(4 oy, ortalama: 9,00)

 Loading ...

Basit ama orijinal bir fikirle yola çıkan “Pleasantville-YaÅŸamın Renkleri”, geliÅŸim ve beraberinde gelen deÄŸiÅŸim ile ilgili etkileyici bir film.

“Pleasantville”de, yeni neslin yalnızca “Spider Man-Örümcek Adam” serisinde oynadığını sandığı isim Tobey Maguire baÅŸrolde. Joan Allen, William H. Macy, Jeff Daniels, J. T. Walsh ve Reese Witherspoon diÄŸer baÅŸlıca rollerde karşımıza çıkıyorlar. Filmde, 90′larda yaÅŸayan uyumsuz iki kardeÅŸin, bir mucize sonucu 50′lerde çekilen siyah-beyaz bir TV dizisine girmeleri konu alınıyor.

Tobey Maguire’ın canlandırdığı David, aile sevgisinden nasibini almamış ve bunun özlemini de her zaman içinde taşımakta. Annesi ve babası ayrı ve ikisinin de David ile ilgilenmeye pek niyetleri yok. David de bu boÅŸluÄŸu, TV’de yayınlanan bölümlerini tekrar tekrar izlediÄŸi aile dizisi Pleasantville ile kapatmaya çabalıyor. Bu dizinin sıkı bir fanatiÄŸi ve neredeyse tüm bölümlerini ezbere biliyor. David’in kardeÅŸi Jennifer (Reese Witherspoon) ise var olmayan çekirdek ailesinin eksikliÄŸini umursamıyor. Tek umursadığı okulun yakışıklıları ile birlikte olmak. Bu iki kardeÅŸ, TV kumandası için kavga ederken bir mucizeyle kendilerini Pleasantville dizisinin içinde buluyorlar. Elbette önceleri bu durumu garipsiyorlar. Ayrıca bu dizinin, yani yeni hayatlarının mantıksızlıklarıyla tanışmaları da geç olmuyor. ÖrneÄŸin; bu dizide hiç yangın çıkmıyor. Gençlerin veya yetiÅŸkinlerin cinsellikten haberleri yok. Hiç boÅŸanma yok, hiçbir kadın çalışmıyor. Hiçbir yasak aÅŸk yaÅŸanmıyor vs. Bunları fark eden Jennifer, yeni adıyla Mary, Pleasantville’deki düzeni deÄŸiÅŸtirmeye karar veriyor ve iÅŸe Pleasantville’in aşıklar tepesi adlı yerinde yeni erkek arkadaşına cinselliÄŸi öğretmekle baÅŸlıyor. David, baÅŸlangıçta bu deÄŸiÅŸimin taraftarı olmasa da, bir zaman sonra deÄŸiÅŸimin önüne geçemeyeceÄŸini anlıyor. Ä°ÅŸin tuhaf yanı, Pleasantville’de birÅŸeyler deÄŸiÅŸtikçe bazı nesneler ve insanlar siyah beyaz renklerden kurtulup, normal renklere kavuÅŸuyorlar. Tabii ki bu deÄŸiÅŸimden hoÅŸlananlar kadar, deÄŸiÅŸim karşıtları da oluyor. Ve yalnızca belli baÅŸlı birkaç sokaktan ibaret olan bu bölge geliÅŸtikçe renklenirken, bazı gelenekçiler de bu deÄŸiÅŸimi önlemek için kolları sıvıyorlar…

Konusundan da anlaşılacağı üzere yenilikçi-gelenekçi çatışmasının üzerine giden yönetmen ve aynı zamanda filmin senaryo yazarı Gary Ross, açıkça yeniliÄŸin tarafında saf tutuyor. Çünkü filme göre, her ÅŸeyin aynı kalmasını isteyen insanların da mutlaka farkında olmadıkları “yeni” tarafları var. Ayrıca yönetmen Pleasantville’in bir kısmının gri, bir kısmının rengarenk olduÄŸu kısımları çok iyi kullanıyor ve bu sayede müthiÅŸ bir görsellik yakalıyor.

Gary Ross içten içe TV’deki gerçekliÄŸi de sorguluyor. Ama asıl derdinin bu olmadığı açık. Asıl derdi “eskide kalmanın hayata bir takım noksanlıklar ekleyeceÄŸi” gerçeÄŸi. Yani “aynı ÅŸeyde” kalmak, mutlu aileler, eÅŸlerini ihmal etmeyen kadınlar, cinselliÄŸi kullanmayan gençler pek mümkün deÄŸil; çünkü tüm bunların tersi, eÅŸyanın tabiatına aykırı. Aslında var olan, kimileri için olumlu, kimileri için olumsuz olan bu ÅŸeylerin de bulunması gerekli.

1998 yapımı “Pleasantville”, orijinal fikriyatı, baÅŸarılı oyunculukları ve akılda kalıcı görselliÄŸi ile ilgiye deÄŸer bir film.