyordu film ve aslına bakarsanız bizi kapana düşürmeseydi yönetmen filmin sonu da dahil her şey belli olmuştu sanki… Bazı zorlama sahneler vardı, gereksiz sahneler… İlk yarı bittiğinde çok kişi sıkıldığını belli eder tavırlar sergilemeye başladı ki hatta ben de bir an olsun salondan çıkmak için “su almaya gideyim mi? diye düşündüm ama çok kalabalıktı salon, kalkmadım.

Tarantino filmlerini izleyenler ya da Adalet Peşinde filmini izleyenler bu filmle aralarında çok bağlar kurabilirler; o yüzden belki de sıkılacaklardır bir ihtimal. Fakat en önemli farkı bu filmde biz “katille – kötü adamla – adaleti sağlamaya çalışan adamla” beraber her şeyi yaptığımızı sanıyoruz… Yani mesela Adalet Peşinde filminde çok zeki komplolar kuran ve bunları aniden yapan zeki bir baba ile birlikteyiz; fakat bu filmde biz “gerçek katili” filmin sonuna kadar tahmin bile edemiyoruz..

Yönetmen Uğur Yücel film için nerdeyse hep akşamları seçmiş, neden bilmiyorum… Sin City havası mı katmaya çalıştı ne? Ve yağmur çoğunlukla vardı. Herhalde kendisi için yağmur ve akşam çok anlam ifade ediyor =)

Oyuncu kadrosu güçlü bir film diyebiliriz; zaten Nejat İşler’e aslına bakarsanız fazla bir iş düşmemiş. Kenan İmirzalioğlu ile Uğur Yücel yeterli idi zaten; Ceyda Düvenci’ye pek iş düşmedi. Berrak Tüzünataç’a bence podyumlar daha yakışıyordu; film endüstrisinde iyi bir yer alması için daha çok ekmek yemesi lazım diyebilirim ama güzelliği bile film için yeterli bir unsurdu. Açıkcası filmi izlerken ben ilk başta filmin Berrak üzerine kurulu olduğunu ve finali O’nun yapacağını çok düşündüm ama olmadı. Çünkü filmin başındaki ilk sahnede Nejat İşler bir kızı vurmamıştı ve bu kız Berrak’a çok benziyordu; neden vurmadığını öğrenemediğimiz gibi sonuca da, filme de etki etmeyen bir gereksiz sahne olmaktan öteye gidemedi bu sahne…

Kenan İmirzalıoğlu filmde Urfalı bir polisi canlandırdı ve benim izlediğim filmleri içerisinde Kabadayı’dan sonra ikinci defa böyle bir rolde kendisini izledik; sonu da iki filmde de aynı oldu zaten =) Bıyıklı halini ise Yandım Ali’den sonra tekrar görmek güzeldi, yine sert bir delikanlıyı oynadı ama bu endamda bu yakışıklıkda birinin bu kadar amatör çapkın olması ne bileyim; imkansızdır herhalde ama o rolü bile hakkından gelerek oynadı diyebilirim: tabii finale doğru bombayı patlattı =) Şive yapmaya çalışılarak oynanan oyunlardan hoşlanmıyorum pek çünkü gerçekçi olmuyor; Kenan’da da benzer durum oldu çok sırıtmasa da… Çünkü o güldüğü an tüm her şey insanın gözünde bitiyor… Gerçeği görüyorsun o zaman sanki =)

Filmin cinayet işleme sahneleri için yabancılarla çalışıldığı ortada sanki, bu konuda bilgim yok ama o sahneler gerçekten çok başarılı ve gerçekçi idi diyebilirim. Kaçış sahneleri olsun gerçekten kaliteli bir kadro ile çekildiğini ortaya seren nitelikte…

Ben filmden farklı şeyler bekliyordum açıkcası; şaşırdım diyebilirim. Hatta çoğu izleyen de benim gibi düşünüyordur herhalde… Memnunum; fakat Hollywood sinemasının yıllardır çektiği filmler gibi oldu diyebilirim: en son Adalet Peşinde filminde izlediğimiz kurgu gibi… Fakat şu açıdan iyi bir sonuç: biz de bu tip filmler yapabiliyoruz; hatta bir çok Hollywood filmi kadar başarılı ve/veya daha başarılı diyebilirim film açısından…

Oyunculuk güzeldi, zaten Uğur Yücel ile Kenan İmirzalıoğlu yeterli oldu. Diğerleri göze batmadılar… Kurgu güzeldi, herkesi ters köşe ettiler diyebilirim. Türk sinemasında iyi bir gişe yapacağını düşünüyorum bu filmin…

Benim oyum, Adalet Peşinde filmine verdiğim oydan 0,5 puan düşük olacak: 7,5 puan veriyorum.

İyi seyirler.

Sherlock Holmes, aslında bir kitap uyarlaması filmi… Hollywood’un son zamanlarda başvurduğu yöntemlerden biri ama çok başarılı bir uyarlama diyebilirim.

Sherlock Holmes, polisiye roman dünyasının en tanınmış kişilerinden kuşkusuz; hatta Wikipedia’da hayat hikayesine bile rastlayabilirsiniz (doğum tarihi vs.). Hakkında “nasıl göründüğüne dair ” resimler çizilmiş ve bunlar gazetelerde bile basılmıştı… Sir Arthur Conan Doyle tarafından kurgulanan bu polisiye roman (ki kendisi polisiye roman konusunda usta bir yazardır; adalet konusunda çalışmaları olduğu gibi çevresindeki olayları kitaplarına katmayı büyük bir ustalıkla gerçekleştirmiştir.) zamanında en çok okunan yazılardan biriydi; çünkü ilk başta sadece gazetelerde yayınlanan bu yazılar polisiye roman türünün gelişmesine katkıda bulunmuştu.

Sevilmesinin bir nedeni de herhalde filmde her unsurdan bulunması idi:  Aksiyon,  Dram,  Gerilim,  Gizem,  Macera,  Polisiye,  Romantik,  Suç,  Tarih… Tarih kısmı belki yazılmayabilir, çünkü yazarın kendi dönemini anlatmasından dolayı bunu gözardı edebiliriz, ama 21. yüzyıl insanları olarak 19. yüzyılda yaşananları film aracılığıyla izlerken o dönemden izleride görüyoruz. Ki filmde dönemin şartları, evleri, nehirleri, gemileri, insanları aklınıza gelebilecek her şey çok güzel yansıtılmış diyebilirim; ki hollywood sinemasının bu huyunu seviyorum!

Film, sanayi devrimi sonrasını konu alıyor sanırım; daha önce Sherlock Holmes konusunda filmler çekildi hatta bir ara Sherlock Holmes’i canlandıran karaktere İngiltere nişanı verildiğini öğrendim de şaşırdım; demek ki konu olarak çok dikkat çekici bir film ve ülkeler arasında da sorunlara neden olmuş. Fakat şunu biliyorum, kitabın yazarı özellikle İngiltere’de adaletin gelişmesine çok büyük katkılar yaptı. Adalette yaşanan haksızlıkları çok iyi gözlemledi ve Sherlock Holmes karakteri ile de olsa hepsini çözmesi; kanun koyucuların daha dikkatli olmasına neden olmuştur herhalde, kim bilir.

Film oyuncu kadrosu gerçekten izlemeye değerdi; Jude Law, Robert Downey Jr. ikilisi gerçekten birbirlerine uyan çok iyi arkadaş gibi idiler, ama yönetmen aralarındaki ilişkiyi öyle bir noktaya getirdi ki bir ara “Holmes’in gay olabileceğini ima ediyor sanki” diye düşünmedim değil. =)

Kostümler harika, dönemin şartları; evleri, yolları, binaları, nehirleri, gemileri ve aklınıza gelebilecek tüm ayrıntılar -bilgisayar efektleri yardımıyla da olsa- çok güzel yansıtıldı. Bu bence en önemlisi idi. Polisiye filmlerinde yer alan kurgu -ince ayrıntılar- filmin işleyişi ve ayrıntılar arasındaki bağ bu filmde çok zekice kurgulandı. Bizim bile bazen gözden kaçırdığımız ayrıntılar “aaa evet” dedirten türden zamanla karşımıza çıktı ve Holmes ile beraber bizde olayı çözmeye çalıştık.

Film heyecanlıydı, çünkü çok aksiyon sahneleri vardı diyebilirim; özellikle dövüş sahnelerinde önce Holmes’in kendi kafasında olayın ayrıntılarını bir bütün haline gelecek şekilde sırayla düşünmesi ve bunların bize yavaş halde gösterilmesi ile peşi sıra her şeyin tekrar hızlı bir şekilde yansıtılması çok güzel düşünülmüş bir şeydi… Zaten Holmes’in en büyük özelliği sanırım ipuçlarını teker teker değerlendirmek yerine tüm ipuçlarını elde edip bir bütün halinde düşünmesi idi sanırım. Film eğlenceliydi, çünkü diyaloglar gerçekten çok güzel yazılmıştı. Konuşmalar, mimikler, hareketler hepsi gerçekten çok tutarlıydı. Sıkıcı değildi film, çünkü kopukluk yoktu. “ne oluyor yahu” demiyorsun izlerken, kopamıyorsun… Düşündürücü idi film; Ejder filmindeki kadar az ipucu yoktu; ipuçları daha derindi ve olayı çözmek için bilimsel verilerden tutun her şeyi değerlendirmeleri gerekmişti. Zekiceydi, çünkü filmi izlerken bir ara ben de “sihir’e” nerdeyse inanacaktım diyebilirim =)

Filmi izlerken diğer filmler aklınıza gelebilir belki de; mesela tarihi mekanları görüntülerken ya da tarikatları izlerken aklınıza Melekler ve Şeytanlar filmi gelebilir… Ya da Robert Downey Jr. Holmes karakteri ile espritürel kişiliğini oynarken bir an Iron Man filmi aklınıza gelebilir… Hatta 1 saatten fazla büyü ile haşır neşir olduktan sonra filmin sonunu görünce kendinizi Scooby Doo filminde sanabilirsiniz =) Fakat yönetmen Guy Ritchie gerçekten başarılı bir iş çıkardı; ayrıntılar somurtmadı ve işte bu! dedirtecek türden bir film çıktı ortaya…

Lord Blackwood’un idam ediliş sahnesini izlerken aklıma nedense Saddam Hüseyin’in idam edilme sahnesi geldi; hepimiz o videoyu izlemişizdir herhalde… Ve sonrasında gelen komplo teorileri: aslında öldürülmedi gibisinden… Bu idam sahnesini ve sonrasında yaşananları filmde izleyenler ne demek istediğimi anlamışlardır diye düşünüyorum… Ayrıca, “korku” politikası uygulaması son dönemde ülkemizde sıkça duyduğumuz “darbe planlarının” ana temasını teşkil ediyor, değil mi? Korkut – kaos oluştur – ele geçir…

Tabii ki bu filmin tutacağından emin olan kalabalık bir senaryo ekibi ile yapımcı kadrosu; devam filmi için de tarih belirlediler: 2011. Bu filmde belki de Lord Blackwood’dan kurtulduk ama baştan sona ne olduğunu göremediğimiz Profesör Moriarty ile Holmes’in macerasını devam filminde izleyebileceğiz.

Bu yılın en iddaalı filmlerden biridir diyebilirim Sherlock Holmes için.. Siz de eğlenmek, izlediğiniz filmden zevk almak istiyorsanız ve sonunda bir yabancı filmde kötülemeden “Türkiye ve hatta karadeniz bölgesi” cümlesini 1 kaç saniye de olsa duymak istiyorsanız; seçeneğiniz film bu olsa gerek =)

8,5 puan verdim.

İyi seyirler.

Bilindik bir konuyu işleyen daha çok bilgisayar efektleri katılmış eski ninja filmlerine benziyor desem, yalan olmaz… Konusu itibariyle; suikastçı yetiştiren 1000 yıllık bir klanın öğrencilerinden biri, sevdiği kızı kaybetmesinden sonra, artık bu caniliğe “dur” demek için kendi klanına savaş açar ve onları teker teker bulmaya çalışır… Fakat bu sırada klanda boş durmamaktadır: klana ihanet eden bu öğrenciyi bulup öldürmek istemektedir. Bu sırada olaya karışan interpol yardımıyla iki düşman birbirlerini bulurlar ve sonrasında gelen bol aksiyonlu, dövüş sahneleri ve mutlu son…

Film çok kısa sürdü diyebilirim; çok fazla da sahne yok aslında fragmandaki sahneler dışında… Onun dışında konuyu öğreniyoruz film boyunca… Yani bence ha fragman, ha film… farketmez; zaman dışında… fakat sonuna kadar izletti sıkılmadan, onu da belirteyim.

Oyuncu kadrosu Asya sinema endüstrisinin en iyi genç oyuncularından oluşuyor, tabii Amerika kökenli oyuncularda var. Fakat film Amerika – Almanya ortak yapımı… Film değişik ülkelerde geçiyor fakat o ülkelere ait isimler dışında pek bir şey göremiyoruz, zaten film genellikle karanlık ortamlarda çekildi. Oyuncu kadrosunda korenin ünlü pop şarkıcısı ve dizi oyuncusu Rain var; aslına bakarsanız bu dövüş sahnelerini yapmakta zorlanmadı sanırım: çünkü kendisi aynı zamanda çok iyi dans eden biri; videolarını izleyin ne demek istediğimi anlarsınız. Hayran sayısı da hayli fazla… Yönetmen koltuğunda ise V for Vendetta filmininde yönetmeni olan James Mcteigue gibi biri var, zaten filmin bilgisayar efektleri güzel ama bazı sahneler hoşuma gitmedi – gereksizdi diyebilirim.

Örnek vermek gerekirse; ninjanın elini kesip sonra birden yaranın iyileşmesi.. mistik bir olay katmış olaya… final sahnesindeki ortadan kaybolma numarası… her şey normal – olası şekilde giderken böyle bir artisliğe gerek yoktu bence =) Ve kanlar: çok abartılmıştı ve aşırı kırmızıydı =) Boya hissini ha safhada veriyordu.

Bu arada filmde Türklerden de bahsedildi =) Bu klanların ilkini ziyaret edip klanlar hakkında yazı yazan bir Türk bilgininden bahsedildi. Bu da hoşuma gitti doğrusu…

İzlenmesi gereken bir film mi? bana göre hayır, çünkü benzerleri çok var ve bu filmin pek farkı yok… İzlenebilirliği ne kadar derseniz eğer, fragmandan aldığım sinezevki filmden de aynı oranda aldım. değişen bir şey olmadı. İzlenebilecek türden bir film ama izlemeseniz de bir şey kaybetmezsiniz; fragmanı izledikten sonra insan daha fazla şeyler bekliyor: aynı şeyleri değil…

Benim puanım 10 üzerinden 6 oldu; zaten sinemalar.com puanı da buna yakın.

İyi seyirler.

Nisan ayı sonlarında ülkemizde gösterime girecek olan bu film içinde bazı tezat düşünceleri barındırsa da temelde insanların nasıl “yoldan saptıklarını” ve kurtuluşun ne olduğunu ya da olabileceğini sorguluyor.

Filmin konusu; kafası attığında, insanlara olan inancı bittiğinde tüm insanlığı yok eden Tanrı yine dayanamayıp tüm insanlığı yok etmesi için meleklerini görevlendirir; fakat Mikail adlı dört büyük melekten biri bu emire uymaz ve insanlığa yardım etmek için dünyaya gelir. Bu sırada çölün ortasında ıssız bir yerdeki mola yerinde duran birbirlerini tanımayan insanlar neler olduğundan habersizdiler; ta ki melekler onları öldürmek için geldiklerinde bir şeylerin olduğunun farkına varana dek… İçlerinde ise insanlığın son umudu olan hamile bir kadın vardır: çünkü doğuracağı bebek insanlığa yol gösterecek kişi olacaktır. Çocuğu korumak için her şeyi yapar ve mutlu son.

Yukarıdaki film konusunu okurken bile, filmde yanlış konulara değinildiğinin farkına varacaksınız: eski mitoloji zamanındaki tanrılar gibi bir Tanrı var: insanlığa istediği vakit istediğini yapan bir Tanrı… Filmde bu Tanrı’nın ilk insanlığı cezalandırdığı tufandan bahsediliyor. Ve şu anki cezalandırmanın da kıyamet olmadığını biliyoruz… Peki o zaman bu durumda “iyileri” kurtaracak peygamber adayı kim? Yok. Bu ilk hata; fakat bu görevi “tanrının emrini yerine getirmeyen” bir melek eline almış: meleklerin komutanı… Bizim inandığımız inanca ters bir durum ama konumuz değil; fakat film konusunun kendi içinde tezat oluşturması eksi puan…

Bir de “melekler” kavramını tamamen alt üst eden bir yaklaşım vardı filmde; meleklerin hepsi kötü!. Ve meleklerin insan şekline girdikten sonra ki tavırları zombivari bir görüntü oluşturdu. Melekler kötü müdür? Sanırım filmde sadece melekler için “asker” yakıştırması yapılmış: tanrı ne derse, onu yaparlar…

Film bir yerde iyi ile kötünün savaşını anlatıyor diye düşündüm ama kötü kim, iyi kim? Her şeyin suçlusu olarak Tanrı’yı göstermek hata olurdu ki, böyle bir hataya da düşülüyor filmde…

Film ülkemize geç gelecek, hatta bir ara listelerde adı bile yoktu, ama az önce sinemalar.com sayfasında baktığımda 30 Nisan tarihinde gösterimde olacakmış ülkemizde; şu an Amerika’da Avatar’dan sonra en çok izlenen film durumunda Legion…

Oyuncu kadrosuna gelince, hızlı ve öfkeli filmlerinden tanıyacağımız başrol oyuncusu 2 kişi var filmde: Lucas Black ve Tyrese Gibson. Lucas inançlı birini oynuyor, doğacak çocuğu yetiştirecek kişi… Tyrese’nin ise ne olduğunu bilemiyoruz filmde, bi den çölün ortasında kendini kaybetmiş biri olarak ortaya çıkıyor, telefondaki konuşmasından mahkemelik olduğunu anlıyoruz ama öncesi ve sonrası yok. Ünlü oyuncu Dennis Quaid’da filmde başrol olarak görev aldı ve bence tam rolüne uygun kişi idi. bazen onu Harrison Ford ile karşılaştırıyorum; ikisi de muhteşem oyuncular… Ve tabi ki mikail rolündeki Paul Bettany. Gerçekten duruşuyla konuşmasıyla muhteşem bir rol çıkardı. Hakkını verdi diyebilirim rolünün… Benzeri filmlerde genellikle en iyi olarak gördüğümüz Gabriel adlı meleği ilk defa bu filmde kötü olarak gördük ki Gabriel filmini izleyenler bilir orada kötü melek Mikail idi (ki aslında bu filmde kötü yok, kötü olduğunu düşündüğümüz şahıslar var… Gabriel de verilen emiri düşünmeden yerine getiren kötü diye lanse ettiğimiz bir melek…) Filmde başrolde 3 tane bayan karakter var ama benim aklımda kalan sahne Willa Holland’ın müzik kutusundan şarkı seçerken ki bölümdü… Gerçekten güzel kız:).

Filmde insanlığın çöküşü ve bundan nasıl kurtulacağı sorgulansa da bazen aile ilişkilerine de değinilmesi konunun zenginleştirilmesi açısından iyi bir yöntem olmuş… Diyaloglar ve sözler kötü değildi, sıkmıyordu insanı. Fakat bizim açımızdan hiç bir yararı olmayan bir film diyebilirim.

Gabriel ve süper natural filmlerde görmüş olduğumuz “kötü melek” kavramının yeniden yer aldığı, fantastik bir film Legion. Bir bakıma aklıma “kötü orduyu” yenmesi için gönderilen ebabil kuşları geldi bu filmi izlerken… Fakat orada belirli bir kesim hedef alınırken burada tüm insanlık hedef alınmış ve iyi – kötü ayrımı yapılmamış… Filmde tufan örnek verilmesine karşın, orada alınan önlemler hiç alınmamış ve kıyamet olayı hesaba katılmamış… Meleklerin insan versiyonları zombi gibi gösterilmiş ki kanatlı halleri ile gelseler daha iyi olurdu:). Oyuncu kadrosu zengin, oyunculukların süper olduğu bir film.

10 üzerinden 7,5 puan verdiğim filmi izlemezseniz bir şey kaybetmessiniz; fakat fantastik film sevenler için birebir film… Constantine, Gabriel, Super Natural gibi film hayranlarının kaçırmaması gereken bir film… Ki bu tip konular her zaman gişede başarılı olmuştur.

İyi seyirler.

Filmin oyuncuları arasında Kurt Russell, Rosario Dawson, Vanessa Ferlito, Jordan Ladd, Rose McGovan ve Zoe Bell gibi isimler var.

Tarantino, hakkında yazıldığı hemen hemen her yazıda geçen meşhur video dükkanında çalıştığı sırada B filmlerine sempati duydu muhtemelen. B filmlerini; belirli bir konu bütünlüğü olmayan, genelde absürd bir içeriğe sahip, kamera kullanımının ve görüntü tekniğinin önemsiz olduğu filmler olarak betimlemek mümkün. Tarantino bu türe hayranlığını her fırsatta dile getirir ve genelde eleştirmenler de bunu takdirle karşılar. İlginç olduğunu düşündüğüm bu olayın tartışması da ayrı bir yazının konusu tabii.

Filmde, genç kızları, kullandığı arabasıyla öldürmeye çalışan Dublör Mike’ın (Kurt Russell) hikayesi işleniyor. İki bölümden oluşan filmde Dublör Mike, önce gözüne kestirdiği üç genç kızı öldürmek için uğraş veriyor. Filmin ikinci kısmında ise yine yakın arkadaş dört kızı hedef alıyor Dublör Mike. Bu kısım karmaşıklaştıkça, absürd bir sona doğru ilerlememiz de kaçınılmaz oluyor.

Film görüntü kalitesi olarak yıllar önce çekilmiş ve zamanla yıpranmış eski bir yapıtı anımsatıyor. Film boyunca genç kızların cinsellik ve tuhaf merakları üzerine yaptıkları konuşmalara bol bol şahit oluyoruz. Belli bir omurgadan yoksun olan filmde Tarantino da kendine bir rol ayırmış.

Tarantino’nun daha önceki hiçbir işiyle benzerlik kuramayacağınız bu çalışma, görülüyor ki Tarantino’nun tamamen kendi zevki için çektiği, seyircilerin tepkisini arka planda tuttuğu bir iş. Tarantino hayranları ve bu türü merak edenler dışında kimseyi enterese edeceğini sanmıyorum.

Akira Kurosawa’nın yönettiği filmde Toshiro Mifune, Takashi Shimura, Keiko Tsushima, Yukiko Shimazaki, Kamatari Fujiwara, Daisuke Kato, Isao Kimura ve Minoru Chiaki rol alıyorlar. Filmin yapım yılı 1954.

Film 16. yüzyılda geçiyor. İç savaş nedeniyle eşkiyalar köyleri basıp, köylerde buldukları tüm gıda maddesine el koymaktalar. Köylüler de her yıl emeklerinin helak olmasına bıkmış durumdadırlar ama hayatları söz konusu olduğu için çaresizdirler. Hikayenin geçtiği köyde, köylüler bir çare ararken, köyün yaşlı adamı, yani bir nevi bilgesi onlara Samuraylardan yardım istemelerini öğütler. Bunun üzerine birkaç köylü Samuraylarla görüşmek için köylerinden ayrılırlar. Neticede toplam 7 samuray toplanır ve karın tokluğuna kabul ettikleri bu işte tüm varlıklarını köylülerin refahı için harcamaya başlarlar…

Filmin yaklaşık üç buçuk saate varan oldukça uzun bir süresi var. Ama bu süre bile dikkatli izleyicinin sıkılmasına izin vermiyor. Ayrıca filmi izlerken o dönemin teknolojisini değerlendirip, savaş sahnelerini buna göre yorumlamanızda fayda olacağını düşünüyorum. Günümüzdeki kadar bol patlamalı ve çok inandırıcı görsel efektler yok belki ama günümüzdeki yapımlardan çok daha estetik olduğu kesin.

Kurosawa hikaye anlatımında gerçekten döktürmüş. Hikayeyi anlatırken fazla aceleci davranmıyor. Filmin karakterlerini izleyiciye sindirebileceği şekilde sunuyor. Ayrıca filmin geçtiği köyü öyle bir tasvir ediyor ki, izleyici de kendini o köyde hissedebiliyor. Köylülerin kaygısı, umudu, hüznü, kısacası duyguları izleyicilerin duygularına karışıyor. Yenilikçi filmler yaptığı bilinen Kurosawa, bir aşk hikayesi üzerinden bu kavrama da göz kırpıyor. Savaş sahneleri, yüksek heyecan dozuyla ve ince düşünülmüş stratejisiyle bir satranç mücadelesini anımsatıyor adeta.

Filmin mizahi yönünü de ihmal etmeyen Kurosawa, Samuraylar üzerinden iyi bir mizahı izleyiciye yansıtıyor. Elbette filmin tüm oyuncularının ışıltılı oyunculukları da filmi güzel yapan bir diğer etken oluyor.

Uzun lafın kısası, “Seven Samurai” sinema tarihine damga vurmuş bir filmi görmek istiyorsanız, başvurabileceğiniz sayılı filmlerden biri. Duygusal yoğunluğu, savaş sahnelerindeki benzersiz atmosferi ve birinci sınıf bir yönetmenlikle, Kurosawa’nın filmi üzerinden 50 yıldan fazla süre geçmesine rağmen halen merak uyandırıyor.

Beyazperde sitesinde konusunu okuduğunda “hımmmm, pek klişe!” diyerek önyargı üreten abla”nın, kız kardeşi, bünyesi, Japon filmleri gösterimindeki üstüste, uzun kuyruklara dayanamadığından, cumartesi, ablasının yerlere göklere koyamadığı aykırı vampir filmi Gir Kanıma ile Kaptan Feza‘yı görür. Fikrini soran “abla”ya “gör!” der, “görmezsen olmaz…”

Haftanın ilk günü yağmur altında Taksim’e yürüyen “abla”, koca caddede, sadece Atlas Sineması‘nın, üstelik en küçük salonunda 5-6 kişiyle izlediği güzel filmden, filmden kalan hüzünle, sinema adına kaygıyla çıkar.

2010 Türkiye yapımı Kaptan Feza: Yönetmen, -”abla”nın, ilk filmi 9′a bayılıp izlemeye aldığı, tüm filmlerini izlediği, Ara’da filmin kahramanlarından birinin diğerine “İstanbul’un ortasında Hummerlarla, biz ne yapıyoruz ağbi?” demesini bir aydınlanma işareti olarak değerlendirdiği, Gölgesizler’i izler izlemez koşup kitabını alıp okuduğu- üretken Ümit Ünal; oyuncular Hakan Karahan, Meral Okay, Dila Bölükbaş, Mine Tugay, Ahmet Mümtaz Taylan…

Yalnız geçen çocukluğu yüzünden, yoksulluk içinde ölen aktör babası ile hesabını kapatamamış, bilinen yollarla tetikçi olmuş, -maydanozların büyümesini izlemek için- emekli olma talebi üzerine bileti kesilen tetikçi Ömer, son işi sırasında, mesai arkadaşınca vurulur. Kendini korumak için ateş ettiği diğer tetikçi, gerçekçi diyalogların doğru bir örneğini vererek şaşkınlık içinde ölürken, Ömer, mahalle arasında bir pencereden içeri atlar. -Gökten düştüğü- oda, babasının oynadığı Evrenin Hakimi Kaptan Feza filmini döne döne izleyen küçük kızla babaannesine aittir.

-Muhteşem oyunuyla Meral Okay-, babaanne, başlangıçta sessiz kalma karşılığında küçük kızın okul masrafını denkleştirirse de, -oğluyla beraber, 19 Aralık 2000′de, hapishanelerde yapılan “Hayat Dönüş” operasyonu sırasında canlarından olan- gelininin arkadaşı hemşire, kapı önüne konuşlanmış gangster tayfasının yarattığı ablukadan, durumun ne denli riskli olduğunu görür. Yine de, pansuman yaptığı Ömer’i, akşama dek saklama kararına katılır, beraberce Kaptan Feza hikâyesini sürdürürler. “Morötesi kuvvetler”in elebaşısı Selami, olay yerini kolaçan ederken küçük kızdan duyduğu ipucu üzerine, Ömer’in “seni çok mutlu ederim, benimle gel” talebini, hemşirenin “sen gerçekten gökten düştün galiba!” diye yanıtladığı noktada, herşey, tam bir peri masalına dönüşecekken, -romantik “abla”nın bir kaç saniye boyunca bu tuhaf ailenin denize tepeden bakan bir evde, güneş altında çok mutlu olduklarını hayâl ettiği sırada-, olaylar olması gerektiği biçimde gelişir, sonlanır. Title akarken Candan Erçetin, şarkısını hüzünle söyler: “Kul kurar, kader gülermiş…”

“Abla”, kızkardeşinin pek beğendiği Hakan Karahan’ı bir tetikçi için fazla zarif bulsa da, -işinin erbabı olmayan bir yönetmen elinde başına neler geleceği belli-, doğru, diyalogları filmden daha doğru, düzgün iyi filmin, izlenmeyi, daha fazla ilgiyi hakettiği düşüncesindedir.

Sherlock Holmes, malumunuz daha önce defalarca kez sinemaya uyarlanmış bir zat. Dolayısıyla filmin yönetmeni Guy Ritchie burada biraz daha alışılmışın dışında bir Holmes portresi çizmiş. Ama bunu yaparken de Holmes’u seyirciye yabancılaştırmış değil. Yani filmdeki Holmes, dövüş sanatlarında usta bir isim. Bir davayla uğraşmadığı zaman içine kapanıyor. En yakın yardımcısı Dr. Watson’la aralarında elektrikli bir ilişki var. Bu özelliklerin baskın olmasıyla gerçek Holmes’un ne kadar iyi yansıtıldığı tartışılabilir. Ama tüm bunların yanında dedektiflikteki maharetini konuşturuyor Holmes. Zaten Holmes’un tamamı ile daha öncekilere benzer bir karakter olarak çizilmesi, zannediyorum filme bir yeniden çevrim havasını kazandırırdı ki, bu da izleyicileri mutsuz edebilirdi.

Filmde Robert Downey Jr.’ı Sherlock Holmes rolünde izliyoruz. Holmes’un sadık yardımcısı Watson rolünde Jude Law var. Rachel McAdams, Mark Strong, Eddie Marsan, Robert Maillet, Geraldina James, Kelly Reilly ve William Houston da diğer oyuncular. Son dönemde yıldızı iyice parlayan Robert Downey Jr.’ın bu filmde de başarılı bir iş çıkardığını ekleyelim.

Filmde Sherlock Holmes, birçok kişinin katili Lord Blackwood’u (Mark Strong) yakalamakla işe başlıyor. Blackwood, idam olmadan birkaç gün önce Holmes’u görmek istiyor ve onu bazı konularda uyarıyor. İdam edildikten sonra da gizemli bir şekilde mezarından kayboluyor Blackwood. Bunun üzerine Sherlock Holmes, bu doğaüstü görünen davayı kökünden çözmeye karar veriyor…

Guy Ritchie,hem eğlenceli hem kasvetli bir film ortaya çıkarmayı başarıyor.Yani bir yandan kendine has üslubundan taviz vermezken,bir yandan da İngiltere’nin doğasından gelen kasveti olduğu gibi yansıtmayı beceriyor.Film bir yanıyla eğlenceli,bir yanıyla karanlık oluyor böylece.Ucu açık finali de bir serinin habercisi olarak yorumlanabilir.

Guy Ritchie, uzun süre Madonna ile evliliğiyle gündemde kalmıştı. O yıllarda dişe dokunur bir film yapamamıştı ne yazık ki. En son “RocknRolla” ile eski tarzına geri dönmüştü. Bir uyarlama, şu an için kariyerinde verebileceği en iyi karar gözüküyordu ve öyle de yaptı. İstediklerini tam olarak kullanabileceği bir alan olmasa da, kendini toparlaması için iyi bir fırsattı, bir uyarlama çekmek. Bu fırsatı da iyi değerlendirmişe benziyor.

Film iyi aksiyon sahneleri de barındırıyor. Filmin içindeki küçük sürprizler filme ayrı bir hava katıyor. Her şeyin çözüldüğü finali de, filmin her şeyden önce bir dedektiflik hikayesi olduğunu hatırlatıyor.

“Sherlock Holmes”, gişeye oynadığı biraz belli olsa da, iyi bir film arayanları ve Guy Ritchie’yi formda görmek isteyenleri de memnun edecek bir yapım.