(1 oy, ortalama: 10,00)

 Loading ...

“Abla” Japon Sineması’ından üç film görür: Nasıl Kendim Oldum, Dün HiroÅŸima’da, Bugün HiroÅŸima’da ve Zirve -Nirengi Taşı Kayıtları-

Evinden çıkıp yürüyerek 45 dakikada Maçka G-Mall’a ulaÅŸan “abla”, bilet dağıtımı için giÅŸenin açılmasına yarım, filmin baÅŸlangıcına bir saat kala kuyruktaki yerini alır. Sinemaseverlerin beraberce bekledikleri -ortalama- her yarım saat, yapacak baÅŸka ÅŸey olmadığından, sevecen ahbaplıklar kurulmasına, bir çeÅŸit kuyruk kardeÅŸliÄŸine neden olur. Bu arada “abla”, bir kuyrukta, arkasındaki Ankara Dil Tarih’te okuyan Japonca öğrencisi kızdan, Türkçe ile Japonca’nın aynı, Ural-Altay dil ailesine baÄŸlı olduklarını, ortak pekçok yanları bulunduÄŸunu, bir baÅŸka kuyrukta da önünde sohbet eden bir grup çevirmen kızdan da Ä°ngilizce’den çevirdikleri Güney Kore dizileri hakkında birÅŸeyler öğrenir. Yukarıdan, giriÅŸteki, G-Mall elemanı görünen kara kediyi, oyunlarını, izlemek de “abla” için, bir baÅŸka eÄŸlence biçimidir.

2007 yapımı Nasıl Kendim Oldum: Yönetmen Cun İçikava, oyuncular Riko Narumi, Atsuko Maeda, Mariko Ä°ÅŸihara… Öğrencilik yılları boyunca, “elinden geleni” yaptığı halde okul problemi yaÅŸayan, anne babasının daha sonra boÅŸanmayla sonuçlanan kavgalarının nedeni olduÄŸunu düşünen genç kız, annesiyle yaÅŸamaya baÅŸladığında, mezuniyetten sonra ayrı düştükleri, -dışlanmış- bir baÅŸka kıza, kendisiyle ilgili hayallerini, öykü parçaları ÅŸeklinde, e-maille gönderir. ArkadaÅŸsız kız, böylece kendine yeni bir kimlik oluÅŸturur ve -bir sevgili de edinerek- sevilen biri haline gelir. Beri yanda, yolladığı hikâye parçacıkları ile yazın öğretmeninin dikkatini çeken kız, öyküyü nasıl baÄŸlayacağını bilemeyip bunaldığı sırada, diÄŸerinden gelen teÅŸekkür telefonu üzerine -ikiye bölünen perdede, yanyana göründükleri- aÄŸlayarak yaptığı uzun konuÅŸmayla kendisiyle yüzleÅŸir, bir tür arınma yaÅŸar.

Dürüstçe kendisiyle yüzleÅŸip, kendini olduÄŸu ÅŸekliyle kabul ederek sevmenin, ne denli sabır, cesaret gerektiren zor bir iÅŸ olduÄŸunu, bunu baÅŸarmaya çalışan “abla”, bizzat kendi deneyimleriyle bildiÄŸi için, filmin ağır temposunu kusur deÄŸil bir gereklilik olarak deÄŸerlendirir.

2007 yapımı Dün HiroÅŸima’da Bugün HiroÅŸima’da: Yönetmen KiyoÅŸi Sasabe, oyuncular Lena Tanaka, Kumiko Aso, HisaÅŸi YoÅŸizava… Atom bombasından 13 yıl sonra HiroÅŸima’da, nasılsa saÄŸ kalan annesiyle, ve kimseyle, olanları hiç konuÅŸmaksızın yaÅŸayıp giderken, “o gün” enkazdan çıkarıp sırtında taşıyarak yardım aradığı küçük kız kardeÅŸi, yanıklarının etkisiyle ölürken, uzun yaÅŸamasını dilediÄŸi, hayatta olmaktan suçluluk duyan ablanın yaÅŸamı, 26 yaşında atom bombası sendromu nedeniyle sona erer. SavaÅŸ yüzünden bir baÅŸka kentte teyzesiyle büyüyen oÄŸlan, annesinin yanına döner; anne bomba kurbanı olduÄŸu gerekçesiyle, öksüz yetim komÅŸu kızı gelinliÄŸe kabul etmek istemez. Yıllar içinde gelin ve kayınvalide, yaÅŸamlarının Tokyo’daki kısmında ardarda ölürler. Lanet, sevdiÄŸi kızın ailesinin, erkek torunu, uzaklaÅŸtırmaya çalışmasıyla sürer…

HiroÅŸima ve Nagazaki üzerine atılan bombaların yarattığı, Dünyanın insan eliyle yaratılan, en az Nazi kampları kadar büyük insanlık trajedisi, “abla”nın kafasını her zaman kurcalayagelen, çok acı veren “neden?, niçin?”lerdendir. Ne zaman, zamanların sonu, Dünyaya öğrenmek üzere geldiÄŸi gerçeÄŸi, kiÅŸisel kontratlar, resmin bütününden fazlasını görerek/görmeye çalışarak bir sonraki boyuta beraberce geçebilmeyi mümkün kılabilecek titreÅŸim yükseltme… kavramlarıyla karşılaşır, o zaman “neden?, niçin?”ler, giderek daha az acı verir hale gelir.

2009 yapımı Zirve -Nirengi Taşı Kayıtları-: Yönetmen, Görüntü Yönetmeni Daisaku Kimura, oyuncular Tadanobu Asano, Teruyiki Kagava, Ryuhei Matsuda… 1907′de, haritada boÅŸ kalan son yeri haritalamak üzere, ordu tarafından görevlendirilen bir grup -ayaklarında hasırdan örme sandaletlerle-, amatör bir daÄŸcı grup -ayaklarında daÄŸcılık botları- ile yarışarak, olumsuz doÄŸası yüzünden iÄŸneli daÄŸ diye anılan Tsurugidake‘ye tırmanmaya çalışırlar.

MuhteÅŸem doÄŸa görüntüleri eÅŸliÄŸinde, baÄŸlılık, bir diÄŸerine saygı ve sevgiyle aylar boyu emek verilerek dikilen 27 iÅŸaret kulesi tamamlanır ama, zirvede, onlara “…karların içinden çıkacak, karların içinden ineceksiniz…” diyerek yol gösteren ÅŸamandan, (buldukları sembole bakılırsa) bin yıl önce, -”abla” bir önceki manyetik altüst oluÅŸ öncesi burada iklimin çok daha yumuÅŸak olabileceÄŸini düşünür-, ayakbasıldığı gerekçesiyle, ordu baÅŸarılarını görmezden gelir. Bu noktada, yolunu bulmaya çalışan ruhlar kadar, deneyimler için olmazsa olmaz beden ile yaÅŸadığımız Dünyada, “harita”nın anlamının farkında olarak kendilerinden sonra zirveye varan amatör daÄŸcılar, berikilerin hakkını teslim eder, haritalamayı bitirmek üzere olan grubu saygıyla selamlar.