Anka Kuşu: Bana Sırrını Aç birkaç temel noktadan oluşuyor: Mesaj kaygısı, felsefe yapabiliyoruz uğraşı, siyasi atıflar ve tasavvufi öğreti. 80 dönemine ve 28 Şubat olaylarına çok bariz ve suni göndermelerde bulunan filmde mesaj kaygısı, mesajdan birazcık haberdar olan insanlara çok yapay gelebilir. Filmin konusundaki ve kurgusundaki basitlik bir sinemaseveri “yaaa” dedirtecek duruma getiriyor. Tamam hani bazı filmlerin kurgusu ve konusu kötüdür ama oyunculuk kurtarır ya burada o da yok ki filmde başrol oyuncusunun yönetmen olması da ayrı bir trajikomik durum. Hele filmin bir sonu var ki evlere şenlik!

Mesut Uçakan, muhafazakar camia tarafından bilindik bir isim, Anne ya da Leyla filmine kadar on seneyi aşkın süredir sinemalarımızda göremiyorduk fakat açıkçası ben daha iyi bir dönüş beklerdim. Sanırım biraz Takva filminin baskısı altında kalınmış ve ortaya Matrix felsefesine rakip bir felsefe ile değişik bir film(?) çıkmış.

Flags of Our Fathers | Atalarımızın Bayrakları

Letters from Iwo Jima, Japon cephesinden olaylara tarafsız bir bakış açısıyla bakma gayreti içindeki, başarılı bulduğum bir film. Filmde, savaş ve savaşın anlamsızlığı üzerine çok sağlam vurgular bulunuyor ki insanı gerçekten derinden sarsabiliyor. Bir anda İkinci Dünya Savaşı’nın ortasında hissedebiliyorsunuz kendinizi, en önemlisi globalleşmenin hüküm sürmediği o yılların ruhunu görebiliyorsunuz. Clint Eastwood bu noktada çok anlamlı mesajları verebilmiş ve bizi “yok aslında birbirimizden farkımız, ama biz O….lı bankasıyız” moduna sokabilmiş.

Letters from Iwo Jima’da hissetiğim en önemli eksiklik, nicelik olarak büyük kitlelerden ve ölmelerinden bahsedilirken ortalıkta sadece bir avuç insanı görüyor olmamız. Zaten sahnelerin karşı tarafla ilgili olan kısmı Flags of Our Fathers filmiyle ortak olunca film ucuza mal edilmiş gibi düşünebiliyorsunuz. Ortamdaki bazı öğeler de bana Çanakkale Aslanları filmini hatırlatmadı değil hani…

En başında belirttiğim gibi filmler birbirini tamamlayan öğeleri içeriyor, zaten filmler DVD olarak tek pakette satılıyor. Flags of Our Fathers bir Amerikan kültürü eleştirisi getirirken, Letters from Iwo Jima milliyetçilik ve savaş üzerine sorgulama yaptırıyor bizlere. Keşke diyorum bu tarz sorgulayıcı filmlerin en azından gişe başarısı yönünden bütçesinin üzerine çıkabilse…

Sahnelerimize önce Flags of Our Fathers (Atalarımızın Bayrakları) düşüverdi, Amerikan cephesinden İkinci Dünya savaşının görünümü, arkaplanında ülkenin durumu, önplanda adada savaşan askerlerin psikolojisi ve öne çıkan 3 askerin hayatına odaklanma ile geçen bir film. Savaş sahneleri çok abartılı olmamış fakat flashback tarzındaki geri dönüşler atmosfere girmenize engel olabiliyor. Filmin temelde eleştiri odaklı olması nedeniyle tamamıyla bir savaş filmi olarak göremiyorum, zaten bu keskin eleştirileri yüzünden Oscar adaylığını bile kaybeden film Amerika’da yeterince gişe başarısı (33 milyon $) elde edemedi.

Flags of Our Fathers filminin benim için en kötü yönü çok kişinin ön planda yer aldığı benzeri filmlerde de olduğu gibi birden bazı isimlere yoğunlaşılması ve “ya bu hangisiydi” diye kendi kendime sormam oldu ki sonradan öğrensem de tat tuz kalmıyor böyle olunca. Diğer taraftan filme yoğunlaşmanızı engelleyen sürekli gelgitler de sinir bozucu oluyor.

Yazının sonrası için;

Letters from Iwo Jima | Iwo Jima’dan Mektuplar

Çocukluğumuzun en önemli şahsiyetlerindendi ‘Raki’, Ivan Drago ile mücadelesini kim unutabilir ki? Bilmem kaç defa baştan izlemişizdir. Geçmişteki her şey güzeldir ya, toz kondurmayız üzerine, bugünlerde hiçbir şey yerini doldurmaz bizler için. Belki de bu nedenle daha farklı bir psikolojik altyapı ile çevirmişler filmi, geçmişteki güzel günleri hatırlatmak istemişler hem bize, hem de Rocky’e.

Filmi izlerken insanın içini bir hüzün kaplıyor elinde olmayarak. Rocky’i o kadar içselleştirmişiz ki kendimizden farklı göremiyoruz, onun üzüntülerini paylaşmaktan kendimizi alıkoyamıyoruz. Rocky’nin şahsında, insanın geçmişinde kalan güzel günlerini hatırlatıyor film bize. Aradan uzun zaman geçse de insanın azmi ve isteği kaybolmadıkça umudun varolduğunu…

Filmi ise çok başarılı bulamadım, daha yüksek beklentilerim olduğundan sonundan hoşnut kalamadım. Jübilesine çıkan bir futbolcunun son maçı tadındaydı diyebilirim özetle. Sevdiğimiz dizilerden Heroes’te Peter Petrelli rolünde izlediğimiz Milo Ventimiglia‘yi, Rocky’nin oğlu olarak gördüğümüzü ve biraz sönük kaldığını da ekleyelim, eski günlerin hatırına da olsa izlemenizi tavsiye edelim.

Filmin konusu, içerdiği sahneler ve özenle seçilmiş cümleler aklınızdan uzun zaman çıkmayacak. “Remember, remember, the fifth of November” cümleleriyle başlayan film, 400 yıl önce Guy Fawkes tarafından yapılan Barut komplosu adıyla bilinen İngiliz Parlamento binasının havaya uçurulması girişimine atıflarla başlıyor ki kahramanımız V’yi de onun maskesiyle görmekteyiz. Film boyunca altı çizilmesi, üzerinde uzun uzun düşünülmesi ve konuşulması gereken öyle replikler var ki bazen film izlediğinizi dahi unutuyor, olayın geçtiği 2020’li yılları bırakıp günümüz ortamında yansılarını aramadan kendinizi alamıyorsunuz. Aksiyon sahneleri ve müzikleri de filmin başarısı ile aynı oranda başarılı. V for Vendetta İngiliz&Alman ortak yapımı bir film, filmdeki enfes repliklerden zaten Amerikan işi olmadığı hemen belli oluyor, belki de bu nedenle bu film hak ettiği ilgiyi ve yankıyı bulamıyor.

Başroldeki maskenin altında Matrix filmindeki Ajan Smith rolünden dolayı suratını hiçbir zaman unutmayacağımız Hugo Weaving var. Evey rolündeki Natalie Portman’ın aksanıyla ve oyunculuğuyla parmak ısırtıyor, o güzelim saçlarına da üzülmeden edemiyoruz. Başbakan rolündeki John Hurt ise rolünün hakkını çok iyi vermiş, aslında biraz makyajla bu adama Hitler rolü de gidermiş ya konumuz o değil. Sözün özü Wachowski kardeşler çok iyi bir iş çıkarmışlar ortaya, izlememezlik yapmayın.

Çok farklı bir yaşama sahip olan bu insanın gözlerinden hayata bakmak, onu anlamak gerçekten de izleyen için çok zor. “Ayakları yere basmamak” diye bir tabir vardır bilirsiniz, bizim kahramanımız da böyle insanlardan ama hiç de “sıradan” olmayanlardan. Film, öyle bir dıştan bakış ile hayatı anlatıyor ki şaşırıp kalıyor piyanistimizin usta ellerinden çıkan enfes müzikle mest oluyorsunuz. “Kim takar Jazz’ı” diyorsunuz siz de.

Başrolde yeralan birçok başarılı filmden -özellikle Tarantino filmleri- de hatırlayacağımız Tim Roth filmi tek başına sırtlamış. Birçok ödüle layık bulunan bu filmi müzikseverlere özellikle tavsiye ederim.

Filmin başlangıcı insana direkt olarak Tarantino çağrışımı yapıyor. Benzerine Türk filmlerinde henüz rastlamadığım eş zamanlı ilginç olayların geriye dönük gösterimi ve bunların birbiriyle başarılı şekilde uyumlaştırılması sinemamız adına beni umutlandırdı. Aynı mekan içerisinde yer yer biraz sıkıcılaşma olmasını filmin geneline bakarak gözardı edebiliriz.

Oyunculuklara da değinirsek; Ata Demirer ve Haluk Bilginer’in birlikte yeraldığı sahneler filmi sürüklüyor. İlk defa izlediğim Eyşan Özhim’in performansı ileriye dönük olumlu sinyaller veriyor. Sözün özü, izlemenizi gönül rahatlığıyla önerebileceğim bir film.

Filmde komedi unsuru mesaj kaygısının çok içinde kalmış, ağlatırken güldüren bir tarza dönüşmüş. Yer yer çok başarılı sahneler olsa da bu film kalitesini arttırmıyor ve benim gözümde klasik amerikan “TV filmi” kapsamından çıkarmıyor. Bu son söylediklerimden filmi beğenmediğim ya da izlerken hoşça vakit geçirmediğim sanılmasın, Click verdiğiniz zamana değecek ve izledikten sonra pişman olmayacağınız filmlerden, özellikle verdiği mesajlar sizi derinden de etkileme ihtimali içeriyor. Belki burada Click filminin verdiği mesajlardan bahsetsem acayip öğütler de çıkardı fakat hepsi bırakayım da film sonunda size kalsın.

Adam Sandler aslında tek başına filmi kaplamış, karısı rolündeki Underworld ve Van Helsing filmlerinden de hatırlayacağımız Kate Beckinsale sadece aşık olunan güzel kadın objesi olarak durmuş ama güzel de durmuş. Amerika’da çok iyi bir gişe başarısı elde eden Click “bir film izleyeyim; hem güleyim, hem ağlayayım, hem de hayatın anlamını yakalayayım” diyenlere tavsiye olunacak, hoş bir film.

ROME; emek ve büyük miktarda (100 milyon $) para harcanarak hazırlanmış fakat istenilen tepkiyi alamamış, 12 bölümlük 1. sezonundan sonra ara vermiş ve gelecek sene başlarında devam edeceği söylenen fakat konu olarak bitmiş gibi gözüken bir dizi serisi. Lost’un ödülü kazandığı Golden Globe ödül törenlerinde aday olarak yer almıştı. Modern hayatın temellerinin atıldığı kentlerin başında yer alan ünlü Roma ve Sezar ekseninde dolaşan ve benzerlerine son yıllarda sıkça rastladığımız tarihi aksiyon filmlerin yörüngesinden çok fazla kurtulamamış ve onlar kadar da başarılı olamamış bir dizi olarak nitelendirmek doğru olabilir. Dizinin sonuna kadar Sezar’ın ağzından meşhur “Sen de mi Brutus” cümlesinin çıkmasını beklemiştim fakat bunun yerine Roma tarihi ve çağdaş demokrasinin temellerinin nasıl atıldığına dair bilgiler edindim. En ilginç olanı ise Temmuz (July) ayının isim babasının Sezar olduğunu daha önce farkedememiş olmamdı.

Dizide Gaius Julius Caesar rolünü başarı ile canlandıran Ciarán Hinds‘i takip listesine almak lazım, zaten bu diziden hemen sonra Munich ve Miami Vice filmlerinde de rol aldı. Son söz olarak; 12 bölümden oluşması, büyük paralar harcanması ve izlerken sıkmaması ile zaman ayırabileceğiniz bir dizi.

OYUNCULAR

Ciarán Hinds | Gaius Julius Caesar

Kevin McKidd | Lucius Vorenus

Ray Stevenson | Titus Pullo

Max Pirkis | Gaius Octavian

Polly Walker | Atia of the Julii

Kerry Condon | Octavia of the Julii

James Purefoy | Mark Antony

Lindsay Duncan | Servilia of the Junii

Tobias Menzies | Marcus Junius Brutus

Indira Varma | Niobe

Kenneth Cranham | Pompey Magnus

Karl Johnson | Porcius Cato

İnsanı derinlerden sarsan filmler vardır, Hotel Rwanda da onlardan biri. Hotel Rwanda kelimenin tam anlamıyla bir insanlık dramına sizleri şahit kılıyor. İzlerken tüyleriniz diken diken olacak. Dünyada işlerin nasıl yürüdüğüne yakın tarihten bir örnekle tanık olacaksınız. Körüklenen ayrımcılıkların ne gibi sonuçlar verdiğini görecek belki de biraz ülkemizi de hatırlayacaksınız.

Filmde başrolde yeralan Don Cheadle oyunculuğuyla Oscar adayı olmuştu, yine benzeri türde bir film sayabileceğimiz Crash’taki başarılı oyunculuğuyla aday olarak gösterildiği gibi. Yüzüne aşina olduğumuz fakat başrolde görmeye alışık olmadığımız Don Cheadle’nin Hotel Rwanda’daki kahraman rolü gerçekten de Oscar’a aday gösterilecek kadar başarılı.

“Mutlaka izlenmesi gerekli” denilecek bir film.

Uzakdoğu filmlerindeki abartılı kung-fu sahnelerini izlemekten gına gelmiş bir seyirci için ilk başta isim itici gelebilir fakat kazın ayağı hiç de öyle değil. Uzakdoğu dövüş sanatlarının belki en popüleri olan Kung-fu ile animasyon ve abartı sanatını içiçe görebileceğiniz fakat hiç de sıkılmayacağınız başucu filmlerinden biri olduğunu düşünüyorum. Filmde kullanılan efektler oha dedirtecek kadar abartılmış fakat oha demiyor sadece gülüyorsunuz. Bu yıl devamı çekilen ve yakında yayınlanacak olan Kung-fu Hustle 2′yi sabırsızlıkla bekleyeceksiniz.