Üçüncü filmin sonunda Harry, kendisi için büyük bir tehlikeyi savuÅŸturup, gerilimli bir yılın ardından rahat bir nefes almayı baÅŸarmıştı hatırlarsanız. Okula geldiÄŸi günden beri boyundan büyük iÅŸlere kalkışıp kelle koltukta yaÅŸamak zorunda kalan Harry, bu yıl da benzer bir akıbetin esiri oluyor. Öncelikle ilk defa, Harry, filmin başında zalim akrabalarıyla uÄŸraÅŸmak zorunda kalmıyor. Quidditch Dünya Kupası ile açılan hikaye, Quidditch’in futboldan esinlenilerek yapılmış bi oyun olduÄŸunu ayyuka iyice çıkarıyor. Daha çok bir sirki andıran bu açılış sahnesinde, yine önemli bir tehlike atlatan Harry, bu sefer kendisi istemediÄŸi halde, kendini bir yarışın içinde buluyor. Oldukça tehlikeli olan ve 17 yaşından küçük büyücülerin katılmasının mümkün olmadığı bu üç büyücü turnuvasına, Harry anlam veremediÄŸi bir ÅŸekilde kendi de dahil oluyor. Bu kerametin sırrı çözülmek üzere bir kenarda dururken, Harry çevresiyle de oldukça karmaşık iliÅŸkiler içine giriyor.Turnuvaya katılış ÅŸekli sebebiyle,herkes Harry’nin yalan söylediÄŸi konusunda hem fikir oluyor.Hatta bu yüzden sadık dostu Ron ile arası da bir süre açılıyor.Bu sorumluluÄŸun ve riskin getirdiÄŸi yükü taşımakta zorlanan Harry, bir yandan da Lord Voldemort’un baÅŸrolünü süslediÄŸi kabuslarla baÅŸa çıkmaya çabalıyor. Harry, bir yandan turnuvada bir baÅŸarı elde etmek isterken, beri yandan da yine okulda baÅŸ gösteren “olaÄŸan şüpheliler” tehlikesiyle uÄŸraşıyor.

İlk üç filmden farklı olarak, hikayenin genelinde, bunun finale giden bir basamak olduğu hissine kapılıyoruz. Öykünün omurgasını oluşturan turnuvadan da bu kolaylıkla anlaşılabiliyor. Bunun yanında kimi zaman filmin konu bütünlüğünden saptığı da olmuyor değil. Düz bir yolda ilerlemeyen yapım, senaryosunun getirdiği esneklikten de pek yararlanamıyor.

Artık iyice çocukluktan çıkıp, ergenlik çağını yaşamaya başlayan Harry ve arkadaşlarında, yaşlarının getirdiği bazı duygular da dikkat çekmeye başlıyor. İlk üç filmde hissettirilen Ron ve Hermione arasındaki ilişki karmaşık bir hal alırken, Harry de ilk defa, karşı cinsten birine farklı duygular beslemeye başlıyor.

Önemli bir eksiklik de “Harry Potter ve AteÅŸ Kadehi”nin zorlama bir mizah anlayışına sahip olması. Mizahi dozu düşük olan filmde, güldürü unsurları da pek saÄŸlam deÄŸil.

Tüm bu olumsuzluklara rağmen filmi, serinin içinde özel kılan bazı olaylar da var. Bunlardan en önemlisi, nihayet Lord Voldemort ile tanışıyor olmamız. Serinin başından beri insanların, yani büyücülerin adını bile söylemekten sakındığı Voldemort, aksiyonlu bir finalde kendini gösterip, serinin geri kalanı için de tehlike işaretlerini gönderiyor. Ayrıca yine finalde, izleyiciler ölüm kavramıyla karşılaşıyor. İlk filmden beri karşımıza gelen sürprizler, bu saatten sonra izleyiciyi de pek şaşırtmayacaktır.

Son olarak, yine pek bir deÄŸiÅŸikliÄŸe uÄŸramayan oyuncu kadrosunu verelim. Daniel Radcliffe, Rupert Grint, Emma Watson, Alan Rickman, Timothy Spall, Bonnie Wright ve Stanislav Ivaneski’nin oluÅŸturduÄŸu kadroda en göze çarpan yenilik, ÅŸu sıralar genç kızların tapınılası bir varlık haline getirdiÄŸi Robert Pattinson. Kendisi, burada fazla ilgi çekmeyecektir çünkü kızlar ile pek haşır neÅŸir deÄŸil, üstelik ten rengi de oldukça insani! Filmin yönetmeni ise, seride ilk kez yönetmen koltuÄŸuna oturan Mike Newell.