Hatırlarsanız bir süre önce “Taxi Driver”ın devam filminin geleceği, bu filmde kahramanımız Travis’in yaşlılık döneminin ele alınacağı ve yönetmenin yine Scorsese olacağı söylentileri yayılmıştı. Daha sonra bu haberlere yalanlama geldi. Eğer bu filmin devamının çekileceği açıklansaydı, nasıl bir iş olacağı da merak konusu olurdu haliyle. İlk başta bu fikir parlak gelse de, duygusal düşünmeyi bıraktığımızda aslında bu düşüncenin pek de sağlıklı olmadığı görülüyor bana göre.

Robert De Niro’nun Travis adlı bir taksi şoförünü canlandırdığı filmde, oyuncu kadrosunda dikkat çeken bir diğer isim ise Jodie Foster. Jodie Foster’ın küçük yaşta sergilediği performans bir yıldızın habercisiymiş aslında. Bunun yanında Albert Brooks, Harvey Keitel, Leonard Harris ve Cybill Shepherd kadrodaki diğer isimler. Filmde Travis’in (Robert De Niro) yaşadığı şehirdeki çarpıklıklara,kimsenin sesini yükseltmemesinden de cesaret alarak, tek kişilik bir isyan mücadelesi başlatması konu alınıyor. Martin Scorsese, ABD’deki çarpık toplum düzeninin bireyleri nasıl şiddete teşvik ettiğini gözler önüne seriyor.

Film Travis’in taksiciliğe başlamak için başvuru yaptığı sahneyle açılıyor. Taksiciliğe başlamasının sebebi de uykusuzluktan muzdarip olması. Bu yüzden gece çalışmak istiyor. Çalışmaya başlamasından itibaren de şehrin hiç görmediği karanlık yüzüne tanık oluyor. Şehirde her türlü kanunsuzluk kol geziyor. Öyle ki küçük kız çocukları bile herkesin gözü önünde pazarlanabiliyor. Travis de her gece arka koltuktan kan temizlemekten yavaş yavaş sıkılmaya! başlıyor tabii. Scorsese de ele aldığı bu şehri oldukça karanlık göstermeyi başarmış. Çünkü biz şehri Travis’in gözünden izliyoruz .Travis’in gözündeki şehir de her tarafından dumanların yükseldiği, yani kanalizasyon çukurlarından yükselen dumanların sokakları kapladığı bir yer. Bir yandan Travis’in gözünden şehri incelerken diğer yandan Travis’in düşünce yapısını, kendi kaleme aldığı yazılardan yola çıkarak kavrıyoruz. Travis’in davranışlarına baktığımızda tam anlamıyla sağlıklı bir birey olmadığını da anlayabiliyoruz. Fakat şehrin şartları da Travis’i her geçen dakika daha da gotik bir ruh haline götürüyor. Ve Travis şehrin bu acınacak haline dur demek için kolları sıvıyor…

De Niro oyunculuğuyla öyle devleşmiş ki, “Taxi Driver” dendiğinde pek az kişinin aklına ilk olarak Martin Scorsese gelmekte. Özellikle De Niro’nun ayna önünde yaptığı meşhur performansı, birçok sinemaseverin gözünde sinema tarihinin en iyisi. Üzerine halen yapılan göndermeler sayesinde de popülerliğini tamamen yitirmiş değil.

Sadece De Niro’nun performansı için bile izlenebilecek film, Scorsese’nin ustalığıyla da ilgiyi hak ediyor.

“Coraline-Koralin ve Gizli Dünya” bu hengamenin içinde eski modaya uyuyor. Filmde “bilgisayar izi”ne rastlamak pek mümkün değil.

Film daha çok küçüklere hitap etse de, etkili anlatımı sayesinde yetişkin izleyicinin dikkatini çekebilecek cinsten. Coraline, yeni taşındıkları ihtişamlı ama bir o kadar da sıkıcı evlerinde, anne ve babasının ilgisizliğinden dolayı oldukça mutsuzdur. Anne ve babası, işleri sebebiyle Coraline’a vakit ayıramamaktadırlar. Kendine uygun olmayan komşularıyla da zaman geçirmekten haz etmeyen Coraline, bir gün evde küçük bir kapıya rastlar. Gece uyanıp kapıdan geçer. Karşısında ise “yeni” anne ve babasını görür. Yeni annesi ve babası, Coraline’a epey vakit ayırabilmektedir. Yaşamları bir lunaparkta gibi eğlenceli ve renkli geçmektedir. Yeni ailesinde herkesin gözlerinin yerinde düğmeler bulunmaktadır. Başlangıçta Coraline bu durumu garipsese de bir süre sonra bunu umursamaz ve yeni dünyasına gittikçe ısınır. Fakat yeni ailesi Coraline’a kabul edemeyeceği bir istekle gelince, Coraline keşfettiği bu dünyanın göründüğünden farklı olduğunu anlamaya başlar.

“Coraline”ın orijinal seslendirme kadrosunda Dakota Fanning, Teri Hatcher, Jennifer Saunders, Dawn French ve Ian McShane var. Filmin yönetmeni “The Nightmare Before Christmas-Noel Gecesi Kabusu”ndan hatırlanabilecek Henry Selick. Selick filmi Neil Gaiman’ın aynı adlı romanından uyarlamış.

Her ne kadar küçüklere hitap ettiğini söylesek de, özellikle finaline yaklaştığında çok iyi bir tempo yakalıyor film. İlk kısımlarında günümüzün işkolik evebeynlerini yansıtmadaki başarısı, Coraline’ın yeni dünyasında yakalanan görsellik görülmeye değer. Yeni dünyanın foyasının su yüzüne çıkmasından itibaren adeta korku-gerilim tarzında bir yapıya bürünüyor. Coraline’ın düştüğü çıkmaz, müthiş bir gerilimle yansıtılmış. Bir çocuk filminden beklenecek “pembelikte” biten yapım, finaline ulaşırken biraz topallasa da, geç de olsa iyi bir nokta koyuyor hikayesine.

Kısacası film çocukları hedeflese de, hikaye anlatımındaki ustalıkla büyükleri de kendine çekecektir.

Filmin şimdilik görünen vizyon tarihi 9 Nisan 2010. Semih Kaplanoğlu’nun “Yusuf” üçlemesinin sonuncusu olan “Bal”, geçtiğimiz haftalarda sona eren Berlin Film Festivali’nde Altın Ayı!yı kucaklamıştı. Yönetmenin bu üçlemedeki ilk iki filmi “Yumurta” ve “Süt”, eleştirmenler dışında pek beğenilmemişti.

Ata Demirer, bu film ile yönetmen Hakan Algül’den daha çok gündeme geldi. Böyle olması da normal çünkü ülkemizdeki önemli komedyenlerin arka arkaya film çıkardıkları ve amansız bir gişe yarışına girdikleri şu sıralarda herkes senaryosunda Ata Demirer imzası olan “Eyvah Eyvah”ı da merakla bekliyordu. Ata Demirer, hem tek kişilik şovlarında hem de verdiği röportajlarda Ege bölgesine ve bölgenin insanlarına olan hassasiyetini dile getiriyor. Filmde de Hüseyin Badem adlı bir karakterin babasını bulma hikayesini, Çanakkale’den İstanbul’a uzanan bir macerayla izliyoruz.

Hüseyin (Ata Demirer) hiç tanımadığı ve yıllar önce öldüğünü sandığı babasının aslında hayatta olduğunu öğreniyor. Bunun üzerine sevdiği kızı dahi geride bırakarak İstanbul’a, babasının izini sürmeye gidiyor. Ama Hüseyin yapısı gereği! her türlü belayı üzerine çekme potansiyeline sahip. Bu yüzden de babasını ararken başına gelmedik de kalmıyor…

Filmde Ata Demirer, Demet Akbağ, Özge Borak Şakrak, Salih Kalyon, Tanju Tuncel, Bican Günalan, Bülent Şakrak ve Meray Ülgen rol alıyorlar.

Film oldukça komik başlıyor. Hüseyin karakterinin günlük hayatını izliyoruz bir süre. Aşık olduğu Müjgan (Özge Borak Şakrak) karşısında gösterdiği çaresizlik, ninesinin (Tanju Tuncel) ve dedesinin (Salih Kalyon) doğal komikliği, arkadaşlarıyla konuşmaları gerçekten çok eğlenceli. Bu sırada popüler kültürün parçaları da (mesela Kurtlar Vadisi) karşımıza çıkıyor, mizahi bir dille. İlerleyen kısımlarında bu tempoyu biraz yitirse de gerektiği yerde hızlanan, gerektiği yerde durulan hikaye yapısı dikkatleri ayakta tutuyor. Bunun yanında filmin duygusal yoğunluğu da zaman zaman yükseliyor. Basit görülebilecek bir fikirden ortaya çıkan etkili duygusallık da dikkat çekici.

Ayrıca Ata Demirer’in, Hüseyin karakterinin sempatikliğini arttıran şivesi de bir sahne de bile sırıtmıyor. Salih Kalyon’un kısa ama öz performansı da görülmeye değer.

“Eyvah Eyvah” şu günlerde 1 milyon izleyiciye yaklaşmış durumda. Ata Demirer de devam filmi olduğu düşüncesini katıldığı bir programda açıklamıştı. Zaten finalde de hikayenin devamının gelebileceğini tahmin ediyoruz. Umarım Ata Demirer bu filmin devamıyla veya başka bir yapımla en kısa sürede karşımıza çıkar. Bizler de sanal reklamların olmadığı, daha doğrusu sırıtmadığı, sağlam bir senaryoyla nitelikli bir komedi filmi daha izleriz.

Neden böyle diyorum? Filme gitmeden önce ben de webden araştırma yaptım film hakkında, her ne kadar Cem Yılmaz’ın olması benim için yeterli sebep olsa da yine de baktım… Gidenler ne düşünüyor, neler yazmışlar, yorumlar nelerdir… Sonuçda 7,5 TL vercem değil mi =) Yorumlar içerisinde acımasızca yapılanlar da vardı ama bazıları o kadar abartmış ki filmi izledikten sonra “acaba farklı bir Yahşi Batı mı izledim ben? ” dedim kendi kendime…

Filme bir arkadaşımla gittim; Cem Yılmaz filmleri hakkında unuttuğum tek şey küfürlü olması idi… Bu filmden sonra bunu kulağıma küpe edip dikkat etmem gerekecek =)

Film dakka bir gol bir hesabı daha 1.dakikada küfür ile başlıyor. Ama bunun farkında olmak lazım yıllarca Cem Yılmaz’ın stand-up gösterilerini veya diğer videolarını internetten izledik Telsim hakkında bile küfürlü bir video yapmıştı yani bunlar bilmediğimiz şeyler değildi o yüzden ben şaşırmadım ama hala gidipte “çok küfürlü film” diyenlere kızıyorum bu noktada işte… Zaten film başlamadan +13 olduğu belirtildi ki küfürlü olduğunu eleştirenler bence yanlış eleştiriyorlar… Şöyle deseler daha mantıklı: “+18 olmalı” O zaman evet doğru bir düşünce olabilir diye düşünürdüm ben de…

Cem yılmaz oyunculuk dışında yapımcısı da olduğu filmde hollywood sinemasında daha çok gördüğümüz ” benzer oyuncu kadrosu ile film yapma ” özelliğini bu filmde de devam ettirdi. Daha önce bir çok filmde beraber oynadığı Ozan güven, Özkan Uğur, Zafer Özkan, Yılmaz Köksal gibi oyuncular bu filmde de yer aldılar ki bunların çoğu başrol oyuncuları idi.

Yönetmen koltuğunda 3 kişi vardı: Cem Yılmaz, Ömer Faruk Sorak, Ali Taner Baltacı. Fakat filmden önceki oyuncu tanıtımlarında sadece Ömer Faruk Sorak’ın ismi yazılmıştı, şaşırtıcı geldi bana bu… Ama bu yönetmenler de daha önceki Cem Yılmaz filmlerinden bildiğimiz kişiler zaten.

Kurguya gelince; sondan başlamak istiyorum: sonu bence anlamsız bitti. Devam filmi çekilebilir edasıyla bitirmek istemişler sanırım ama gereksizdi bana göre; fakat yeni film çekerler ise bunu nasıl devam ettirirler bilemiyorum. Artık İvedik üçlemesinden sonra alıştık komedi filmlerinin gereksiz uzamasına…

Filme gidenlerin çoğu gülmek konusunda sıkıntı çekmedi sanırım ben hem güldüm, hem eğlendim… Fakat benim komedi filmlerinden asıl beklentim, güldürürken düşündürmesidir. Yani İvedik filmlerinde evet daha fazla gülüyoruz ama hep sulu şakalar… Bu filmde o yoktu; mesela adamlara para verip kızıldereli elbisesi giydirdiği sahne… Ya da papaz efendiye para verip günahlarını bağışlandırması… Yani komedi konusunda eskiden beri bildiğimiz budur ve beklentimi bu filmde karşıladım diyebilirim.

Çok iyi bir film değildi, bunu ben de kabul ediyorum; hatta arog ve gora kadar bile değildi belki de ama daha anlamlı buldum. Giysi – kostüm konusunda gerçekten iyi çalışılmış yine… Zaten bunun için özel bir plato hazırlamışlar diye biliyorduk.

Gittim – gördüm – geldim. Memnunum =) Cem yılmaz hayranlarının özellikle izlemesi gerekir herhalde, boş zamanı olan ve gülerken eğlenmek isteyenler için de birebir…

Ve abuk subuk gereksiz yabancı filmlere haha huhu diye gülen ya da onlarca puan veren bizler lütfen türk filmlerini yerden yere vurmak yerine adam gibi izleyip adam gibi yorum yapalım…

Ben 7 puan verdim, iyi seyirler.

En İyi Film ödülünü Kathryn Bigelow’un yönettiği ‘The Hurt Locker’ kazanırken, Bigelow En İyi Yönetmen ödülünü de kazanarak Oscar tarihinde bu ödülü kazanan ilk kadın yönetmen oldu.

‘The Hurt Locker’ toplam 6 dalda Oscar kazanırken, gecenin favorileri arasında gösterilen ‘Avatar’ ise sadece Görüntü Yönetmeni, Sanat Yönetmeni ve Görsel Efekt dallarında ödüle ulaştı.

Oyuncu ödüllerinde ise favori gösterilen isimler Oscar’ı kazandı. En İyi Erkek Oyuncu dalında ödüle ulaşan isim usta aktör Jeff Bridges olurken, En İyi Kadın Oyuncu dalında da ‘The Blind Side’ ile Sandra Bullock altın heykelciği kucaklayan isim oldu.

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ve En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu kategorilerinde de bir sürpriz yaşanmadı. Bu kategorilerde ödülü beklendiği gibi ‘Soysuzlar Çetesi’ ile Christoph Waltz ve ‘Precious’ ile Mo’Nique kazandı.

Gecenin belki de tek sürpriz En İyi Yabancı Film dalında yaşandı. Bu kategoride Michael Haneke’nin son filmi ‘The White Ribbon’ ya da Jacques Audiard imzalı ‘Un Prophete’ favori gösteriliyordu ama ödülü Arjantin yapımı ‘El Secreto de sus Ojos’ kazandı.

En İyi Animasyon dalında da beklenen aday ödüle ulaştı. En İyi Film dalında da aday olan ‘Up/ Yukarı Bak’ ödüle ulaşan yapım oldu.

En İyi Belgesel ödülünü ise ‘The Cove’ (Louie Psihoyos) kazandı.

82. OSCAR ÖDÜLLERİNİ KAZANANLARIN LİSTESİ

EN İYİ FİLM:

The Hurt Locker

EN İYİ YÖNETMEN:

Kathryn Bigelow (The Hurt Locker)

EN İYİ ERKEK OYUNCU:

Jeff Bridges (Crazy Heart)

EN İYİ KADIN OYUNCU:

Sandra Bullock (The Blind Side)

EN İYİ YARDIMCI ERKEK OYUNCU:

Christoph Waltz (Soysuzlar Çetesi)

EN İYİ YARDIMCI KADIN OYUNCU:

Mo’Nique (Precious)

EN İYİ ORJİNAL SENARYO:

The Hurt Locker (Mark Boal)

EN İYİ UYARLAMA SENARYO:

Precious (Geoffrey Flechter)

EN İYİ ANİMASYON:

Up/ Yukarı Bak (Pete Docter)

EN İYİ YABANCI FİLM:

El Secreto de sus Ojos (Arjantin)

EN İYİ GÖRÜNTÜ YÖNETMENİ:

Avatar (Mauro Fiore)

EN İYİ SANAT YÖNETMENİ:

Avatar (Rick Carter, Robert Stromberg, Kim Sinclair)

EN İYİ KOSTÜM TASARIMI:

The Young Victoria (Sandy Powell)

EN İYİ KURGU:

The Hurt Locker (Bob Murawski, Chris Innis)

EN İYİ MAKYAJ:

Star Trek (Barney Burman, Mindy Hall and Joel Harlow)

EN İYİ ŞARKI:

The Weary Kind – Ryan Bingham ve T-Bone Burnett (Crazy Heart)

EN İYİ MÜZİK:

Up (Michael Giacchino)

EN İYİ GÖRSEL EFEKT:

Avatar (Joe Letteri, Stephen Rosenbaum, Richard Baneham, Andrew R. Jones)

EN İYİ SES KURGUSU:

The Hurt Locker (Paul N.J. Ottosson)

EN İYİ SES MİKSAJI:

The Hurt Locker (Paul N.J. Ottosson, Ray Beckett)

EN İYİ BELGESEL (UZUN):

The Cove (Louie Psihoyos)

EN İYİ BELGESEL (KISA):

Music by Prudence (Roger Ross Williams ve Elinor Burkett)

EN İYİ KISA FİLM:

The New Tenants (Joachim Back and Tivi Magnusson)

EN İYİ ANİMASYON (KISA):

Logorama (Nicolas Schmerkin)

82. OSCAR ADAYLARININ TAM LİSTESİ

Yılın En İyi Filmi

Kazanan: The Hurt Locker (2008): Kathryns Bigelow, Mark Boal, Nicolas Chartier, Greg Shapiro

Diğer Adaylar:

Oscar ödül töreni yine geldi çattı. Ben bu yazıyı yazdığım sırada ödül törenine yaklaşık dokuz saat var. “The Hurt Locker” beklendiği üzere iş yapar mı bilemem ama umarım yapmaz.

Bunun sebeplerine geçmeden önce Oscar ödüllerinin yapısına bakmamız yerinde olacaktır. Oscar ödüllerinde, aslında daha çok Hollywood’ta, her sene çok iyi filmler çıkmıyor bildiğiniz üzere. Fakat bu durum Oscarların şatafatını pek etkilemiyor. Çünkü Oscar ödül töreninin felsefesi şu: elimizde çok iyi bir film yoksa, iyilerin arasından bazılarını yüceltelim! Üzülerek görüyorum ki, biz de her sene bu dolmayı bir güzel yutuyoruz. Bunu şuradan anlamak da mümkün: Oscar ödüllerinde en iyi filme aday 10 film var. Peki kaç tanesi ülkemizde gösterime girmiş durumda? Yalnızca birkaç tanesi. Bu duruma rağmen her yıl, popüler kültür pompalamakla meşhur bazı internet siteleri ve TV kanalları seyircilerden Oscar tahmini yapmalarını istiyor. Tüm sinema ve magazin yazarları da sıralanıp tahminler yürütüyor. İyi de siz bu filmleri nerede izlediniz. Muhtemelen bir kısmının Amerika’da henüz DVD’si bile çıkmış değil. Genelde bir film vizyona girdikten 17 hafta sonra DVD’si piyasaya çıkıyor. Peki siz bu filmi izlemek için Amerika’ya mı gittiniz? Yoksa internetten illegal yollarla mı filmi izlediniz! Gerçekten nasıl filmler hakkında bilgi sahibi oluyorlar merak ediyorum. Birçoğunun en iyi film olarak “Avatar”ı görmesi de bu sebepten midir acaba? Tabii ki bilemeyiz. Bu yazarlar bir şekilde filmlere ulaşıyor olsalar bile, film izlemek için yurt dışına çıkamayacak izleyicilere Oscar tahmini yaptırmanın bir faydası var mı? Yok. Ama halen “ödülleri doğru bilin, şu hediyeyi kazanın” tarzında kampanyalar yapılıyor maalesef.

Asıl konuya dönersek, örneğin, benim de çok sevdiğim “Slumdog Millionare” en iyi film oscarını hak eden bir yapım değildi bana göre. Ama Oscarlarda 8 ödülü kapınca, film tüm dünyada büyük bir infial yarattı. Bu sene de komite akıllı davrandı ve tüm dünyada hasılat rekoru kıran, yani zaten meşhur olan bir filmin karşısına başka bir film çıkararak bir dualite yarattı. O film de “The Hurt Locker” oldu. Yönetmenlerin eski eşler olmasından da büyük pay çıkaran dünya basını da, ödül törenini bir çeşit düello havasına soktu. 8 Mart Dünya Kadınlar Gününde “The Hurt Locker”ın ödülleri toplaması da, olasılıkla “kadınların zaferi” olarak lanse edilecek. Sanki kaybedince kadınlar da kaybedecekmiş gibi.

“The Hurt Locker”a geçersek, film Irak’ta görevli bir bomba imha birliğinin Irak’ta geçirdiği 40 güne odaklanıyor. Girişte yazan “savaş uyuşturucudur” yazısı sizi fazla ümitlendirmesin. Çünkü filmin türdeşlerinden ayrılan bir tarafı yok.

Henüz girişte filmin atmosferine çok iyi bir şekilde giriyoruz aslında. Toz duman olmuş Irak’tan insan manzaraları eşliğinde, bomba imhasıyla uğraşan ekibimiz acı bir kayıp veriyor. Burada şöyle bir olay var: filmin genelinde Amerikan askerleri çok gergin anlar yaşıyorlar zira civarda görünen her Irak’lı muhtemel bir terörist aynı zamanda. Yani demokrasi düşmanı! Bu şartlarda çevresine bakan bir asker, elinde telefonla bir Irak’lıyı görüyor ve terörist olduğundan şüpheleniyor. Çok ayrıntı vermeyeyim, normalde esaslı bir savaş ve Amerikan eleştirisinde bu adamın ölüp, masum olması beklenebilir. Ama adamımız suçlu. Amerika askerleri de herkese potansiyel terörist muamelesi yapmakta çok haklı anlayacağınız!

Henüz başından pek çok şeyin aynı olduğu hissini veren film,  bundan sonra da aynı çerçevede yolculuğunu sürdürüyor.Irak’ın zorlu şartlarında askerler oldukça güçlük çekiyor, psikolojik çıkmazlara giriyorlar, trajik kayıplar veriyorlar. Peki genel olarak savaşı eleştiren film, savaşı çıkaranları eleştiriyor mu? Ne yazık ki hayır. Bunun yerine film “ağlak Full Metal Jacket” görünümünden bir türlü sıyrılamıyor.

Filmde Jeremy Renner, Anthony Mackie, Brian Geraghty başlıca rollerde karşımıza çıkıyorlar. Guy Pearce, Ralph Fiennes ve David Morse gibi isimleri görmek de mümkün.Yönetmen ise Kathryn Bigelow.

Filmin övgüye değer yanlarını biraz irdelemeye çalışırsak, elbette kadın bir yönetmenin bir savaş filmi çekmesindeki cesaret bile başlı başına övgüye layık. Bazı patlama sahnelerindeki estetikten de filmde “kadın eli” olduğunu anlayabiliyoruz. Ayrıca hareketli kamera, viraneye dönmüş sokaklar yani çeşitli yönetmenlik becerileri de görmek mümkün.

Bu geceki Oscar töreninde kim ne yapar bilmiyorum. Ama savaş filmlerinde savaşı çıkaran ülkelerini eleştirmeyen yapımlardan haz etmediğim, hatta gittikçe soğuduğum içi bu filmin ödülleri toplamasını da istemiyorum. Sanırım Amerika’nın artık elini taşın altına koyması gerek.Filmi her şeye rağmen izlemek isterseniz de filmin suya sabuna dokunmadığını bir kez daha hatırlatayım. Filmi “Hollywood’un son balonu” olarak isimlendirmek bile mümkün bana göre.

Ki ülkemizde adam öldüren 2-3 yılda çıkarken baklava çalan çocuk 23 yıl ceza alabiliyor; bu mu adalet? Değil… Ama biz ne yapıyoruz bu durumda?. Hiç bir şey!

Filme dönecek olursak 22 ocak tarihli bu filmi ben de ilk günden izleme fırsatı buldum arkadaşım sayesinde… Aynı gün gösterimde olan başka filmlerde olsa hatta Kutsal Damacana 2 gibi bir başka tercih edilebilecek film olsa da yine de Ejder Kapanı niyetiyle sinemaya gittiğim için bu filmi seyrettik, eh memnunuz biz!

Filmin konusunu uzun süredir filmi merak edenler internetten okumuştur: kızkardeşi tecavüze uğrayan Ensar’ın üzerinden polis teşkilatının yaşanan cinayetleri çözmek için sürdürdükleri çaba ve şaşırtıcı bir son!.

Filmi izlerken sizde şu tespitime katılacaksınız: filmin ilk molası verildiğinde sinema salonunda o an yer alan herkes aynı şeyi tekrarlıyordu “sonu belli oldu daha 5. dakikada, film hiç iyi ilerlemiyor.” Evet, cidden o ana kadar çok sıradan gidiyordu film ve aslına bakarsanız bizi kapana düşürmeseydi yönetmen filmin sonu da dahil her şey belli olmuştu sanki… Bazı zorlama sahneler vardı, gereksiz sahneler… İlk yarı bittiğinde çok kişi sıkıldığını belli eder tavırlar sergilemeye başladı ki hatta ben de bir an olsun salondan çıkmak için “su almaya gideyim mi? diye düşündüm ama çok kalabalıktı salon, kalkmadım.

Tarantino filmlerini izleyenler ya da Adalet Peşinde filmini izleyenler bu filmle aralarında çok bağlar kurabilirler; o yüzden belki de sıkılacaklardır bir ihtimal. Fakat en önemli farkı bu filmde biz “katille – kötü adamla – adaleti sağlamaya çalışan adamla” beraber her şeyi yaptığımızı sanıyoruz… Yani mesela Adalet Peşinde filminde çok zeki komplolar kuran ve bunları aniden yapan zeki bir baba ile birlikteyiz; fakat bu filmde biz “gerçek katili” filmin sonuna kadar tahmin bile edemiyoruz..

Yönetmen Uğur Yücel film için nerdeyse hep akşamları seçmiş, neden bilmiyorum… Sin City havası mı katmaya çalıştı ne? Ve yağmur çoğunlukla vardı. Herhalde kendisi için yağmur ve akşam çok anlam ifade ediyor =)

Oyuncu kadrosu güçlü bir film diyebiliriz; zaten Nejat İşler’e aslına bakarsanız fazla bir iş düşmemiş. Kenan İmirzalioğlu ile Uğur Yücel yeterli idi zaten; Ceyda Düvenci’ye pek iş düşmedi. Berrak Tüzünataç’a bence podyumlar daha yakışıyordu; film endüstrisinde iyi bir yer alması için daha çok ekmek yemesi lazım diyebilirim ama güzelliği bile film için yeterli bir unsurdu. Açıkcası filmi izlerken ben ilk başta filmin Berrak üzerine kurulu olduğunu ve finali O’nun yapacağını çok düşündüm ama olmadı. Çünkü filmin başındaki ilk sahnede Nejat İşler bir kızı vurmamıştı ve bu kız Berrak’a çok benziyordu; neden vurmadığını öğrenemediğimiz gibi sonuca da, filme de etki etmeyen bir gereksiz sahne olmaktan öteye gidemedi bu sahne…

Kenan İmirzalıoğlu filmde Urfalı bir polisi canlandırdı ve benim izlediğim filmleri içerisinde Kabadayı’dan sonra ikinci defa böyle bir rolde kendisini izledik; sonu da iki filmde de aynı oldu zaten =) Bıyıklı halini ise Yandım Ali’den sonra tekrar görmek güzeldi, yine sert bir delikanlıyı oynadı ama bu endamda bu yakışıklıkda birinin bu kadar amatör çapkın olması ne bileyim; imkansızdır herhalde ama o rolü bile hakkından gelerek oynadı diyebilirim: tabii finale doğru bombayı patlattı =) Şive yapmaya çalışılarak oynanan oyunlardan hoşlanmıyorum pek çünkü gerçekçi olmuyor; Kenan’da da benzer durum oldu çok sırıtmasa da… Çünkü o güldüğü an tüm her şey insanın gözünde bitiyor… Gerçeği görüyorsun o zaman sanki =)

Filmin cinayet işleme sahneleri için yabancılarla çalışıldığı ortada sanki, bu konuda bilgim yok ama o sahneler gerçekten çok başarılı ve gerçekçi idi diyebilirim. Kaçış sahneleri olsun gerçekten kaliteli bir kadro ile çekildiğini ortaya seren nitelikte…

Ben filmden farklı şeyler bekliyordum açıkcası; şaşırdım diyebilirim. Hatta çoğu izleyen de benim gibi düşünüyordur herhalde… Memnunum; fakat Hollywood sinemasının yıllardır çektiği filmler gibi oldu diyebilirim: en son Adalet Peşinde filminde izlediğimiz kurgu gibi… Fakat şu açıdan iyi bir sonuç: biz de bu tip filmler yapabiliyoruz; hatta bir çok Hollywood filmi kadar başarılı ve/veya daha başarılı diyebilirim film açısından…

Oyunculuk güzeldi, zaten Uğur Yücel ile Kenan İmirzalıoğlu yeterli oldu. Diğerleri göze batmadılar… Kurgu güzeldi, herkesi ters köşe ettiler diyebilirim. Türk sinemasında iyi bir gişe yapacağını düşünüyorum bu filmin…

Benim oyum, Adalet Peşinde filmine verdiğim oydan 0,5 puan düşük olacak: 7,5 puan veriyorum.

İyi seyirler.

Sherlock Holmes, aslında bir kitap uyarlaması filmi… Hollywood’un son zamanlarda başvurduğu yöntemlerden biri ama çok başarılı bir uyarlama diyebilirim.

Sherlock Holmes, polisiye roman dünyasının en tanınmış kişilerinden kuşkusuz; hatta Wikipedia’da hayat hikayesine bile rastlayabilirsiniz (doğum tarihi vs.). Hakkında “nasıl göründüğüne dair ” resimler çizilmiş ve bunlar gazetelerde bile basılmıştı… Sir Arthur Conan Doyle tarafından kurgulanan bu polisiye roman (ki kendisi polisiye roman konusunda usta bir yazardır; adalet konusunda çalışmaları olduğu gibi çevresindeki olayları kitaplarına katmayı büyük bir ustalıkla gerçekleştirmiştir.) zamanında en çok okunan yazılardan biriydi; çünkü ilk başta sadece gazetelerde yayınlanan bu yazılar polisiye roman türünün gelişmesine katkıda bulunmuştu.

Sevilmesinin bir nedeni de herhalde filmde her unsurdan bulunması idi:  Aksiyon,  Dram,  Gerilim,  Gizem,  Macera,  Polisiye,  Romantik,  Suç,  Tarih… Tarih kısmı belki yazılmayabilir, çünkü yazarın kendi dönemini anlatmasından dolayı bunu gözardı edebiliriz, ama 21. yüzyıl insanları olarak 19. yüzyılda yaşananları film aracılığıyla izlerken o dönemden izleride görüyoruz. Ki filmde dönemin şartları, evleri, nehirleri, gemileri, insanları aklınıza gelebilecek her şey çok güzel yansıtılmış diyebilirim; ki hollywood sinemasının bu huyunu seviyorum!

Film, sanayi devrimi sonrasını konu alıyor sanırım; daha önce Sherlock Holmes konusunda filmler çekildi hatta bir ara Sherlock Holmes’i canlandıran karaktere İngiltere nişanı verildiğini öğrendim de şaşırdım; demek ki konu olarak çok dikkat çekici bir film ve ülkeler arasında da sorunlara neden olmuş. Fakat şunu biliyorum, kitabın yazarı özellikle İngiltere’de adaletin gelişmesine çok büyük katkılar yaptı. Adalette yaşanan haksızlıkları çok iyi gözlemledi ve Sherlock Holmes karakteri ile de olsa hepsini çözmesi; kanun koyucuların daha dikkatli olmasına neden olmuştur herhalde, kim bilir.

Film oyuncu kadrosu gerçekten izlemeye değerdi; Jude Law, Robert Downey Jr. ikilisi gerçekten birbirlerine uyan çok iyi arkadaş gibi idiler, ama yönetmen aralarındaki ilişkiyi öyle bir noktaya getirdi ki bir ara “Holmes’in gay olabileceğini ima ediyor sanki” diye düşünmedim değil. =)

Kostümler harika, dönemin şartları; evleri, yolları, binaları, nehirleri, gemileri ve aklınıza gelebilecek tüm ayrıntılar -bilgisayar efektleri yardımıyla da olsa- çok güzel yansıtıldı. Bu bence en önemlisi idi. Polisiye filmlerinde yer alan kurgu -ince ayrıntılar- filmin işleyişi ve ayrıntılar arasındaki bağ bu filmde çok zekice kurgulandı. Bizim bile bazen gözden kaçırdığımız ayrıntılar “aaa evet” dedirten türden zamanla karşımıza çıktı ve Holmes ile beraber bizde olayı çözmeye çalıştık.

Film heyecanlıydı, çünkü çok aksiyon sahneleri vardı diyebilirim; özellikle dövüş sahnelerinde önce Holmes’in kendi kafasında olayın ayrıntılarını bir bütün haline gelecek şekilde sırayla düşünmesi ve bunların bize yavaş halde gösterilmesi ile peşi sıra her şeyin tekrar hızlı bir şekilde yansıtılması çok güzel düşünülmüş bir şeydi… Zaten Holmes’in en büyük özelliği sanırım ipuçlarını teker teker değerlendirmek yerine tüm ipuçlarını elde edip bir bütün halinde düşünmesi idi sanırım. Film eğlenceliydi, çünkü diyaloglar gerçekten çok güzel yazılmıştı. Konuşmalar, mimikler, hareketler hepsi gerçekten çok tutarlıydı. Sıkıcı değildi film, çünkü kopukluk yoktu. “ne oluyor yahu” demiyorsun izlerken, kopamıyorsun… Düşündürücü idi film; Ejder filmindeki kadar az ipucu yoktu; ipuçları daha derindi ve olayı çözmek için bilimsel verilerden tutun her şeyi değerlendirmeleri gerekmişti. Zekiceydi, çünkü filmi izlerken bir ara ben de “sihir’e” nerdeyse inanacaktım diyebilirim =)

Filmi izlerken diğer filmler aklınıza gelebilir belki de; mesela tarihi mekanları görüntülerken ya da tarikatları izlerken aklınıza Melekler ve Şeytanlar filmi gelebilir… Ya da Robert Downey Jr. Holmes karakteri ile espritürel kişiliğini oynarken bir an Iron Man filmi aklınıza gelebilir… Hatta 1 saatten fazla büyü ile haşır neşir olduktan sonra filmin sonunu görünce kendinizi Scooby Doo filminde sanabilirsiniz =) Fakat yönetmen Guy Ritchie gerçekten başarılı bir iş çıkardı; ayrıntılar somurtmadı ve işte bu! dedirtecek türden bir film çıktı ortaya…

Lord Blackwood’un idam ediliş sahnesini izlerken aklıma nedense Saddam Hüseyin’in idam edilme sahnesi geldi; hepimiz o videoyu izlemişizdir herhalde… Ve sonrasında gelen komplo teorileri: aslında öldürülmedi gibisinden… Bu idam sahnesini ve sonrasında yaşananları filmde izleyenler ne demek istediğimi anlamışlardır diye düşünüyorum… Ayrıca, “korku” politikası uygulaması son dönemde ülkemizde sıkça duyduğumuz “darbe planlarının” ana temasını teşkil ediyor, değil mi? Korkut – kaos oluştur – ele geçir…

Tabii ki bu filmin tutacağından emin olan kalabalık bir senaryo ekibi ile yapımcı kadrosu; devam filmi için de tarih belirlediler: 2011. Bu filmde belki de Lord Blackwood’dan kurtulduk ama baştan sona ne olduğunu göremediğimiz Profesör Moriarty ile Holmes’in macerasını devam filminde izleyebileceğiz.

Bu yılın en iddaalı filmlerden biridir diyebilirim Sherlock Holmes için.. Siz de eğlenmek, izlediğiniz filmden zevk almak istiyorsanız ve sonunda bir yabancı filmde kötülemeden “Türkiye ve hatta karadeniz bölgesi” cümlesini 1 kaç saniye de olsa duymak istiyorsanız; seçeneğiniz film bu olsa gerek =)

8,5 puan verdim.

İyi seyirler.

Bilindik bir konuyu işleyen daha çok bilgisayar efektleri katılmış eski ninja filmlerine benziyor desem, yalan olmaz… Konusu itibariyle; suikastçı yetiştiren 1000 yıllık bir klanın öğrencilerinden biri, sevdiği kızı kaybetmesinden sonra, artık bu caniliğe “dur” demek için kendi klanına savaş açar ve onları teker teker bulmaya çalışır… Fakat bu sırada klanda boş durmamaktadır: klana ihanet eden bu öğrenciyi bulup öldürmek istemektedir. Bu sırada olaya karışan interpol yardımıyla iki düşman birbirlerini bulurlar ve sonrasında gelen bol aksiyonlu, dövüş sahneleri ve mutlu son…

Film çok kısa sürdü diyebilirim; çok fazla da sahne yok aslında fragmandaki sahneler dışında… Onun dışında konuyu öğreniyoruz film boyunca… Yani bence ha fragman, ha film… farketmez; zaman dışında… fakat sonuna kadar izletti sıkılmadan, onu da belirteyim.

Oyuncu kadrosu Asya sinema endüstrisinin en iyi genç oyuncularından oluşuyor, tabii Amerika kökenli oyuncularda var. Fakat film Amerika – Almanya ortak yapımı… Film değişik ülkelerde geçiyor fakat o ülkelere ait isimler dışında pek bir şey göremiyoruz, zaten film genellikle karanlık ortamlarda çekildi. Oyuncu kadrosunda korenin ünlü pop şarkıcısı ve dizi oyuncusu Rain var; aslına bakarsanız bu dövüş sahnelerini yapmakta zorlanmadı sanırım: çünkü kendisi aynı zamanda çok iyi dans eden biri; videolarını izleyin ne demek istediğimi anlarsınız. Hayran sayısı da hayli fazla… Yönetmen koltuğunda ise V for Vendetta filmininde yönetmeni olan James Mcteigue gibi biri var, zaten filmin bilgisayar efektleri güzel ama bazı sahneler hoşuma gitmedi – gereksizdi diyebilirim.

Örnek vermek gerekirse; ninjanın elini kesip sonra birden yaranın iyileşmesi.. mistik bir olay katmış olaya… final sahnesindeki ortadan kaybolma numarası… her şey normal – olası şekilde giderken böyle bir artisliğe gerek yoktu bence =) Ve kanlar: çok abartılmıştı ve aşırı kırmızıydı =) Boya hissini ha safhada veriyordu.

Bu arada filmde Türklerden de bahsedildi =) Bu klanların ilkini ziyaret edip klanlar hakkında yazı yazan bir Türk bilgininden bahsedildi. Bu da hoşuma gitti doğrusu…

İzlenmesi gereken bir film mi? bana göre hayır, çünkü benzerleri çok var ve bu filmin pek farkı yok… İzlenebilirliği ne kadar derseniz eğer, fragmandan aldığım sinezevki filmden de aynı oranda aldım. değişen bir şey olmadı. İzlenebilecek türden bir film ama izlemeseniz de bir şey kaybetmezsiniz; fragmanı izledikten sonra insan daha fazla şeyler bekliyor: aynı şeyleri değil…

Benim puanım 10 üzerinden 6 oldu; zaten sinemalar.com puanı da buna yakın.

İyi seyirler.

Filmde Matt Damon, Angelina Jolie, Alec Baldwin, Billy Crudup, Tammy Blanchard, Michael Gambon, Robert De Niro, Keir Dullea, Martina Gedeck, William Hurt, Timothy Hutton ve Joe Pesci gibi göz kamaştırıcı bir oyuncu kadrosu yer alıyor. Başroldeki Matt Damon’ın değişmeyen surat ifadesi ve Edward Wilson’ın katı karakterini yansıtmasındaki incelik görülmeye değer.

Filmde Edward karakteri üzerinden CIA’in gizli kapaklı işleri de dahil tüm icraatları açığa çıkarlıyor. Edward öncelikle bir gizli örgütlenmeye katılıyor. Buradan Bill Sullivan (Robert De Niro) aracılığıyla yavaş yavaş devlet kademelerinde yer almaya başlıyor. Burada verdiği kararlar için acımasız veya duygusuz olmasına gerek yok çünkü Edward zaten böyle biri. O yüzden de verdiği kararlar ne sonuç doğurursa doğursun vicdanının sızladığı söylenemez. Edward, muhtemelen birim içindeki bir köstebekten ötürü başarısızlığa uğrayan bir harekat sonunda bir anda çaresiz kalıyor ve kendini topun ağzında buluyor…

Edward’ın sadece iş ilişkilerini değil ailevi ilişkilerini de görüyoruz film boyunca. Eşi Clover (Angelina Jolie) ile olan fırtınalı ilişkisi, oğluna gösterdiği soğuk yakınlık gibi. Bunun yanında Robert De Niro yönetmen olarak da oyuncu olarak da üzerine düşeni fazlasıyla yapmış görünüyor. 2. Dünya Savaşı manzaralarındaki detaycılığından tutun da gerekli kısımlarda yarattığı drama ve gerilim de bunun en güzel ispatı. Bu tarz filmlerden alışık olduğumuz üzere aksiyon sahnelerine rastlamak pek mümkün değil ama bu De Niro’nun ince işçiliğini takdir etmemize engel teşkil etmiyor elbette ki.

Dev oyuncu De Niro’nun CIA’e bakışını ve yönetmenliğini merak ediyorsanız filmi kaçırmayın derim. Filmin Amerika üzerine söylediği çarpıcı gerçekler de övgüye layık.

Nisan ayı sonlarında ülkemizde gösterime girecek olan bu film içinde bazı tezat düşünceleri barındırsa da temelde insanların nasıl “yoldan saptıklarını” ve kurtuluşun ne olduğunu ya da olabileceğini sorguluyor.

Filmin konusu; kafası attığında, insanlara olan inancı bittiğinde tüm insanlığı yok eden Tanrı yine dayanamayıp tüm insanlığı yok etmesi için meleklerini görevlendirir; fakat Mikail adlı dört büyük melekten biri bu emire uymaz ve insanlığa yardım etmek için dünyaya gelir. Bu sırada çölün ortasında ıssız bir yerdeki mola yerinde duran birbirlerini tanımayan insanlar neler olduğundan habersizdiler; ta ki melekler onları öldürmek için geldiklerinde bir şeylerin olduğunun farkına varana dek… İçlerinde ise insanlığın son umudu olan hamile bir kadın vardır: çünkü doğuracağı bebek insanlığa yol gösterecek kişi olacaktır. Çocuğu korumak için her şeyi yapar ve mutlu son.

Yukarıdaki film konusunu okurken bile, filmde yanlış konulara değinildiğinin farkına varacaksınız: eski mitoloji zamanındaki tanrılar gibi bir Tanrı var: insanlığa istediği vakit istediğini yapan bir Tanrı… Filmde bu Tanrı’nın ilk insanlığı cezalandırdığı tufandan bahsediliyor. Ve şu anki cezalandırmanın da kıyamet olmadığını biliyoruz… Peki o zaman bu durumda “iyileri” kurtaracak peygamber adayı kim? Yok. Bu ilk hata; fakat bu görevi “tanrının emrini yerine getirmeyen” bir melek eline almış: meleklerin komutanı… Bizim inandığımız inanca ters bir durum ama konumuz değil; fakat film konusunun kendi içinde tezat oluşturması eksi puan…

Bir de “melekler” kavramını tamamen alt üst eden bir yaklaşım vardı filmde; meleklerin hepsi kötü!. Ve meleklerin insan şekline girdikten sonra ki tavırları zombivari bir görüntü oluşturdu. Melekler kötü müdür? Sanırım filmde sadece melekler için “asker” yakıştırması yapılmış: tanrı ne derse, onu yaparlar…

Film bir yerde iyi ile kötünün savaşını anlatıyor diye düşündüm ama kötü kim, iyi kim? Her şeyin suçlusu olarak Tanrı’yı göstermek hata olurdu ki, böyle bir hataya da düşülüyor filmde…

Film ülkemize geç gelecek, hatta bir ara listelerde adı bile yoktu, ama az önce sinemalar.com sayfasında baktığımda 30 Nisan tarihinde gösterimde olacakmış ülkemizde; şu an Amerika’da Avatar’dan sonra en çok izlenen film durumunda Legion…

Oyuncu kadrosuna gelince, hızlı ve öfkeli filmlerinden tanıyacağımız başrol oyuncusu 2 kişi var filmde: Lucas Black ve Tyrese Gibson. Lucas inançlı birini oynuyor, doğacak çocuğu yetiştirecek kişi… Tyrese’nin ise ne olduğunu bilemiyoruz filmde, bi den çölün ortasında kendini kaybetmiş biri olarak ortaya çıkıyor, telefondaki konuşmasından mahkemelik olduğunu anlıyoruz ama öncesi ve sonrası yok. Ünlü oyuncu Dennis Quaid’da filmde başrol olarak görev aldı ve bence tam rolüne uygun kişi idi. bazen onu Harrison Ford ile karşılaştırıyorum; ikisi de muhteşem oyuncular… Ve tabi ki mikail rolündeki Paul Bettany. Gerçekten duruşuyla konuşmasıyla muhteşem bir rol çıkardı. Hakkını verdi diyebilirim rolünün… Benzeri filmlerde genellikle en iyi olarak gördüğümüz Gabriel adlı meleği ilk defa bu filmde kötü olarak gördük ki Gabriel filmini izleyenler bilir orada kötü melek Mikail idi (ki aslında bu filmde kötü yok, kötü olduğunu düşündüğümüz şahıslar var… Gabriel de verilen emiri düşünmeden yerine getiren kötü diye lanse ettiğimiz bir melek…) Filmde başrolde 3 tane bayan karakter var ama benim aklımda kalan sahne Willa Holland’ın müzik kutusundan şarkı seçerken ki bölümdü… Gerçekten güzel kız:).

Filmde insanlığın çöküşü ve bundan nasıl kurtulacağı sorgulansa da bazen aile ilişkilerine de değinilmesi konunun zenginleştirilmesi açısından iyi bir yöntem olmuş… Diyaloglar ve sözler kötü değildi, sıkmıyordu insanı. Fakat bizim açımızdan hiç bir yararı olmayan bir film diyebilirim.

Gabriel ve süper natural filmlerde görmüş olduğumuz “kötü melek” kavramının yeniden yer aldığı, fantastik bir film Legion. Bir bakıma aklıma “kötü orduyu” yenmesi için gönderilen ebabil kuşları geldi bu filmi izlerken… Fakat orada belirli bir kesim hedef alınırken burada tüm insanlık hedef alınmış ve iyi – kötü ayrımı yapılmamış… Filmde tufan örnek verilmesine karşın, orada alınan önlemler hiç alınmamış ve kıyamet olayı hesaba katılmamış… Meleklerin insan versiyonları zombi gibi gösterilmiş ki kanatlı halleri ile gelseler daha iyi olurdu:). Oyuncu kadrosu zengin, oyunculukların süper olduğu bir film.

10 üzerinden 7,5 puan verdiğim filmi izlemezseniz bir şey kaybetmessiniz; fakat fantastik film sevenler için birebir film… Constantine, Gabriel, Super Natural gibi film hayranlarının kaçırmaması gereken bir film… Ki bu tip konular her zaman gişede başarılı olmuştur.

İyi seyirler.

!f İstanbul 2010, son günleri: Emek Sineması’nın, demir parmaklıklarla örtülü girişi, zaman tüneli duygusu yaratarak 2009 Filmekimi’nde donup kalmış, Caddede festivaller dışında “abla”nın devam ettiği sinemalardan Beyoğlu Sineması büyük salonu Recep İvedik işgali altında, küçük salon (Pera)da bir önceki festivalden gelme, ödüllü, -Old Boy’un yönetmeni- Chan-wook Park‘ın, “abla”nın beğendiği, yer yer çok komik vampir filmi Kan Arzusu oynamakta. Gişedeki hanıma çıkışta, izlediği film hakkında bilgi veren “abla”nın, sürekli müşteri sıfatıyla, arada indirimli bilet aldığı Alkazar’da, bir hafta daha Bulanık Sular ve -!f İstanbul’dan vizyona- Aşk Dersi gösterilmekte…

2009 Japonya yapımı Yaz Savaşları: Yönetmen Mamoru Hosoda, seslendirenler Ryunosuke Kamiki, Nanami Sakuraba, Mitsuki Tanimura, Sumiko Fuji… Klâsik Japon çizgi filmi tarzı/formatındaki bilimkurgu, samuray ruhlu büyükannenin, doğa ortasında, muhteşem güzellikteki geleneksel büyük evinde yaşanan doğum günü telaşı sırasında herşey yolundayken, istenmeyen akrabalardan hırçın genç adamın yarattığı avatarın, matematik dehası konuk gencin bilmeden çözdüğü şifreyle, neredeyse tüm işle(mle)rin gerçekleştirildiği Oz Sanal Dünyası’na girip, Amerikan ordusu marifetiyle işgal nesnesine dönüştürülüşü, -ekonomik- sistemin çöküşü, bir uydunun kontrolden çıkışı, soluk kesen aksiyon sahneleri sonunda hayatın yeniden yoluna girmesi konulu güzel canlandırma filmi, “abla”da, bu zamana dek burun kıvırdığı sanal gerçekliğin de, bir başka gerçeklik biçimi olabileceği yönünde bir şüphe yaratır, ilk kez!

2009 Fransa yapımı Yeraltı Peygamberi: Yönetmen Jacques Audiard, oyuncular Tahar Rahim, Niels Arestrup, Adel Bencherif… 19 yaşındaki Korsikalı Malik, cebinde tek bir sigara, bir çakmak ve değersiz buruşuk bir kağıt parayla, polise saldırmaktan içeri girdiğinde, kendine özgü kanunları olan hapishane düzeninde yerini almakta gecikmez. Hapisliği ve şartlı tahliyesi boyunca, “abla”nın küçük kız kardeşinin “içeri girerken hiçbir şeyi yoktu, çıkarken hazır aile ve zengin gelecek dahil, herşeyi oldu” diye özetlediği biçimde, rolünü/kartlarını akıllıca oynar. Abdel Raouf Dafri ve Nicolas Peufaillit‘in orijinal senaryosundan uyarlama, gerçek gözleme dayanan sert ama güçlü film, yine “abla”nın kızkardeşinin “Fransızlar gangster filmlerini her zaman çok iyi yapıyorlar” saptamasını haklı çıkarır nitelikte.

Festival bitmeden vizyona; Alkazar‘da, 2009 İngiltere yapımı Aşk Dersi: Yönetmen Lone Scherfig, oyuncular Carey Mulligan, Peter Sarsgaard, Alfred Molina, Olivia Williams, Emma Thompson… Ailece Oxford’u hedeflemiş çok başarılı genç bir kızın, bir gün, kendisini hayatı yaşayarak öğrenmekle, kitaplardan öğrenmek arasında kararsızlığa iten orta yaşlı bir adamla karşılaşmasının, onunla yaşadıklarının hikâyesi… Kadın hareketinin başlangıçında, ailesinin desteğiyle yaşadığı badireyi deneyime çevirebilen, güçlü kişiliği ile yaşamını doğru yönlendirecek kararları alabilen genç kız, 60′lı yıllar Londra’sını, eğitim düzenini, ahlâk yargılarını… yansıtan başarılı bir dönem filmi.

Ve “abla”nın !f İstanbul 2010, yıldız listesi: Mary ve Max, Köpeğim Tulip, Metropia, Hızlı Silahşör Murugun, 40, Koca Adam, Yüreğimdeki Diken, Aşk Dersi, Yeraltı Peygamberi, Kemik Adam.

Filmin oyuncuları arasında Kurt Russell, Rosario Dawson, Vanessa Ferlito, Jordan Ladd, Rose McGovan ve Zoe Bell gibi isimler var.

Tarantino, hakkında yazıldığı hemen hemen her yazıda geçen meşhur video dükkanında çalıştığı sırada B filmlerine sempati duydu muhtemelen. B filmlerini; belirli bir konu bütünlüğü olmayan, genelde absürd bir içeriğe sahip, kamera kullanımının ve görüntü tekniğinin önemsiz olduğu filmler olarak betimlemek mümkün. Tarantino bu türe hayranlığını her fırsatta dile getirir ve genelde eleştirmenler de bunu takdirle karşılar. İlginç olduğunu düşündüğüm bu olayın tartışması da ayrı bir yazının konusu tabii.

Filmde, genç kızları, kullandığı arabasıyla öldürmeye çalışan Dublör Mike’ın (Kurt Russell) hikayesi işleniyor. İki bölümden oluşan filmde Dublör Mike, önce gözüne kestirdiği üç genç kızı öldürmek için uğraş veriyor. Filmin ikinci kısmında ise yine yakın arkadaş dört kızı hedef alıyor Dublör Mike. Bu kısım karmaşıklaştıkça, absürd bir sona doğru ilerlememiz de kaçınılmaz oluyor.

Film görüntü kalitesi olarak yıllar önce çekilmiş ve zamanla yıpranmış eski bir yapıtı anımsatıyor. Film boyunca genç kızların cinsellik ve tuhaf merakları üzerine yaptıkları konuşmalara bol bol şahit oluyoruz. Belli bir omurgadan yoksun olan filmde Tarantino da kendine bir rol ayırmış.

Tarantino’nun daha önceki hiçbir işiyle benzerlik kuramayacağınız bu çalışma, görülüyor ki Tarantino’nun tamamen kendi zevki için çektiği, seyircilerin tepkisini arka planda tuttuğu bir iş. Tarantino hayranları ve bu türü merak edenler dışında kimseyi enterese edeceğini sanmıyorum.

Bir edebiyat uyarlaması olan filmin oyuncu kadrosunda Scarlett Johansson, Colin Firth, Tom Wilkinson, Judy Parfitt, Cillian Murphy ve Joanna Scallan gibi yetkin isimler yer almakta.

Filmde, Vermeer’in halen en önemli eseri sayılan “İnci Küpeli Kız” tablosunu nasıl oluşturduğu anlatılıyor. Griet (Scarlett Johansson) adlı hizmetçinin, Vermeer’in evine hizmetçi olarak gelmesiyle başlayan hikaye, özellikle ilk bölümlerinde filmin iskeletinden oldukça kopuk kalıyor. Bunun yerine evde yaşanan efendi-uşak ilişkisine ve Griet’in etrafı tanımasına odaklanıyor film. Zaman ilerledikçe Griet ile Vermeer arasındaki ilişki dallanıp budaklandıkça film asıl meselesine doğru yol almaya başlıyor ama filmin başında izleyiciyi soktuğu, hikayenin geçtiği evdeki o bunaltıcı atmosferi yok edemiyor yönetmen Peter Webber. Arada müzik kullanımı konusunda da oldukça ihmalkar davranıyor. Malum finale vardığımızda bile gereken patlamayı yaratamayınca, filmin akıcı olmayan öyküsü de iyice sırıtır oluyor.

Bunun yanında bir dönem filminin gerektirdiği neredeyse tüm şartları taşıyor film. Özenli kostüm çalışması, “efendilerin” doğal kibirliliği gibi ayrıntılar başarıyla aktarılıyor. Vermeer’in eşini film boyunca yalnızca bir “çocuk yapma makinesi” olarak lanse eden yönetmen, finalde O’nun öfkesine yer verince, bu öfkenin bir manası da olmuyor. Filmdeki küçük çocukların sürekli yüzlerinde taşıdıkları şeytani bakışlar da ayrı bir gariplik teşkil ediyor.

Uyarlama sırasında çıkan sıkıntıların filme zarar verdiği aşikar olan yapım, yer aldığı her filme ayrı bir parıltı veren Tom Wilkinson’ı bile yeterince kullanamıyor. Yine de Vermeer’in hayatını merak ediyorsanız ilginizi çekebilir.