Sinemablog » Isabel Coixet

Paris, je t’aime | Paris, Seni Seviyorum

okuyucu — Wed, 31 Mar 2010 21:00:39 +0000

Tüm dünyada “aşıklar şehri” olarak kabul gören Paris’te her biri Paris’in ayrı bir bölgesinde çekilmiş kısa filmlerden kurulu “Paris, je t’aime-Paris, Seni Seviyorum” farklı yönetmenlerin insan ilişkilerine bakışını değerlendirmek açısından enteresan bir çalışma.

Kısa filmlerin her biri yaklaşık 10 dakika sürmekte. Filmin yirmi kadar yönetmeni var: Alfonso Cuaron, Joel ve Ethan Coen, Frederic Auburtin ve Gerard Depardieu, Alexander Payne, Gus Van Sant, Tom Tykwer, Wes Craven, Gurinder Chadha, Olivier Assayas, Sylvain Chomet, Isabel Coixet, Richard LaGravanese, Christoper Doyle, Bruno Podalydes, Oliver Schmitz, Walter Salles, Vincenzo Natali ve Daniela Thomas ve Nobuhiro Suwa. Haliyle oyuncu kadrosu da geniş. Bir ksımını yazalım: Elijah Eood, Steve Buscemi, Willem Dafoe, Rufus Sewell, Gena Rowlands, Emily Mortimer, Maggie Gyllenhaal, Li Xin, Nick Nolte, Natalie Portman, Miranda Richardson, Bob Hoskins ve Juliet Binoche.

Film sadece Paris’te geçen aşk hikayelerine değinmiyor.Paris’teki yalnızlık da filmde işleniyor mesela.Çalışmak zorunda olan bir anne,oğlunu yitirmiş bir anne veya Paris’te yalnız başına turistik seyahatte olan bir kadını da filmde görmek mümkün.Tabii erkek hikayeleri de yok değil.Bu çerçeveden bakarsak film Paris aşkını anlatsa da,Paris’te yaşanan trajedilere de tümüyle sırt çevirmemiş.

Yapımın başka önemli bir avantajı da birçok yönetmeni aynı yapımın içinde görme şansını yakalamamız oluyor. Örneğin; Coen Kardeşler bu tür bir yapımda bile kara film esintileri kullanmaktan çekinmiyorlar. Tarz olarak birbirlerine yakın görünen isimleri de kıyaslayabiliriz. Mesela Gus Van Sant ve Alfonso Cuaron, görünürde çok farklı anlatım dillerine sahip değiller. Fakat Cuaron öyle veya böyle, kamerasını oyuncularından bir an olsun ayırmayarak seyirciyi filme bağlıyor. Gerçi Cuaron’un kamera kullanımı beni oldum olası etkilemiştir. Belki “Great Expectations-Büyük Umutlar”ı bu dediğimin dışında tutmak mümkün. Ama burada da hemen kendini gösteriyor ünlü yönetmen.

Paris aşkını yanlış yorumlayıp maddi hataya düşen isimler de yok değil. Wes Craven, iki aşığı birleştireceğim derken, ömrü boyunca evliliği yerden yere vuran pek çok açıklaması olan Oscar Wilde’ın mezarının önünde bir kavuşma hikayesi anlatıvermiş. Bunun yanında filmlerini fazla masalsı bulabileceğiniz bazı isimler de mevcut.

Verilen emeğe ve sunduğu fırsatlara bakıldığında “Paris, Seni Seviyorum” ilgiyi fazlasıyla hak eden bir yapım.

My Life Without Me | Bensiz Hayatım

senbilirsinabla — Thu, 28 Jan 2010 14:18:15 +0000

“Abla” paralı kanalda Bensiz Hayatım’ı görür, çok beğenir.

2010′un ilk kar akşamlarından birinde paralı kanalda, “abla”nın, İstanbul’da yaşadığı dönemde vizyona girdiğinde, nasıl kaçırdığına akıl sır erdiremediği güzel bir film: 2003 İspanya, Kanada yapımı Bensiz Hayatım: Nanci Kincaid‘in kitabından senaryolaştırıp yöneten İsabel Coixet, oyuncular Sarah Polley, Scott Speedman, Mark Ruffalo, Deborah Harry, Maria de Medeiros…

İlkini, ilk ilişkisinden 17, ikincisini 19 yaşında doğurduğu iki küçük kızı ve sevdiği eşi için iki ayrı işte çalışarak, annesinin arka bahçesindeki karavanda sıkış tepiş ama şikâyet etmeden yaşayıp giderken, kanserden iki ay ömrü kaldığını öğrenen 23 yaşındaki Ann, sınırlı zamanını hastane odalarında yitirmek istemediğinden, ağrı kesiciler -ve bir avuç şeker- dışında tıbbî önerileri reddeder.

İlk işi, “ölmeden önce yapılacaklar listesi”dir: Ölmekte olduğunu sakladığı annesi, kocası ve sevgilisine veda konuşması kaydettiği birer, 18 yaşlarına kadar kızlarının her doğum günü için bir çok kutlama kasedi doldurur. Gider takma tırnak taktırır, diskoya takılır. Bir niyeti, birini kendisine âşık etmek ve bir diğer niyetiyse başka bir erkekle sevişmektir. O arada, kızlarının benimseyeceği bir yeni anne bulmak için de planlar yapar, karşılaşmalar düzenler.

Beceriksiz bir yönetmenin harcayacağı konu, “abla”nın her ikisini de izlediği Paris Seni Seviyorum‘un bir kaç yönetmeninden biri, Aşkın Peşinde (Elegy)’nin yönetmeni- İsabel Coixet‘nin iyi yönetimi ve oyunculukla, hüzünlü ama ışıltılı bir güzel filme dönüşür.

“Abla”, sevgili Mark Ruffalo’nun, arabasının direksiyonunda, kocasının -ve ölümün- gelip aldığı, ağrılarla kıvranan sevgilisinin gidişini, yaşlarla dolu kocaman kara hüzünlü gözlerle izlediği sahneyi çok dokunaklı bulur, uzun zaman hafızasında kalacağından emindir.

The Secret Life of Words | Kelimelerin Gizli Dünyası

yamahe — Sat, 31 May 2008 23:08:36 +0000

“Saraybosnalı kadınların sözcükleri, sessizlikleri ve sırları olmasaydı, bu hikâye asla anlatılamazdı.” Isabel Coixet

Katalan yönetmen Isabel Coixet, Sarrah Polley ile birlikte My Life Without Me’den sonra yine etkisini uzun süre hissettirecek bir filme imza atıyor. Isabel Coixet; Sofia Coppola ve Kim Ki-duk ile birlikte sessizliğin gücünü kullanma yetisine sahip favori yönetmenlerimden biri.

Isabel Coixet, Kelimelerin Gizli Dünyası’nda savaşın acımasızlığını görüntülere ihtiyaç hissettirmeksizin, sadece kelimelerle gözümüzün önüne seriyor. Aslında acımasız olan savaş değil insan, hatta belki savaş esaret altında yaşamamak için bir şans.

The Secret Life Of Words, Balkan Savaşı’nda tüm hayatı değişmiş, kısmen işitme engelli Hanna’nın şahsında, savaşta hayatı değişmiş tüm insanların içlerinde gizledikleri kelimelerin bir kısmını ekrana taşıyor. Hanna, hayatta kalmanın utancıyla robot misali yaşamaya başlamış bir kadın. Kendini garip, kırılgan ve bomboş hisseden…

Hanna’nın kelimeleri, sessizliğin içinde dolaşıp duruyor film boyunca, ama bir an geliyor kelimeler dışarı dökülmeye başlıyor ve buna başladıklarında hiçbir şey onları durduramıyor. İşte o an gelip de Hanna kelimelerini dökmeye başladığında O’na kulak vermelisiniz. Çünkü bunlar bir filmin replikleri değil, Coixet’in de söylediği gibi bir savaşta tüm hayatı değişmiş kadınların sessizliğin içinde uzun bir süre dolaşıp durmuş o kaybolmuş kelimeleri.

My Life Without Me | Bensiz Hayatım

yamahe — Wed, 06 Dec 2006 05:33:24 +0000

My Life Without Me (Bensiz Hayatım), etkisini uzunca bir süre hissettiren filmlerden…

İzleyiciyi etkisi altına alıp, anı yaşatan film, hüznü ve mutluluğu aynı karede sunuyor.

Karakterlerin naif ve rakik tavırları filmin etkisini artıran bir diğer unsur.

Sarah Polley‘in muhteşem oyunculuğu bizi, Ann isimli karakterin gözlerinden bakmaya, ifadeleriyle düşünmeye sürüklüyor.

My Life Without Me (Bensiz Hayatım), ölümüne yaklaşan genç bir kadının, eline kalemi kağıdı alıp, belki biraz bencilce, ama fazlasıyla diğerkâm tutkularını kelimelere dökmesinin etrafında şekilleniyor.

Bir filme bir isim ancak bu kadar yakışabilirdi, diyerek noktaladığım bu filmi es geçmek sinema kültürü adına bir kayıp olur.