Sonuç olarak sevinsek de kızsak da, Almanya’da böyle bir tür yaratılmış durumda. “Chiko” da nispeten bu türün ürünü sayılabilir. Fakat “Chiko”da, Türklerin bölgeye uyum sorunu gibi bir kavram ele alınmıyor, daha çok bir mafya hesaplaşmasıyla kaynaşan bir arkadaşlık ilişkisi söz konusu.

Filmin asıl kahramanı Chiko’nun gerçek adı İsa. Soyadından ötürü böyle bir lakap kazanmış. Chiko, uyuşturucu işinden para kazanmak isteyince, yakın iki arkadaşıyla birlikte, bölgenin liderinin gözüne girmeye çalışıyor. Fakat işler ters gidince, arkadaşının intikamını almak da Chiko’ya düşüyor. Chiko intikam almakta gecikince, üstelik üstüne, intikam alacağı kişiden iyi bir iş teklifi de alınca, arkadaşlarını bir kenara bırakıp hayallerini süsleyen hayata doğru yelken açıyor…

Şunu söylemekte fayda var, “Chiko” Fatih Akın’ın filmi “Kısa ve Acısız”a ve “Yaralı Yüz”e oldukça benziyor. Chiko, arakadaşlarına çok bağlı biriyken, birden önüne çıkan bir fırsat sayesinde, alanında yükselmeye başlıyor. Bu yükselmenin de bir bedeli oluyor tabii. Chiko, yeni yaşamına alıştıkça, işlerin kontrolü de yavaş yavaş elinden çıkıyor. Son olarak büyük bir ikilemin ortasında kalan Chiko, hangi tercihi yaparsa yapsın zarar göreceği bir durumun içinde buluyor kendini.

Filmin oyuncu kadrosunda Denis Moschitto, Moritz Bleibtreu, Fahri Ogün Yardım, Volkan Özcan, Reyhan Şahin ve Philipp Baltus yer alıyorlar. Chiko rolünde Denis Moschitto, başlangıçta gereksiz bir öfke yansıtsa da sonradan durumu toparlıyor. Filmin yönetmeni ise Özgür Yıldırım.

Son olarak filmin 2008 Berlin Film Festivali’nde gösterildiğini de ekleyelim.

Filmin oyuncu kadrosunda Juliette Binoche, Daniel Auteuil, Annie Giardot, Bernard Le Coq ve Walid Afkir gibi isimler yer alıyor.

Michael Haneke, anlatmak istediğini filmin ilk anlarından itibaren doğru bir şekilde perdeye yansıtıyor. Filmin irdelediği ailede, tam bir karanlık söz konusu. Henüz yemek yedikleri ilk sahnede, aile içindeki iletişimsizliği ve hoşgörüsüzlüğü öyle iyi yansıtıyor ki Haneke, izleyicinin bu bunaltıcı ortamdan çıkmak istemesi kaçınılmaz oluyor. İzleyiciyi filme bağlayan bir diğer önemli unsur da filmin konusu oluyor. Kendi halinde yaşayan, çeşitli aile içi sorunları gün yüzüne çıkarmaktan sakınan bir aileye gelen bir video kaset, ailenin günlük yaşamını sekteye uğratıyor. Kasette, ailenin oturduğu evin dışarıdan kayda alındığı görülüyor. Bu kasetleri bir süre sonra, yeni kasetlerin yanında gelen çeşitli resimler izliyor…

Kasetlerin ortaya çıkışından itibaren, Haneke’nin ele aldığı ailenin pamuk ipliğine bağlı değerleri de ortaya saçılıyor. Hayatlarında hiçbir farklılık olmadığı için mutluymuş gibi davranan eşler, bu önemsiz gibi görünen olayla yüz yüze kalınca, aralarındaki görüş farklılığı da ayyuka çıkıyor. Olaylara yaklaşım biçimlerindeki uyumsuzluktan dolayı, karşılarına çıkan ilk hafif rüzgarda, ailenin sağlam(!) yapısı da çatırdamaya başlıyor.

Bunun yanında, filmin farklı bir polisiye olduğunu söylemek bile mümkün. Haneke, orijinal hikayesinin yardımıyla, seyirciyi filme dikkat kesilmek zorunda bırakıyor ve iyi de yapıyor. Kasetlerin kaynağını araştıran aile, önlerine çıkan ilk şüpheliye suçlu yaftasını yapıştırıp, bir an önce eski korunaklı hayatlarına geri dönmenin planlarını yapıyorlar. Tabii bu suçlamanın karşı tarafı nasıl bir ruh haline soktuklarından haberdar değiller. Bu ruh halini de seyirciyi şoke edecek bir sahnede veriyor Haneke. Ayrıca, çocuklarından kısa bir süre haber alamadıklarında, dehşete düşen aile üyeleri, televizyonda kanlar içinde hastaneye yetiştirilmeye çalışan çocuklarla pek ilgilenmiyorlar. Sinemasal anlamda filmin tavan yaptığı bu sahne, tüm sinemaseverlerin aklında özel bir yerde konuşlanacaktır sanırım.

Filmin geçtiği ülke Fransa’nın, kanlı siyasi tarihine de değinen Haneke, sırf bu hareketiyle bile övgüyü hak ediyor. Bunun yanında yönetmenin başvurduğu plan sekanslar da gerçekten usta işi. Ünlü yönetmen, ”4 Ay 3 Hafta 2 Gün”dekine benzer bir fetişizme kaçmayıp, kamerasını tam gerektiği yerlerde oyunculara sabitleyip, filmden izleyiciye geçen duyguyu da pekiştiriyor.

Haneke, sinema anlayışı gereği filmin sonuna pek değer vermeyen ve yorumu daha çok izleyiciye bırakan bir isim. Burada da aynısı oluyor fakat izleyicinin bu etkileyici filmden sonra bu durumu mazur göreceği kesin. Bugüne kadar üç filmini gördüğüm yönetmen (diğerleri “Kurdun Günü” ve “Ölümcül Oyunlar”) için belirtebilirim ki, “Cache-Saklı” yönetmenin filmografisinde çok özel ve değerli bir yerde duruyor.

Kars’ta çekilen “Kosmos”ta Sermet Yeşil, Türkü Turan ve Sabahat Doğanyılmaz gibi isimler rol almıştı.

Jude Law’ın kadroya dahil olduğu da gelen haberler arasında. Filmde Sacha Baron Cohen, Ray Winstone ve Ben Kingsley gibi ünlü isimler de rol alacak.

Filmde Josh Hartnett, Shannyn Sossamon, Paulo Costanzo, Adam Trese, Emmanuelle Vaugier, Lorin Heath ve Glenn Fitzgerald rol alıyorlar. Filmin yönetmeni Michael Lehmann.

Hemen söyleyelim film bildik romantik-komedi formülünü takip etmiyor. Aksine daha çok cinselliği ön planda tutarak bir seks komedisi olmaya çabalıyor ve yapıyor da. Hikayede, karşı cinse bir hayli düşkün birinin, yani Matt’in (Josh Hartnett) 40 gün boyunca cinsel perhiz yemini konu alınıyor. Bunu yapmasının sebebi onu terk eden sevgilisini bir türlü unutamamış olması. Öyle ki bu konuyla ilgili kabuslar bile görmeye başlamış. Tabii bu arada onu unutmak için her gün başka bir kızla gönül eğlendirme derdine düşüyor. Hıristiyanların büyük perhiz gününü fırsat bilen kahramanımız, 40 günlük bir cinsel perhiz yemini ediyor fakat bundan haberdar arkadaşları bu durum üzerine bahis oynamaya başlayınca Matt’in bu yemini gittikçe daha önemli bir hal almaya başlıyor…

Konusundan da anlaşıldığı üzere filmde bol bol cinsel gönderme var. Cinsellikle vakit kaybedildiğini düşünen Matt’in, günler ilerledikçe daha da zorlanan vaziyetini ve çevresine karşı verdiği tepkileri Josh Hartnett çok iyi oynamış. Matt’in çevresindeki zararsız ama çıkarcı arkadaş topluluğu da filme renk katıyor. İzleyen pek ciddiye alamasa da Matt’in yeminine sadık kalıp kalamayacağını da merak edebiliyor.

İlginç konusuyla genç izleyicilere hitap eden filmde, açıkçası gençlerin aradığı eğlenceli pek çok şeyi bulmak da mevcut. Bir filmde cinsellikle ilgili bol bol espiri arayanların da filmi mutlaka görmesi gerek.

Film olmayan bir Dor krallaığında geçmekte. Her yıl, bu krallıkta yapılan çorba, yöre sakinlerini oldukça mutlu etmekte. Zaten bu süreç, bir festival havasında kutlanıyor. Fakat bir gün, Roscuro adlı bir sıçan ortalığı karıştırınca, eşini kaybeden kral çorba yapımını yasaklıyor ve tüm farelerin ve sıçanların krallığınıda yaşamasına izin vermeyeceğini belirtiyor. Bu girişin ardından sevimli fare Despero’ya geçiyoruz. Despero, bazen kendisine paraşüt görevi gören kocaman kulaklarıyla, oldukça sevimli bir fare, fakat arkadaşlarına göre biraz asi kalıyor çünkü Despero, kedilerden veya insanlardan veya sıçanlardan pek korkmuyor. Bir gün meclisin aldığı bir kararla, yaşadığı yerden kovulan Despero, kendisini bekleyen tehlikelere karşı savaşmak zorunda kalıyor…

Filmin hikayesinde birçok kırılma ve yan unsur mevcut. Bu sebeple konu da bir süre sonra dallanıp budaklanıyor. Film, asıl gücünü bir iki gönderme veya hikayesiyle değil, Despero’nun sevimliliğinden alıyor. Despero’nun, özellikle sıçanlar arasındaki saf ve masum duruşu, Despero’yu izleyiciye de yakınlaştırıyor. Fakat film, takdire değer bir politik gönderme dışında, daha çok öğüt verici bir havada ilerliyor. Bu durum küçük izleyicilerin ilgisini çekebilir, ama yetişkin izleyici, Despero’nun sevimliliği dışında başka şeyler de görmek istiyorsa, pek tatmin olmayacaktır. Tabii “Gladyatör”ü anımsatan kısmı bunun dışında tutuyorum.

Bir animasyon efsanesi olamayacağı nerdeyse kesin olan film, yine de hoş bir boş zaman seyirliği olabilir.

“Pulse”un çıkış noktası zaten pek sağlam temelli değil. Filmde söz konusu olan, cep telefonlarından, bilgisayardan veya benzeri cihazlardan insanları etkisine altına alıp, onları intihara sürükleyen bazı varlıklar. Bu sebeple daha başlangıcında filmin absürd bir konu üzerinden yürümeye çalıştığı görülüyor. Bu fikirle belki yedi yaşındaki bir çocuğu korkutabilirsiniz fakat yetişkin izleyicinin bu fikri inandırıcı bulması oldukça güç. Zaten film, insanı germeye uğraşmıyor veya izleyiciyi rahatsız etmeye çabalamıyor yalnızca “böö” efektleriyle izleyiciyi olduğu yerden sıçratmaya çalışıyor. Bunun ne kadar eski ve bayat bir numara olduğunu söylememe gerek yok sanırım. Burada izleyiciyi korkutmaya çalışan varlıklar da oldukça teknolojik! Bir görüntü şeklinde hareket ediyorlar. Kısacası filmin korkutucu olması gereken öğeleri, neresinden tutsanız elinizde kalıyor.

Bu olumsuzluklarına rağmen, ilk 50-60 dakikasını boş geçiren film, son on beş dakikalık bölümünde bir toparlanmaya girmeye başlıyor. Fakat “ana karakterler ölmez” düsturundan biraz olsun kopmayan yapım, bu sebeple burada da çeşitli basitliklere sığınıyor. Yine de finalinin kısmen karamsarlık taşıdığını söyleyebiliriz.

Filmde Kristen Bell, efsane bir dizi iken gittikçe rezilleşen yapım “Lost”un Boone karakteri olarak hatırlanabilecek Ian Somerhalder, Rick Gonzalez, Kel O’Neill, Zach Grenier ve Samm Levine gibi oyuncular yer alıyor. Filmin yönetmeni Jim Sonzero.

Özet olarak film ne olursa olsun korku türünü sevenlere hitap ediyor yapım. Yenilik arıyorsanız, filmde aradığınız şey yok.

Başrolde yer alan Ata Demirer senaryoya da imza atmıştı. Filmin yönetmeni ise Hakan Algül’dü. Bakalım “Eyvah Eyvah”ın devam filminde ne gibi değişiklikler olacak.

“Harry Potter ve Ölüm Yadigarları” filminin fragmanı:

Yakın zamanda karşımıza bir Yavuz Turgul filminde (Av Mevsimi) Cem Yılmaz ile çıkacak usta oyuncu,2011 yazında Mimar Sinan rolünde seyircilerin karşısında olacak.Çağan Irmak ile Şener Şen’in işbirliğinden bakalım nasıl bir sonuç çıkacak?

“Saç” Tayfun Pirselimoğlu’nun üçlemesinin son halkası. Üçlemenin ilk filmi “Rıza” genel olarak beğenilmişti. Ardından gelen “Pus” ise kimi eleştirmenlerce beğenilse de kimi eleştirmenler de filmi ağır bir şekilde eleştirmişti.

1992-95 arasında geçen Bosna Savaşı’yla ilgili filmde Jolie, bir Sırbın tecavüzüne uğradıktan sonra tecavüzcüsüne aşık olan bir kadını canlandıracak. Haber Sırp basınında genişçe yer aldı. Filmin Sırp yapımcısı özel TV kanalı ise, konuyu duyduktan sonra, Sırpları kötü gösterecek bir projenin içinde yer almak istemediklerini belirtip, yapımcılıktan çekildi. Bu davranış da Sırp basınında övgüyle karşılandı.

Filmin vizyon tarihi henüz belli değil. Proje gerçekleşirse Jolie’yi ilk kez yönetmen olarak izleyeceğiz.

Filmde Tippi Hedren, gencecik bir Sean Connery, Diane Baker, Martin Gabel, Louise Latham, Alan Napier ve Milton Salzer yer alıyor.Filmin yapım yılı ise 1964.

Hikaye bir soygun soruşturmasıyla açılıyor. Güzel ve çekici bir kadının pek de eski olmayan işinde yaptığı soygunu öğreniyoruz. İşyeri sahibi zanlıyı tanıtırken bile ona olan hayranlığını gizleyemiyor. Daha sonra bu hırsıza biraz daha yakından bakmaya başlıyoruz. Marnie (Tippi Hedren) adlı bu hırsız, öğreniyoruz ki psikolojik sorunları olan biri. Kırmızı renge karşı inanılmaz bir korku duymakta. Annesiyle arası da pek iyi değil. Birbirlerinden bir şeyler sakladıkları aşikar. Marnie “kazandığı” parayı değerlendirdikten hemen sonra başka bir kişilikle başka bir iş yerinin kapısını çalıyor. Burada da amacı öncekinden pek farklı değil. Fakat önceki soygundan Marnie’nin kim olduğunu çıkaran iş yeri sahibi sayılabilecek olan Mark (Sean Connery) Marnie’nin soygun yapmasına izin veriyor. Amacı ise Marnie’nin kişiliğini çözebilmek…

Tüm dünyada gerilim türünün ustası kabul edilen Alfred Hitchcock, burada filmin psikolojik yönüne yükleniyor. Marnie’nin tam olarak ne olduğunu anlayamadığımız rahatsızlığını ve bunun altında yatan nedeni hikayenin sonuna saklıyor usta yönetmen. Marnie’nin soygunu gerçekleştirdiği sırada gerilimli bir atmosfer yaratıyor ama öykünün derdinin başka olması, buradaki etkileyiciliği yok ediyor.

Filmde farklı karakterler göze çarpıyor. Hitchcock daha çok Marnie karakteriyle ve kısmen Mark karakteriyle ilgilense de yan karakterleri de ihmal etmiyor. Filmi ikinci bölümünde kimi zaman gereksiz yere uzatıldığı izlenimi yaratsa da Hitchcock finale oldukça fazla ve ilgi çekici malzeme saklayınca,izleyen de beklediğini alıyor.

Sonuç olarak “Marnie” yönetmenin hayranlarını mutlu edebilecek bir yapım. DVD’de izleyecekseniz filmin DVD’sinin, internette görebileceğiniz fotoğrafların aksine siyah-beyaz olmadığını belirtelim.

Türk aile yapısına getirdiği farklı bakış açısıyla ülkemizde de pek çok izleyicinin beğendiği film, İstanbul Film Festivali başta olmak üzere Türkiye’de de çeşitli ödüllerin sahibi olmuştu.

Bir sinema tarihçisinin gözlemi sonucu ortaya çıkan filmde Chaplin yalnızca üç dakika kadar gözüküyor. “Hırsız Kovalayan” isimli filmin önümüzdeki günlerde çeşitli festivallerde gösterilmesi umut ediliyor.

Filmde, yalnızca 3-4 yıl önce,oynadığı filmlerden ziyade güzelliği ve zarafeti ile sık sık gündeme gelen fakat şimdilerde bu iki kavramın çok çok uzağında olup, oyunculuğuyla ayakta durmaya çalışan Charlize Theron başrolde. Tecrübeli oyuncu Kim Basinger, daha çok kötü rollerde görmeye alışık olduğumuz Joaquimde Almedia ve John Corbett da filmde yer alan diğer oyuncular. Joaquimde Almedia, bir röportajında, filmle ilgili, kendine kötü bir rol gelmediğini görünce oldukça şaşırdığını söylemiş ve filmde, özellikle sevişme sahnelerinde Kim Basinger’dan oldukça yardım aldığını belirtmişti.

Filme geçersek, filmde Sylvia adlı (Charlize Theron) oldukça mutsuz bir kadının hayatını izliyoruz. Kendisinin mutsuzluğu, daha çok cinsel hayatına yansıyor. Adeta gömlek değiştirir gibi sevgili değiştiren Sylvia, kendi mutsuzluğunu çevresindeki erkeklere de sirayet ettiriyor. Sylvia’nın neden bu kadar mutsuz ve tutarsız olduğunu, filmin ilerleyen kısımlarında bir şekilde fark ediyoruz fakat bu cevaplar da Sylvia’nın bu durumunun mazereti olacak kadar yeterli değil. Dolayısıyla Sylvia’nın, sinemada işlenmekten itina ile kaçınılan bir kadın karakter olduğunu söylemek mümkün. Aslında filmdeki kadın karakterlerin sebepsiz yanlışları, filmde en dikkat çeken unsur zaten. Zira Basinger’ın hayat verdiği Gina da, kocasını aldatmaktan kaçınmıyor. Bunun sebebi de belirsiz. Gina’nın geçirdiği bir ameliyat sonucu göğsünün alınması buna neden olarak gösterilebilir fakat bu durum da, kocasının onun üstündeki sevgisini azaltmış gözükmüyor. Mutlu bir evliliği, çocuklarına ve kendisine anlayışlı davranan bir kocası olan Gina’nın, böyle bir yola neden girdiğini kestirmek zor.

Filmde dikkat çeken bir nokta da, filmin yönetmeni ve yazarı Guillermo Arriaga’nın daha önceki işlerinde de görüldüğü gibi bir noktada kesişen ve farklı zamanlarda geçen bir hikayeye odaklanma oluyor. Arriaga daha önce “Paramparça Aşklar ve Köpekler” ile başlayan üçlemenin yazarlığını yapmıştı hatırlarsanız. Orada, sınırlar arasında dolaşan hayatlar, burada da benzer şekilde karşımıza çıkıyor. Yalnız buradaki karamsarlığın daha yüksek dozda olduğunu belirtmekte yarar var. Öyle ki; filmin ilk kısımlarında bu karamsarlık, filmin aleyhine işliyor. Bu yüzden filmin, en başından içine dahil olunan bir yapısı olmadığını belirtebiliriz.

Son olarak filmin Venedik Film Festivali’nde Marcello Mastroıannı ödülü aldığını da ekleyelim.

Ang Lee’nin yönettiği ilk “Hulk”ta, Hulk rolünü Eric Bana üstlenmişti. Devam filminde de Edward Norton’ı Hulk olarak izlemiştik.